● ادبیات

افغانهای مهاجر را کلاًمتّصف به صفت ناستوده تروریست کردن،گفتهٔ بی ربط در خور نکوهشی است،که ناشی
از سطحی نگری گوینده ای نا آشنا به حقایق وقایع جامعه ایران و نقش سازنده مهاجران افغانستانی است که گروهی از آنان با کمال سخت کوشی به ترفیه و ترضیه خاطر ایرانیانی می پردازند.که هموطنانش از عهده تقبل امورشان برنمی آیند .و گروهی دیگر از آنان در مسیر اعتلای فرهنگ هزار ساله ای که میراث مشترک آنهاست ،بر غنای علم و ادب و زبان فارسی می افزایند

رستگاری در سالا
رعایت روایت در متن، متنی که در مقدمه اتفاق افتاده است.

تصورِ نخست
لوله‌ی اسلحه را گذاشتم روی پیشانی‌ام، سرد بود. درست وسطِ پیشانی‌ام میانِ دو ابرو گذاشتم و شلیک کردم. از پشت؛ سرم به تمامی متلاشی شد، از هم پاشید؛ و یک تکه از مغز با گلوله رفت و به دیوارِ پشتِ سر چسبید.

مجتبی امینی، تهیه‌کننده سریال‌های حکومتی از جمله گاندو در یک تجمع حامیان جمهوری اسلامی، با تهدید ورزشکاران و سلبریتی‌ها گفت: «بعد جنگ پوست سلبریتی‌های مخالف را می‌کنیم».

در طلیعهٔ این بهار خونبار که خطه مهین ایران زمین در آتش جنگی تحمیلی می سوزد. دور از لهیب آن آتش خانمانسوز نهال تناور پر ثمری که وجوه بالندگی اش سراسر شکر باری و خرمیّ دانش اومندانه بود،از برگ وبار فرو نشست. درپِیَش سردی زمستانی تیره وتار در بستان سرای ادب ایران زمین سایه گسترشد.آن نهال بالندهٔ شکر باراستاد عزیزم دکتر جلیل دوستخواه بود.از اعاظم شاهنامه شناسان اوستا پژوه و ازاجله ٔآزادیخواهانِ مساوات طلب ِ عدالت محورِدوران ما،که دیده ازدیدارفرو بست

پیشینه ی تاریخی جشن نوروز
جشن نوروز بزرگترین جشن ملی همه ی اقوام ایرانی است که در آغازین روز از نخستین ماه خورشیدی همانگاه که آفتاب به برج حَمَلْ می نشیند،و روز با شب برابر می شود، آغاز می گردد.در ادبیات فارسی گاه از آن با نام جشن فروردین و گاه جشن بهار و بیشتر جشن نوروز یاد کرده اند.
چنانکه منوچهری گوید:
جشن فرخنده ی فروردین است روز بازار گل و نسرین است
برلشکر زمستان نوروز نامدار کرده است رای تاختن و قصد کارزار

كران تا بيكران مُلک پيداست
بهر سو بنگرى خونابه برجاست
بهر سو مدفن گردى سلحشور
چورخشان چشمهٔ خورشيد پرنور

زنکبتی که همی خلق را مکدّرکرد
شد انقلابی و اوباش را مقدّرکرد

سریرِ مُلکتِ دارا شکست وخون بارید
سپهر ِسفله که شه بُردوشرمظَفَّر کرد

از چندین حیاط تو در تو می گذرم پایانی ندارند . بردر چوبی حیاطی می ایستم .سر تا سر در پوشیده از دستنوشتها ی های گونا گون است . برخی به ناخن کنده شده اند برخی با مرکبی که زمان نا خوانایشان ساخته . تاریخ های گونا گون را نمی توانم تشخیص دهم .در به حیاطی وسیعی باز می شود با حجره های متعدد ونهایت به طالاری بزرگ که انتهای آن را نمی بینم .

با ستمگر ز مروّت نتوان گفت سخن کاو همی حاملِ اهوایِ بَهیمیست به تن

عزیزم کو؟
برای آیدا عقیلی؛جاویدنامی که آرامشِ چهره اش اشک را به چشمانِ عشق می نشاند

ای جهل پایدار ز رجعت چه دیده ای؟

ضحاکِ روحانی زمان
خنجر نهاده در کفِ اهریمنان

شبق جوشان مذابِ قير بر دوش ِشفق مى ريخت
جنايت خون ِمظلومان به چاه ِوَيْلِ شب مى ريخت

چنان آرام فريادِ هراس انگيزِ عصيان بود
كه سيل ِ خشم َنفرت در بن چاه ادب می ریخت

تاریک روشن صبحگاهی دری که هرگز کلون پشت آن انداخته نمی شود به آرامی گشوده می گردد. زنی ریزنقش که پای چپش را اندکی می کشد با بقچه کوچکی در زیر بغل به آرامی ازآن خارج می شود.طول کوچه اکبریه، طول خیابان ذوالفقاری را طی میکند به خوش روئی با نگهبان در ورودی هتل تازه ساز بیمه سلام علیک می کند وارد ساختمان می گردد.
هنوز مسافران هتل در خوابند چادر از سر می گیرد بدور کمر می پیچد از پله های زیر زمین به آرامی پائین می رود.مقابل کوهی از ملافه های سفید و حوله های حمام می ایستد. طشت بزرگ را پر آن می کند در

فردوسی :همه شهرِ ایران جگر خسته اند/به کینِ سیاوش کمر بسته اند

رسید از دم سرد و گزندهٔ بهمن
خروش غائلهٔ مَفْسدت فزای وطن
بلی رسید ز اصرار یک جهالت عام
بلیّتی که به ملّت نمود اوجِ مِحن

ترا در شبِ شوم ِ طولانی ام می نویسم .
تو معنای گُلخند ِ پُر ماجرای اناری

پرسد«سها »ز پوپک امیال و آرزو
کِیْ آید آن دمی که گلی بود و کس نچید؟!
در سایه سار مهر و مدارا و داوری
جوری نبود و دستِ تعدّی کسی ندید ؟!

وای او با دم شمشیر به پیکار بهار
خون گل را ز زمین تا به لب بام گرفت

گویی زمانه هرچه بدی داشت درنهان
بهمن به مانمود و چو یک نابکار کرد

«بیداد» و «جنگ ملت و ملاها» دو شعر

شهرِ بارانِ خونین
کوچه‌هایت هنوز
بوی فریاد می‌دهد،

ای قلم بگری زناکامان ایران یادکن
خون گری بردفتروزاندوهشان فریادکن
بازمی باردبراین ویرانسرابارانِ خون
آسمانابس کن این خونبارودیگردادکن

هرگز چنین بی تاب نبوده ام مرتب از خود می پرسم چه می کشند مردم ؟ چه می کشند پدران ،مادران ،همسران ،فرزندان خواهران وبرادران ؟ چه می کشند ایرانیان واقعی که قلبشان با این مبارزان می طپد ؟ گاه می خواهم بنویسم

دیگر بس است خون پریچهرگان شهر
جاری به سنگ فرش خیابان و جویبار
لرزید عرش و اشک فروبارد آسمان
گوید بس است شیون مامان داغدار

در صبح ِ تان ، سیاهی ِ خوف انگیز.
در ظهرتان ، تلاوت ِ تاریکی.
در شامِ تان، تباهی ِ بیداد ست.

هان ای نَبَهْرِگان که حریصانِ اجرت اید
عمّالِ ضرب و جرحِ زعیمانِ ضجرت اید

اما گوش بسپار…
امید، در ژرفای زمین می‌جوشد؛
عشق،
ققنوس‌وار
از دلِ خاکستر برمی‌خیزد.
ما به حرمتِ رویاهایمان ایستاده‌ایم
و آزادی—
آزادی،
دوباره در این خاک
نَفَس خواهد کشید.

ما مادران زنده‌به‌گورشدگان تمامی گورهای دسته‌جمعی در این سرزمین هستیم! گورهایی بی‌نام، گورهایی تاریخی فراموش‌شده! گورهای ناشناخته‌ای که مردم را به دادخواهی فرامی‌خوانند؛ روزی گنبدها و گلدسته‌ها فرو خواهند ریخت. چاه‌های عمیق جهل بسته خواهند شد! "آغاز بر پایان پیشی خواهد گرفت" و کسی خواهد پرسید:

گذشت انقلاب شد. در فاصله ای اندک خمینی نقاب از چهره بر گرفت و با آزادیخواهان به زبان شمشیرسخن گفت.
مادرم التماس می کرد "پسرم دست زن وفرزندت رابگیر واز این جا، از این دهشت سرا برو .شما این آخوند هارا نمی شناسیداین ها اگر قدرت بگیرند به صغیر وکبیر رحم نخواهند کرد."

صدای سحر مجموعه ایست از سروده های محمد جلالی چیمه حاوی چکامه های غرّائی که با عنوان ثانوی صد قصیده دریک دفتردربهارسال ۱۴۰۳ خورشیدی مقارن با سال ۲۰۲۴ میلادی توسط انتشارات فروغ به زیور چاپ
آراسته گشته است.این سروده هاکه طی دوران اقامت چهل و چند ساله سحردرپاریس انشاد گشته بابن مایه ای ازاحساسات وطنخواهی نشأت یافته ازتاثیرات فکری میرزا آقا خان کرمانی،ازمکنونات ضمیرگوینده ای دورازوطن پرده برمی گیردکه درتب وتاب بیقراری ازناآرامیهای خونبارایران بعدازانقلاب سوخته و توانایی طبع سخنورانه را در جهت احقاق

به‌ نامِ مبارزه از کشور خارج شدید و به وقت لزوم سکوت کردید و یا زیرکانه در کنار حکومت ایستادید!

به دل سیاهی می‌زنم و صدای باشو در گوشم می‌پیچد که ایران را سرزمین مشترک همه ی مردمی می‌داند که با زبان‌ها و چهره‌های متفاوت در آن زندگی می‌کنند

بهرام بیضایی ده‌ها فیلمنامه و نمایشنامه نوشت و از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان، کارگردانان و سینماگران ایران محسوب می‌شود. باشو غریبه کوچک، مسافران و سگ‌کشی از جمله آثار سینمایی اوست.

شب یلدا با انار این میوه جادوئی معنا می یابد .شکافتن پوسته، رها شدن صد ها یاقوت سرخ ودرخشان نهان شده دردل تاریکی، درون پوستی سخت با حجراتی بسته که وقتی گشوده می شوند،پوسته نازک حجرها به اندک فشاری پاره می گردند ،دانه هامجموع می شوند. شیرین وملس در کام می نشینند وبر لذت حیات می افزایند.