● تریبون آزاد

سخن رانی دیروز خامنه ای یکبار دیگر من را در برابر این سوال قرار داد. آیا خامنه ای روز گذشته چیزی فرا تر از آنچه که سال هاست می گوید گفت ؟

.

آقای چنگائی باور کنید که هیچکس به اندازه دانایان رژیم اسلامی حاکم از کار شما و افراد مانند شما خوشحال نخواهد شد. آنان حاضرند به شما حقوق هم بدهند تا روزی یک مقاله درباره « شاه و شیخ » بنویسید. دست از اینکار بردارید!

وقتی پندار نیک به‌عنوان یک بنیان ذهنی و اخلاقی شکل گرفت، گفتار نیک معنا پیدا می‌کند.
گفتار نیک در سطح اخلاق سیاسی یعنی زبان حکومت باید تابع حقیقت و پاسخگویی باشد، نه تابع فریب و وارونه‌سازی.

زیراکه واپسگرائی جز درجازدن نبوده و نیست و دشمنی آشکاری با سرنوشت بهتر ما و با خواست آینده گرائی مان دارد. ما ناگزیرم با سمتگیری بسوی آینده، زندگی بهتر و درخورتری را برای خویش و همدردان طبقاتی مان جستجوکنیم

مهم نیست که ایمان انسانها به کدام غرایز، امیال، خیالها یا اسطوره‌ ها گره خورده باشد؛ مهم این است که هیچ ایمان فردی یا جمعی حقّ ندارد مجوّز خونریزی، کشتار، آزار جان انسانها و جانوران و تخریب زیستبوم باشد.

"همگامی برای جمهوری سکولار دمکرات در ایران " از جمله تشکل های متعددی هست که جریان چپ وجمهوری خواهان به امید این که بتوانند همگامی کسانی که قبلا با آنها هم گام بودند را جلب نمایند ایجاد شد.
اما در عمل همان کهنه طاس و ولگن وهمان کهنه حمام شد!

آیا هنوزهمچون پنج فرن گذشته سرنوشت ملت ایران در دست سیاستمداران و دولتهای قدرتمند جهانی است؟

در وضعیت کنونی ایران، کمک خارجی نه یک بحث نظری بلکه یک متغیر روانی فعال در میدان اعتراض است. قطع کامل اینترنت و تلفن، کشتار گسترده و نبود کانال اطلاع‌رسانی مستقل، فشار روانی و عملی را به بالاترین سطح رسانده‌است. در چنین شرایطی هر سیگنال بیرونی می‌تواند مستقیماً بر رفتار خیابانی مردم اثر بگذارد. وعده‌های مکرر ترامپ درباره دخالت در صورت کشتار خیابانی دقیقاً در این نقطه اثر گذاشته و به یک عامل امیدساز تبدیل شده‌است.

طورکلی انقلاب و خیزش با تمرکز روی اهداف بینادی خود و بهره گیری از شکاف بین دشمن خودی و قدرت‌های خارجی اگر ضربات معطوف به نهادها و حذف مسولان نظامی و امنیتی و سیاسی و از کارانداختن و یا اختلال درشبکه‌های ارتباطی و نظامی و امنیتی باشد از خلأ قدرتی که بطوراجتناب ناپذیر بوجود می آیدسودجسته و از دل تهدیدها برای سازمان یابی و به میدان آمدن سخنگویان ورهبران طبیعی و درون جوش جنبش و آزادسازی و اشغال فضامکان‌هاو تشکیل نهادها وتشکیلات خود درجای جای محلات ومناطق و کارخانه‌ها و.. فرصت بیافریند

خمینی «رهبر انقلاب» نشد – او را ساختند.
این پادکست با تکیه بر اسناد تاریخ شفاهی هاروارد و روایت‌های دست اول، نشان می‌دهد چگونه رسانه‌های غربی و شبکه‌ای از نخبگان، پروژهٔ رهبرسازی خمینی را پیش بردند و یکی از بزرگ‌ترین فریب‌های سیاسی قرن را ساختند.

گاهی تاریخ، یک «رویداد» نیست؛ یک «الگو»ست.
الگویی که قرن‌ها می‌گذرد، لباس عوض می‌کند، زبان عوض می‌کند، اما منطقش همان می‌ماند: قدرتی که برای ایستادن، خون می‌خواهد.
در تاریخ‌ طبری، روایتی هست که هنوز هم مثل زخمی باز روی حافظه جمعی ایرانیان می‌سوزد: روایتِ حمله مسلمانان به فرماندهی خالد بن ولید (که پیامبر اسلام پیشتر به او لقب «سیف الاسلام» داده بود) و قتل عام ایرانیان و «آسیابی که با خون گردانید».

مردم عادی با فراخوان شاهزاده به خیابان آمدند و ذره‌ای از این مقابله پشیمان نیستند.

.امیر جاوید

اسلامیّت و مدافعان و مروّجان و ذینفعانش تا امروز نشان داده اند که «چهره ای بسیار زشت و مخوف و چندش آور و خون آلود» دارند؛ طوری که با هیچ چیزی نم توان آن را « زیبا آراست و خوشنما» کرد.

جایی خواندم که امریکا به مردم عراق وعده کمک داده بود و مردم را به شورش علیه صدام تشویق کرده بود اما در آخر با صدام کنار آمد و صدام بعدها دست به کشتار زد

در چنین شرایط حساسی، راه پیشِ رو، شناخت، آگاهی، تفاهم و هوشمندی جمعی است؛ و گشودن فضای گفت ‌وگوی ملی پیرامون راه‌حل‌های چندگانه، پیش‌شرط گذر کم‌هزینه ‌تر از این بزنگاه تاریخی است.

همه نیروها باید در یک صف و زیر رهبری شاهزاده رضا پهلوی و برای سرنگونی رژیم اشغالگر اسلامی بسیج شوند!

در بین مدارک کشف و ضبط شده از شبکه جاسوسی برادران جعفری، مدارک زیادی هست که وزارت اطلاعات روی نفوذ در سازمان مجاهدین خلق تأکید دارد و یکی از سرکردگان آن صریحاً می‌گوید که قصد ما از بین بردن تشکیلات مجاهدین نیست و نباید هم باشد و علتش را هم برای رئیس این شبکه توضیح می‌دهد و نقشه مسیر را هم برای او تعیین می‌کند. هدف ما از بین بردن تشکیلات رجوی نیست و ما فقط می‌خواهیم از همین‌قدر پایگاهی که دارد بکاهیم و اینان را در بین همه منفور کنیم.

جبهه ایران در برابر جبهه اسلام‌گرایی، جبهه آزادی و دموکراسی در برابر استبداد، نیازمند حضور فعال و آگاهانه شهروندان در جنبش اقدام در خیابان است. ما در همپیمانی ملی و همبستگی با جامعه جهانی مدافع ازادی، سکولاریسم و استقلال ایران، می توانیم آینده خود را بسازیم.

ایران سرزمین مهربانیها و سلحشوریها و جانفشانها و آفرینشها و هنرها و لطافتهای ژرفاندیش شاعرانه و جانهای آزاده و زیباییهای مینیاتوری بود و هست.

اگر امروز مردم به جایی رسیده‌اند که خواهان دخالت و کمک آمریکا هستند ـ و به احتمال قوی حتی خود شما هم در خلوت به آن فکر می‌کنید ـ بخش بزرگی از این وضعیت، نتیجهٔ مستقیم کارنامهٔ خودِ شماست

دو ستون اصلی استبداد
استبداد دیرپای ایران همواره دارای دو ستون اصلی بوده است، مرکب از نهادسلطنت و نهاددین. و مشخصا سلسه‌های سلطتی و بعضا سلسه‌های دینی که هر دو ضمن داشتن رقابتی دیرینه، اما دارای پیوند و منافع و ریشه‌های مشترک نیر بوده‌اند و یکدیگر را بازتولید می کرده‌اند. اکنون نیز خطر تکرار همان چرخه باطل بازتولیدی، در شرایطی که قدرت برسازنده‌انقلاب برای زدن مهر ابطال پایان به سلسه ولایت فقیه به‌پاخواسته است، پیشا روی ماست.

پیروزی مردم ما بر حکومت اسلامی از مسیر قهر عریان، از رهگذر انتظار منفعلانه و امید به مداخله نظامی دولت‌های خارجی، و یا تکیه بر افراد یا منجیان ویژه حاصل نخواهد شد. این پیروزی تنها زمانی امکان‌پذیر است که جامعه بتواند همبستگی ملی گسترده در عین پذیرش تکثر، سازمان‌یابی هم‌جهت در عین گوناگونی کنش‌ها، و اخلاق سیاسی در عین قاطعیت در خواست‌ها را هم‌زمان و آگاهانه با یکدیگر جمع کند.

امروز وقت چرتکه انداختن و مذاکره برای سهم خواهی بعد از سرنگونی نیست. همه نیروها باید پشت سر شاهزاده رضا پهلوی بسیج شوند. تاخیر و تعلل ما اگر خللی در مبارزه مردم ایران وارد کند، رژیم اسلامی را تداوم می بخشد و آیندگان این قصور ما را نخواهند بخشید!
پیش بسوی تجمیع و اتحاد همه نیروها زیر رهبری شاهزاده رضا پهلوی و برای سرنگونی رژیم ولایت فقیه!

در این شرایط حساس و سرنوشت ساز، اپوزیسیون‌ِ تمامیت‌خواه، همراه و همگام با سایبری باندهای مافیایی – تروریستی حاکم بر ایران، به بازار تفرقه رونق مضاعف بخشید که تا عشق لایک‌های جاخوش کرده در خارج کشور که اکثراً به خاطر مشکلات روحی در پی لایک و توجه‌اند را هم با خود همراه سازد. این موجودات، شاید نمی‌دانند که ما در عصر اینترنت و هوش مصنوعی زندگی می‌کنیم و نقش مخرب‌شان در فضای مجازی و حقیقی، برای همیشه باقی می‌ماند و در فردای بعد از سرنگونی باید برای این اعمال ننگین خود که در واقع یک خیانت آشکار است،

مسئله دولت در حال حاضر در سیاست، چه از لحاظ نظری و چه از لحاظ عملی اهمیت خاصی کسب کرده است. جنگ امپریالیستی به روند تبدیل سرمایه داری انحصاری به سرمایه داری دولتی سرعت و شدت بخشیده است." و در توضیح آن چنین ادامه میدهد:

«تغییر و تحوّل» در هر زمینه ای که میخواهد باشد، فقط نباید بر این محور تمرکز کند و بچرخد که جامعه را از لحاظ ظواهرش با جوامع دیگر مطابقت و همسو کرد؛ بلکه همزمان باید در باره هر تغییری؛ ولو خردلسان باشد، فلسفه تغییر را در ذهنیّت مردم، همپا و آموزنده و تفهیم پذیر کرد تا بتوان به ثمربخش بودن تغییرات اطمینان خاطر داشت.

مردمی که سال‌ها زیر فشار، تحقیر و سرکوب زندگی کرده‌اند، به نقطه‌ای رسیده‌اند که دیگر سکوت نه ممکن است و نه امن. هر روز جوانانی کشته می‌شوند؛ با نام، با چهره، با خانواده‌هایی که فردایشان فرو می‌ریزد. این‌ها آمار نیستند. این‌ها بهای سال‌ها تعویق، بی‌تصمیمی و فرار از مسئولیت‌اند.

در این چارچوب، رواج شعارهایی از جنس «یک ملت، یک پرچم» نیازمند تأملی جدی است. این شعارها، اگرچه در ظاهر دعوت به همبستگی می‌کنند، اما در صورت فقدان مرزبندی روشن با تمرکز قدرت و حذف تکثر، می‌توانند به گفتمانی خطرناک بدل شوند. تاریخ قرن بیستم به‌روشنی نشان داده است که تکمیل چنین منطقی با مؤلفهٔ سوم—

در نخستین روز فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، در کمتر از چند ساعت، حضور میلیونی مردم ایران در شهرهای گوناگون کشور، صحنه‌ای را رقم زد که نه‌تنها برای افکار عمومی جهان، بلکه برای همه ایرانیان و نیز حاکمان جمهوری اسلامی حامل پیام‌هایی روشن، غیرقابل‌انکار و تاریخی بود. این حضور، صرفاً یک تجمع اعتراضی یا فوران مقطعی خشم عمومی نبود؛ بلکه اعلام یک تصمیم ملی، تثبیت یک مسیر، و پایان‌دادن به دوران تردید و تعلیق در آینده سیاسی ایران بود.

تحلیل و تفسیر حوادث خارق‌العاده‌ی جاری در کشور، به‌ویژه تظاهرات سراسری امشب در بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ، نشانه‌هایی آشکار از بازتولید تجربه‌ی زیسته‌ی نسل ما را در الگویی مشابه با انقلاب بهمن ۱۳۵۷ در ذهن تداعی می‌کند. برخلاف گزاره‌ی رایج که می‌گوید «تاریخ تکرار نمی‌شود»، در آستانه‌ی چهل‌وهفتمین سال انقلاب اسلامی، تکرار تاریخ برای دومین بار در نیم‌قرن اخیر ایران، دست‌کم در سطح الگوها و کنش‌ها، محتمل به نظر می‌رسد.

انقلاب «زن زندگی آزادی» را می‌توان مهم‌ترین گسست اجتماعی–سیاسی ایران پس
از انقلاب ۱۳۵۷ دانست. این پدیده فراتر از یک جنبش اعتراضی مقطعی، واجد
ویژگی‌های یک فرایند انقلابی در سطح ارزش‌ها، هویت‌ها و شیوه‌های زیست

ما وارد مرحله‌ای از انقلابی عمیقاً هویت‌طلب، ملی و دموکراتیک شده‌ایم. به باور من، شکل‌گیری یا عدم شکل‌گیری اتحاد در میان اپوزیسیون، مستقیماً به میزان فاصله‌ی هر نیروی سیاسی، مدنی و اجتماعی با دو مقوله‌ی «انقلاب ملی ـ میهنی» و «خیزش زن، زندگی، آزادی» بستگی دارد

.