|
|
|
از قحطی رجالِ دانا و نایابی فرزانگانِ میهن آرا |
|
|
|
از فرهنگِ زیسته و ابتذالِ حاکم و عادّی شده |
|
|
|
از شیونهای جانگدازِ مادران و مویه های اندوهناکِ پدران |
|
|
|
از جوانمردانِ شبگرد و دُزدانِ روزهای آفتابی |
|
|
|
از روسپیخانه های الهی بر کفِ خیابانهای خونین |
|
|
|
از یتیم خانه آزادی و سلطنتِ گیوتینِ الهی |
|
|
|
از امروزی که دیروز شد و فردا نیامد. |
|
|
|
از کابوسِ نکبتهای الهی و عادّی شدنهای جنایت و تبهکاری |
|
|
|
از سالخوردگانِ پیرمغز و جوانانِ همآوردجو |
|
|
|
نامِ من، «دی ماهِ قتلِ عامِ جوانی و زیبایی» است. |
|
|
|
از پُلها و تونلها و گردنه - پیچهای آزادی |
|
|
|
از زندگیهای به دار آویخته و پیکرهای مُثله شده |
|
|
|
از قصّه تنهایی ایران و مردمانش در ترازوهای بی شاهین |
|
|
|
از چرخشگاهِ تاریخی دیماهِ خونین تا تداومِ اِعدامِ زندگی |
|
|
|
ایرانیان در گزینشگاهِ دو راههِ تاریخ هزاره ای |
|
|
|
از نِکبتِ اسلامیّت و بختکِ زشتچهرگانِ عقده ای |
|
|
|
ولایتِ چوبه های دار و جوخه کُشتارهای خیابانی |
|
|
|
از سنگینی تابوتِ آرزوها و حسرتهای دلشکستگان |
|
|
|
از هزارچهرگی وحشتهای ایرانیان و کشمکش قدرتها |
|
|
|
از قساوت پیشگانِ جلّاد و نغمه خوانی قناریهای زیبا |
|
|
|
از بُنیانمندی ایرانی بودن و نقابدارانِ رسوا |
|
|
|
از پسلرزه ها و سنگلاخها |
|
|
|
از گردبادهای مُرغ فرمانروا |
|
|
|
دست افشان و پایکوبان به سوی ایرانِ آزاد و آباد |
|
|
|
از رامشگریهای زنخدایانِ ایران بر خاکسترِ سیمرغ گسترده پَر |
|
|
|
پس از بمبارانها و آغازِ قتل عامِ هولناکِ مردمانِ ایران |
|
|
|
از آزادی و شعله های فروزانش |
|
|
|
از رستاخیزِ زنخدایانِ ایران و پیوستِ تاریخی شاهنشاهی پهلوی |
|
|
|
از جنگِ تراژیک در تاریخ غم انگیز ایران |
|
|
|
ایران و ایرانیان در آغازگاهِ پایانها |
|
|
|
از سوگرقصهای ایرانیان در قتلگاهِ الهی |
|
|
|
از رزم سوگناکِ زنخدایانِ ایران با الله شمشیر اقتلویی |
|
|
|
از تنهایی ایران و ایرانیان |
|
|
|
از الاهیاتِ صیّادان جان و زندگی |
|
|
|
از حکومتِ الهی قتلِ عام و جلّادانِ حقیرش |
|
|
|
از قتلِ عامِ جوانانِ پُر شور و حال و گلهای رنگارنگ میهنم در مسلخ الهی |
|
|
|
از ضرورتِهای راهگشاینده و فرزانگیهای پاسخورانه |
|
|
|
از سلّاخ خانه الهی و سفّاکانِ خونریزش |
|
|
|
از «مَجزِرَةِ» آخوندی در کعبه قدرت و اقتدار |
|
|
|
دادخواهی علیه کُشتار ایرانیان به دست جلّادان الهی |
|
|
|
از ایرانِ خرّمدینان و میکده خراباتیان و کاباره جهانی اش |
|
|
|
از آیین میهن آرایی و پهلوانان کماندار |
|
|
|
بازگشتِ زنخدایانِ ایران بر سریرِ فرمانروایی |
|
|
|
از نیوشیدنِ هنگام در همگامی تا شکفتنِ هنگام برای همگامی |
|
|
|
از ایرانِ رنگین کمانی و خدایانِ رقّاصه اش |
|
|
|
از افسونگریهای سیمرغ و وحشتهای آخوندِ ابن الموبدِ ابن المیتراس |
|
|
|
چرا ایرانیان، «ابومُجرم» هستند؟ |
|
|
|
در پشتِ دیوارِ دروغهای حقیقتِ حاکم |
|
|
|
داستانِ غم انگیزِ ایران و فرزندانِ ناخلفش |
|
|
|
از مدرسهِ قیل و قالهای رایج و شایع |
|
|
|
در سایه سارِ امیدهای سوخته |
|
|
|
از خِرَدِ مِهراندیش و پهلوانانِ جستجوگر |
|
|
|
از گوهر یاقوتی خداوند مهرورزی و آتشِ مجوسان |
|
|
|
این یک نفر – آن صد هزار – هر دو نفر یک صد هزار |
|
|
|
از غریب بودن در غُربتِ دشتِ مردم |
|
|
|
از دوست داشتن میهن و مردمش |
|
|
|
از قهقرایی و تباه شدنِ ارجمندی ایرانیان |
|
|
|
از سموم عقلِ زوال یافتهِ سالخوردگانِ کپک زده |
|
|
|
ریشه ها و پسزمینه های دگردیسیهای اجتماعی |
|
|
|
آزمونِ راستمنشی در گستره صدارت و ریاست |
|
|
|
در محاق بودنِ تاریخ و فرهنگِ ایران |
|
|
|
زنان ایرانی و پُرسمانِ آزادی |
|
|
|
ایرانیان در چرخشگاهِ تاریخسازِ درنگ و شتاب |
|
|
|
نکته ای و تحشیه ای |
|
|
|
ناکارآمدی تشکیلات سیاسی و سرگردانی کنشگران در مارپیچ سنگلاخها |
|
|
|
پروردگار رامشگری و ساقی میخانه خوشزیستی در کاباره جهانی ایران |
|
|
|
بالگشایی سیمُرغشاه و در بند شدن ضحّاک دوران |
|
|
|
از پُرسمانهای اندیشیدنی و فروزنده شدنِ آتشکده جانها |
|
|
|
از حکومتِ کُشتارگرانِ زندگی و خالقینِ «کرب و بلای مُعلّا» در ایران |
|
|
|
از چیستانِ سی مُرغ و سیمُرغ |
|
|
|
از پُرسمانِ فرّ و کلافِ پیچیده قدرت و اقتدار آخوندها |
|
|
|
جُرم کیانوش توکّلی چیه؟ |
|
|
|
گورسپاری مسائل اجتماعی در باتلاق غرائز و سوائق |
|
|
|
از آن که بامداد، امیر بود و شامگاه، اسیر |
|
|
|
گمگشتگی در اقیانوس دروغهای بی ساحل |
|
|
|
از خالقین بُن بستهای فاجعه زا و کنشگران خطاکار |
|
|
|
دوزخ بذرهای مستعد در خاکهای مسموم |
|
|
|
در جستجوی ایران و پهلوانان گیتی آرا |
|
|
|
از فاتحینِ مغلوب و بازندگانِ عاصی |
|
|
|
عیارِ زندگی در آیینه برهنگی |
|
|
|
قصاص و بُنمایه کیفرداد در فرهنگ ایرانیان |
|
|
|
از آبستنی زمان و هنگام اندیشی |
|
|
|
از زمامداران گیوتینی و قداست جان و زندگی |
|
|
|
بازگشتِ دجّال و پُرسمانِ جهانداری و میهن آرایی |
|
|
|
گفتاری در سَراندیشه فرمانروایی |
|
|
|
از فضله خوارانِ ولایتِ مُضطرب |
|
|
|
از ولایتِ صیّادانِ جانشکار تا بافندگانِ قالی قیل و قال |
|
|
|
از سَیّافانِ حَرَس در بارگاهِ ولی فقیه |
|
|
|
گستره جویندگی و خویشاندیشی |
|
|
|
موانع تنش زای همبستگی و بُغرنجهای ناکامیابی ایرانیان |
|
|
|
پُرسمان آزادی و تراژدی سوگوار مهر و داد |
|
|
|
پرسش شیخ فضل الله نوری و انشاء آقای نوری علاء |
|
|
|
تباهی ایران و مردمش در سنگلاخ کشمکشهای فجیع حاکم و محکوم |
|
|
|
چرا تحصیل کردگان و کنشگران ایرانی ناکارآمدند و تابع عقاید رایج هستند؟ |
|
|
|
گریز از مسئولیّت پذیری در گستره کارزارهای میهنی |
|
|
|
احمد کسروی یکی از دلیرترین منتقدین «اخلاقیات حاکم بر ذهنیّت ایرانیان» است |
|
|
|
از بدشگونیهای حسادت در تاریخ فجایع ایران |
|
|
|
پُرسمانِ فرمانروایی و دولتِ باهماندیشان |
|
|
|
«تصویر سیمرغ گسترده پر» در برابر «تصویر الله» و «تصویر جمشید جم» در برابر «تصویر محمّد ابن عبدالله» |
|
|
|
از رویگر زادگانِ پهلوان و روستا زادگانِ دانشمند |
