نوخ سر - NUXSƏR


Kaftar! Göz-yaşıynan da kəbin olar? Xam xəyaldasan. Mən öz sevgim ilə evlənmişəm. Mənə Nuxsər deyərlər, arzuyun könlündə qoyaram. Dünyayın odlaram

کفتار! تو خیال میکنی عقد کرده ای. عقد با گریه عقد نیست. من با عشق خودم عقد کرده ام. به من میگن نوخ سر. آرزوی ات را به دلت میگذارم. دنیای ات را به آتش میکشم

 

"نوخ -سر» و "نوخ-سر"لرین وارلیغی اوچون.

 

نوخ سر

 

"من هله کیچییم. تزه اون اوچ یاشیندا اولموشام. اوشاق بو دؤرد دووارین آراسیندا تک قالما‌لی‌دیر.

گوجوم بو دووارلارا چاتمیر. هر ایکی طرفه ده اللریمی آچمیشام کی، ازیلمه‌یم. اما اونلار

ائله-بئلله‌سینه گئت-به-گئت دارالیب -دارالیرلار. منیم گؤجوم چاتمیر. نوخ س...ر! نوخ س...ر!"

*

-قورخما! هاوار ائلمه! ایندی بو دیب ‌سیز سطیلی‌ سالایرام، گیرایچینه. اوچ دوگون وورموشام، برک ‌دیر.

بیلیین تئز چیخاردارام.

"نوخ سر" منی چوخ درین و سویو بول قویودان چیخاردی. من بیلمدیم قویونون آغزی آچیق‌دیر، قاچدیم، بیردن دوشدوم. ایه او اولماسایدی، ایندی من چوخدان اؤلموشدوم. اوندان سووای هئچ کیم ائوده یوخ ایدی. نه-نه لریمیز بیر یئنی اؤلموش آروادین یاسینا گئتمیشدیلر، و دده‌ لریمیز ایشدیدیلر.

نوخ سر بیر یاش مندن بؤیوک ایدی. او اوجا بویلو، فئر-فئری ساچلی، سئی‌رک قاشلی، گؤزل، مئهریبان، و نازیک-نشیم اوزلویدو. بزن آلنیندا و یاناق‌لاریندا نارین تر دنه‌لی چیخیردی کی، من اونلاری الیم اینن تمیزلییردیم. و او هر دفعه دئییردی: " اؤزلری گئدر، اینجیتمه منی".

چوخ گوجلو ایدی. همیشه سو سطیلینی اوچ دفعه‌ده قویودان چیخاردیردی. من آلتی دفعه چکملی دیم. او ایلدیریم کیمی قاچیردی، کیمسه اونلا آیاقلاشا بیلمییردی. قونشولار دئییردیلر: قیز دئدیگین "نوخ سر"-دیر.

قویودان چیخاردارکن پالتارلاریمی دییشمه‌یه کؤمک ائتدی. آج ایدیک. “قیمهqəyəmə” ( آلاچیق) آلتیندا پتی سالدیق و یئرآلما قیزاردیب یئدیک. سونرا اوزاندیق و مؤو‌لرین آراسینداکی اوزوم سالخیم‌لارینا گؤز تیکدیک کی، بال آری‌لاری اونلارین اوستونده ویز-زا-ویز سالمیشدیلار.

نوخ سر دئدی:

-آنام دئییر کی، یوخسولون باشینا بلا گلسه، بیر-بیر گلمز، اون-اون پاجادان تؤکولر.

-هیه، کریم عمینی تانیییرسان. قوجالمیشدی، حامبال‌لیق ائلییه بیلمیردی. گئتدی ال- آراباسیندا یئمیش آلیب- ساتدی. بیر مأمور  گلیب اونون تره زی  تای‌لارینی گؤتودو خیابانا آتدی. او دا مأمورو ووردو. اداره‌ دن گلدیلر یازیق کیشینی آپاردی‌لار، او قدر ووردولار کی، دلی اولدو دوشدو خیابان‌لارا. 

نوخسر: "دوغرودور، دردلر همیشه دال-با-دال گلر. "شئکو" و "آیدین" یادیندا‌دیر. آیدین ناخوشلادی، آت-آناسینین پولو اولمادی اونا یاخچی داوا-درمان ائله‌سین‌لر. دوشدو اؤلدو. شئکو دا ایتدی، یوخ اولدو. اوچ گوندن سونرا اونو یولداشینین قبیری اوستونده اؤلو تاپدیلار. او قدر آغلامیشدی کی، دوشوب اؤلموشدو. بیلیرسن نیه؟ "

-هیه، بیلیرم. او، یولداشینی چوخ سئویردی.

-اوشاق‌لار بیر اینسانی سئویرکن، اونو بیردن-بیره الدن وئرسه‌لر، بزه ن اؤلرلر، بزن ده دلی اولارلار.

یادا باشلارینا بیر آیری بلا گلر. بئله بیر ایشلر اولوب‌ و اولا بیلر. بؤیوک‌لر بئله ده ییل، بیرجه اوشاق‌لار بله‌ دیر.

نوخسر باشینی قویدو قولومون اوستونه دئدی:

-اؤزوندن موغییت اول!

-سن ده اؤزوندن موغییت اول!

"یوخ، سن اؤزوندن چوخ موغییت اولما‌لیسان. دونیا چوخ پیس دیر. قویمورلار اینسان بیرینی سئوسین. هامی ایکی اوزلو، سؤز دولاندیران، ذاتی قیریقدیر. سئوگینی اینساندان آلیب‌لار. دئییرلر: "بیز دینه باخ، سئوگیگین بوراخ، یادا یاشاماغا حاقین یوخدور. من ایستیرم سن چوخ دؤزوم‌لو اولاسان. چوخ-چوخ.

-اؤز الیمده  ده ییلdəyil، من سنی چوخ سئویرم.

-بیلیرم. من ده سنین تکینم. من ده  سنی چوخ سئویرم. 

ائوین حیاطی مختلیف یئمیش آغاج‌لاری ایله دولودور. حیاط بؤیوک بیر باغ ‌دیر. قوش‌لارین ماهنی‌سی هر کونج‌دن قالخمیشدی. سئرچه‌لر قیمه‌ده جیک-جیک سالمیشدیلار.

حاجی ماحمود کی، کیچیک اوشاق‌لاری بیز ایله اوینایاردیلار، حیاطه و باغا صاحب ایدی. عائله‌لری میزی ائشییه اؤتورندن سونرا ایستییردی اورانی ساتسین. هر گون بیر جوره بیزی ناراحات ائدیردی. اما بیزیم گئتمک اوچون یئریمیز یوخ ایدی.

نوخسر منی چوخ سئودیگینی سؤیله‌ینده، اونو اؤپمک ایستدیم. اما اوتانج و سئوگی آراسیندا قالمیشدیم کی، بیردن دئدی: "قالخ آیاغا! ال-دامی یاندی! "

هن، نوخسرگیلین تاختا قاپولو ال-دامی کی، ایچینه اودون-آغاج ییغمیشدیلار، قیشدا یاندیرماق اوچون، یانیردی. نوخسر تئز-تئز قویودان سو چکدی و من آنباری باسدیم سویا. آز سونرا هاجی ماحمود تاپیلدی. او نوخسره ساری دئدی:

 "اؤزویون ناراحات ائلمه گل!. بیلیرسینیز کی، کبین کسمیشیک. مهرمیک. من آتایین بورج‌لارینی اؤدمه‌یه سؤز وئرمیشم. نیه به خانیم اولماق ایستمیرسن؟ "

من قورویوب قالمیشدیم. بو قوجا کیشی‌نین نه دئدیگینی هئچ آنلامیردیم. او، آددیم-آددیم بیزه طرف گلیردی.

نوخسر دال-دالی ال دامینا ساری گئدرکن دئدی: 

-کافتار! گؤز-یاشیینان دا کبین اولار؟ خام خیالداسان. من اؤز سئوگیم ایله ائولنمیشم. منه نوخسر دئیرلر،  آرزویون کؤنلونده قویارام. دونیایین اودلارام!

حاجی منه یاخینلاشدی. چیلینگ-آغاجیمین دسته‌سی گئچدی الیمه. بیر آغاج قویدوم تپه‌سینه، قان فیشیلدادی. اودا بیر یوموروق ووردو منیم اوزومدن. من یئره سره لندیم.

 بو آندا نوخسر الیندکی سطیل ایله  ال-دامینا گیردی. من باغیردیم: نوخس...ر گئتمه!

او دئدی: "قورخما، قاییدیرام، قاییدیرام! "

*

"من ایستمیرم مریضخانادا قالام. مریض ده ییلم. بیرجه دووارلار دارالیر. دووارلار! منی ازمک ایستییرلر. نوخ س...ر! نوخ س...ر!”

*

"ال-آیاغینی توتون. تئز اولون! آمپول گتیرین! اوکسیگئن وئرین! "

"راحت اول جانیم! ال-آیاق چالما! راحت اول! یاواش-یاواش نفس آل! بودو ها! گؤردون توختادین.

" یاخ‌چیسان ها. "

"هیه، داها یاخچی اولا‌جاقسان."

"اوزان! اوزان، بیر آز ساکیت قال! "

"بودو ها، حالین دوزه لدی با."

"راحت قالما‌لیسان".

"اومودلو اول! هر شئی دوزه ‌له‌جک ".

"اومود نمنه‌دی؟ اومود ایستمیرم! من یولداشیمی ایستیرم. او، گئری دؤنجه یینی سؤیله‌دی. "

"جانیم، گؤزوم، او گله‌جک!”

"هاچان گله‌جک؟"

"سن بؤیوینده!"

 

 

 

A.elyar

 

Nuxsər və Nuxsər-lərin varlığı üçün. 

 

NUXSƏR

 

Mən hələ kiçiyəm. Təzə on üç yaşında olmuşam. Uşaq bu dörd duvarın arasında tək qalmalıdır.
Gücüm bu duvarlara çatmır. Hər iki tərəfə də əllərimi açmışam ki, əzilməyəm. Amma onlar
elə-belləsinə getbə-bə-get daralıb-daralırlar. Mənim gücüm çatmır. Nuxsə...r! Nuxsə...r!
*
-Qorxma! Havar eləmə! İndi bu dibsiz sətili sallıram, gir içinə. Üç düyün vurmuşam, bərkdir.
Biləyin tez çıxardaram.
Nuxsər məni çox dərin və suyu bol quyudan çıxardı. Mən bilmədim quyunun ağzı açıqdır, qaçdım, birdən düşdüm. Əyə o olmasaydı, indi mən çoxdan ölmüşdüm. Ondan suvay heç kim evdə yox idi.
Nə-nələrimiz  bir yeni ölmüş arvadın yasına getmişdilər, və dədələrimiz işdəydilər.

Nuxsər bir yaş məndən böyük idi. O uca boylu, fer-feri saçlı, seyrək qaşlı, gözəl, mehriban, və nazık-nəşim üzlüydü. Bəzən alnında və yanaqlarında narın tər dənəli çıxırdı ki, mən onları əlim inən təmizləyirdim. Və o hər dəfə deyirdi: " özləri gedər, incitmə məni".
Çox güclü idi. Həmişə su sətilini üç dəfədə quyudan çıxardırdı. Mən altı dəfə çəkməliydim. O ildirim kimi qaçırdı, kimsə onla ayaqlaşa bilməyirdi. Qonşular deyirdilər: qız dediyin Nuxsər-dir.

Quyudan çıxardarkən paltarlarımı dəyişməyə kömək etdi. Ac idik. “Qəyəmə” ( alaçıq) altında pəti saldıq və yeralma qızardıb yedik. Sonra uzandıq və mövlərin arasındaki üzüm salxımlarına göz tikdik ki, bal arıları onların üstündə vız-za-vız salmışdılar.

Nuxsər dedi:

-Anam deyir ki, yoxsulun başına bəla gəlsə, bir-bir gəlməz, on-on pacadan tökülər.

-Həyə, Kərim əmini tanıyırsan. Qocalmışdı, hamballıq eliyə bilmirdi. Getdi əl- arabasında yemiş alıb- satdı. Bir məmur  gəlib onun tərəzi  taylarını götürdü xiyabana atdı. O da məmur vurdu. İdarədən gəldilər yazıq kişini apardılar, o qədər vurdular ki, dəlı oldu düşdü xiyabanlara.  

Nuxsər: "Doğrudur, dərdlər həmişə dal-ba-dal gələr. "Şeko" və "Aydın" yadındadır. Aydın naxoşladı, at-anasının pulu olmadı ona yaxçı dava-dərman eləsinlər. Düşdü öldü. Şeko da itdi, yox oldu. Üç gündən sonra onu yoldaşının qəbiri üstündə ölü tapdılar. O qədər ağlamışdı ki, düşüb ölmüşdü. Bilirsən niyə? "

-Həyə, bilirəm. O, yoldaşını çox sevirdi.
-Uşaqlar bir insanı sevirkən, onu birdən-birə əldən versələr, bəzən ölərlər, bəzən də dəli olarlar.
Yada başlarına bir ayrı bəla gələr. Belə bir işlər olub və ola bilər. Böyüklər belə dəyil, bircə uşaqlar bələdir.

Nuxsər başını qoydu qolumun üstünə dedi:

"Özündən muğəyit ol!"

"Sən də özündən muğəyit ol!"

"Yox, sən özündən çox muğəyit olmalısan. Dünya çox pisdir. Qoymurlar insan birini sevsin. Hamı iki üzlü, söz dolandıran, zatı qırıqdır. Sevgini insandan alıblar. Deyirlər: "Biz diyənə bax, sevgiyin burax, yada yaşamağa haqqın yoxdur. Mən istirəm sən çox dözümlü olasan. Çox-çox.

-Öz əlimdə deyil, mən səni çox sevirəm".

"Bilirəm. Mən də sənin təkinəm. Mən də səni çox sevirəm. "

 

Evin həyəti müxtəlif yemiş ağacları ilə doludur. Həyət böyük bir bağdır. Quşların mahnısı hər küncdən qalxmışdı. Serçələr qəyəmədə cik-cik salmışdılar.

Hacı Mahmud ki, kiçik uşaqları biz ilə oynayardılar, həyətə və bağa sahib idi. Ailələrimizi eşiyə ötürəndən sonra istəyirdi oranı satsın. Hər gün bir cürə bizi narahat edirdi. Amma bizim getmək üçün yerimiz yox idi.

Nuxsər məni çox sevdiyini söyləyəndə, onu öpmək istədim. Amma utanc və sevgi arasında avara qalmışdım ki, birdən dedi: "qalx ayağa! Əl-damı yandı! "

Hən, Nuxsərgilin taxta qapulu əl-damı ki, içinə odun-ağac yığmışdılar, qışda yandırmaq üçün, yanırdı. Nuxsər tez-tez quyudan su çəkdi və mən əl-damını basdım suya. Az sonra Hacı Mahmud tapıldı. O Nuxsərə sarı dedi:

 "Özüyün narahat eləmə gəl!. Bilirsən ki, kəbin kəsmişik. Məhrəmik. Mən atayın borclarını ödəməyə söz vermışəm. Niyə bə xanım olmaq istəmirsən? "

Mən quruyub qalmışdım. Bu qoca kişinin nə dediyini heç anlamırdım. O, addım-addım bizə tərəf gəlirdi.

Nuxsər dal-dalı əl-damına sarı gedərkən dedi:  

-Kaftar! Göz-yaşıynan da kəbin olar? Xam xəyaldasan. Mən öz sevgim ilə evlənmişəm. Mənə Nuxsər deyərlər,  arzuyun könlündə qoyaram. Dünyayın odlaram!

Hacı mənə yaxınlaşdı. Çılıng-ağacımın dəstəsi geçdi əlimə. Bir ağac qoydum təpəsinə, qan fışıldadı. O da bir yumuruq vurdu mənim üzümdən. Mən yerə sərələndim.

 Bu anda Nuxsər əlindəki sətil ilə əl-damına girdi. Mən bağırdım: Nuxsə...r getmə!

O dedi: "Qorxma, qayıdıram, qayıdıram! "

*

"Mən istəmirəm mərizxanada qalam. Məriz deyiləm. Bircə duvarlar daralır. Duvarlar! Məni əzmək istəyirlər. Nuxsə...r! Nuxsə...r!”

*

"Əl-ayağını tutun. Tez olun! Ampul gətirin! Oxygen verin! "

"Rahat ol canım! Əl-ayaq çalma! Rahat ol! Yavaş-yavaş nəfəs al! Budu ha! Gördün toxtadın.

" Yaxçısan ha. "

"Həyə, daha yaxçı olacaqsan."

"Uzan! Uzan, bir az sakit qal! "

"Budu ha, halın düzəldi ba."

"Rahat qalmalısan".

"Umudlu ol! Hər şey düzələcək. "

"Umud nəmnədi? Umud istəmirəm!" Mən yoldaşımı istirəm. O, geri dönəcəyini söylədi. »

"Canım, gözüm, o gələcək!”

"Haçan gələcək?"

"Sən böyüyəndə!"

 

 

 

برای هستی "نوخ-سر" و نوخ-سر ها.

 

نوخ سر NUXSƏR

----

من هنوز کوچکم. تازه سیزده سالم شده است. بچه را که نباید توی این چهار دیواری تنها گذاشت.
 زورم به این دیوارها نمی رسد. دستهایم را به هر دو طرف باز کرده ام که له نشوم، ولی آنها همینطوری تنگ تر و تنگ تر میشوند. من زورم نمی رسد. نوخ س...ر! نوخ س...ر! نوخ س...ر!

*

« نترس! داد نکش! الان این سطل را که ته اش افتاده، برات می فرستم. برو توش. طناب را سه بار گره زده ام، محکم است. زود میاروم ات بیرون.»

"نوخ سر" من را از ته چاه آب که خیلی عمیق بود و آب زیادی هم داشت بیرون کشید. متوجه در باز چاه نشدم، دویدم. و یکهو افتادم. اگر او نبود حتماً مرده بودم. غیر از او کسی در خانه نبود. مادرهایمان رفته بودند به سوگواری خانمی که تازه فوت شده بود، و پدرهایمان هم سرکار بودند.

"نوخ سر" یک سال از من بزرگ تر بود. قد بلند و موهای فر-فری و صورت نازک و مهربان و زیبایی داشت، با ابروان کم پشت . گاهاً دانه های ریز عرق روی پیشانی و گونه هایش سبز می شدند که من با دستم آنها را پاک میکردم. و او هر بار میگفت« اذیتم نکن، خودشان میرن». خیلی قوی بود. همیشه سطل آب را ، سه بار می کشید. و از ته چاه بیرون میاورد. من باید شش بار می کشیدم. او مثل برق می دوید، کسی به پایش نمی رسید. همسایه ها میگفتند« دختر یعنی نوخ سر.»

وقتی ازچاه بیرونم آورد کمک کرد لباسهایم را عوض کردم. گرسنه بود یم. زیر آلا چیق مو، پتو انداختیم و سیب زمینی سرخ کردیم و خوردیم. در حالی که دراز کشیده بودیم چشم به خوشه های انگور دوختیم که از لابلای چوبهای آلاچیق آویزان بودند و زنبورهای عسل دور آنها وز-وز میکردند.

نوخ سر گفت :
« مادرم میگوید، برای ما بی چیزها، وقتی  بلا میاید، یکی دو تا نمی آید، ده تا ده تا بر سرمان آوار میشوند.»

« آره، عمو کریم را که می شناسی. پیر بود نمی توانست حمالی کند. رفت روی ارابه دستی میوه فروشی کرد. مامور آمد کفه های ترازوی اش را به خیابان پرت کرد. با مامور دعوایش شد. او را گرفتند بردند در اداره آنقدر زدند که دیوانه شد و به خیابانها افتاد. »

نوخ سر: «  درسته، بلا ها همیشه به دنبال هم میایند. "شکو" و "آیدین" را که یادت هست. آیدین مریض شد پدر و مادرش پول نداشتند او را درست و حسابی دوا-درمان کنند، ماند و فوت کرد. شکو هم گم شد. بعد از سه روز او را مرده روی قبر دوست اش پیدا کردند. آنقدر گریه کرده بود،  که مرده بود. میدونی چرا؟»

« آره میدونم. او آیدین را خیلی خیلی دوست داشت.»

«  وقتی بچه ها، یکی را خیلی دوست دارند، و یکهو او را از دست میدهند، ممکن است بمیرند، یا دیوانه بشوند. یا نتوانند تحمل کنند کار دیگری بکنند. آدم بزرگها این طوری نیستند. فقط بچه ها این طوری اند.»

نوخ سر سرش را روی بازیم گذاشت و گفت:
« مواظب خودت باش!»
« توهم مواظب خودت باش!»

« نه، تو باید خیلی مواظب خودت باشی. دنیای خیلی بدی داریم. نمی گذارند آدم دوست بدارد. همه سخن چین و دو رو ، و بد ذات شده اند. دوست داشتن را از آدم گرفته اند. میگویند : یا باید به حرف ما گوش کنی و دوست داشتن خودت را کنار بگذاری، یا باید زندگی نکنی. من میخوام تو تحمل ات را خیلی خیلی بالا ببری. »

« دست خودم نیست، تو را خیلی دوست دارم.»
« میدونم. من هم مثل تو ام. من هم تو را خیلی خیلی دوست دارم.»

 

حیاط خانه باغچه ی بزرگی ست پراز درختان مختلف میوه. نغمه پرندگان از هر گوشه بلند شده بود. گنجشک ها روی سایه بان جیک-جیک میکردند.

«حاجی محمود» که بچه های کوچک اش همبازی ما بودند، صاحب حیاط و باغچه بود.  قصد داشت بعد از اینکه خانواده های ما را بیرون کرد آنجا را بفروشد. هر روز به طریقی  ما را اذیت میکرد . ولی ما جایی نداشتیم که برویم.

وقتی نوخ سر گفت من را خیلی دوست دارد، خواستم او را ببوسم. اما بین خجالت و علاقه گیر کرده بودم  که یکهو گفت : « بلند شو! انباری آتش گرفته!»

بله ، انباری مادر نوخ سر که در چوبی داشت و در آن هیزم برای سوخت زمستان جمع کرده بودند، در  گوشه ی دور افتاده ی باغچه داشت میسوخت. نوخ سر فوراً سطلهای پر آب را از چاه بیرون کشید و من آنها را به انباری ریختم. اندکی نگذشته بود که جاجی محمود پیدایش شد. او  به نوخ سر گفت:

«بیا خودت را اذیت نکن. میدانی که عقد کرده ایم. محرم هستیم. به پدرت هم قول داده ام که قرض هایش را بپردازم. چرا نمیخواهی خانم خانه باشی؟»

من خشکم زده بود. نمی دانستم این پیر مرد چه میگوید. او داشت قدم به قدم به طرف ما میامد.

نوخ سر پس پسکی به طرف انباری رفت و گفت:

« کفتار! تو خیال میکنی عقد کرده ای. عقد با گریه عقد نیست. من با عشق خودم عقد کرده ام. به من میگن نوخ سر. آرزوی ات را به دلت میگذارم.  دنیای ات را به آتش میکشم!»

حاجی به من نزدیک شده بود. با چوب الک -دولکم که گیرم آمد، به سرش کوبیدم . خونین شد. او هم مشت محکمی تو صورتم  زد.  به زمین افتادم. در این لحظه، نوخ سر، که سطل آب هم تو دست اش بود وارد انبار شد. آتش زبانه می کشید . من فریاد زدم « نوخ س...ر نرو!»
صدا داد : «نترس، میام! میام!»

*

« نمی خوام دربیمارستان باشم.مریض نیستم. فقط دیوارها تنگ میشوند. دیوارها! میخواهند له ام کنند. نوخ س...ر! نوخ س...ر!»

*

« دست و پایش را بگیرید. آمپل بیار! اکسیژن بده.»
« آرام بشو جانم! آرام. خوب  نفس بکش! خوب.»
« راحت شدی؟ حالت بهتر شد؟»
«نه، داری بهتر میشی.»
« دراز بکش! آرام باش!»
« بهتر شدی.»
« باید آرام باشی.»
« امید داشته باش! همه چیز درست میشه.»
« امید چیه؟. امید نمی خوام . من دوستمو میخوام. او گفت برمیگرده ، میاد. »
« میاد جانم. حتماً میاد.»
« کی میاد؟»
« وقتی تو بزرگ بشی.»

 

 ----داستان کوتاه :

BÜRC-برج
http://www.iranglobal.info/node/64891

انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: 

دیدگاه‌ها

تصویر آ. ائلیار

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
به روش معمول ، متن فارسی با متن اصلی برابر نیست. چون دو زبانه نوشته شده اند. ترجمه نیستند. در این متد دو متن در عین حال که برابراند و در همان حال نیز مساوی نیستند. هر زبان به شیوه خود داستان را جمله بندی و اصطلاح سازی میکند. جملات متن اصلی در متن فارسی دقیقاً ترجمه نشده اند و نمیشوند. اگر بشوند متن فارسی به درد نمی خورد. به عبارت دیگر معنی نمیدهد. جملات هر زبان در همان زبان معنی دقیق و مأنوس خود را دارند. از این رو من مخالف ترجمه در نثر داستانی و شعر هستم و موافق دو زبانه نویسی. و باز سرایش شعر .

البته در دو زبانه نویسی، روی هر دو متن باید خیلی وقت گذاشت و انرژی صرف کرد که متأسفانه من ندارم. بنابرین هر دو متن طبق معمول سریع نوشته شده اند. ولی آماده کردن سه فرم از یک متن به راستی وقت زیادی میگیرد.