● تریبون آزاد

آنچه که در واقعیت ایران امروز می گذرد نبرد نیروئی بسیار قوی و مسلح به آخرین دستاورد های تکنولوژی جنگی ومهم تر از همه اراده بر نابودی رژیمیست که سرانجام با شعارها وعملگرد های خود کشور به چنین ویرانی کشید!

رژیم ایران در بن‌بست و استیصال کامل قرار گرفته و قدرت بازدارندگی خود را به‌کل از دست داده است. در حالی که نیروهای هوایی و دریایی آن متلاشی شده‌اند، هواپیماهای جنگی و پهپادها همچنان بر آسمان ایران مسلط هستند و آزادانه حتی در خیابان‌های تهران به تعقیب مقامات و هدف قرار دادن نیروهای سرکوبگر می‌پردازند.

این نوشته کوششی است برای ارائه یک نقد منظم و تحلیلی بر «کتابچه دوران اضطرار». در این نقد ابتدا به نقاط قوت سند ـ از جمله تلاش برای برنامه‌ریزی پیشاپیش برای شرایط بحرانی و توجه به حوزه‌های مختلف اداره کشور ـ پرداخته می‌شود. سپس کاستی‌های اساسی آن، از جمله مسائل مربوط به مشروعیت سیاسی، سازوکارهای مشارکت عمومی، تمرکز قدرت در ساختار پیشنهادی و نبود سازوکارهای نظارت و پاسخگویی بررسی خواهد شد و در پایان نیز پیشنهادهایی برای اصلاح و تکمیل این سند ارائه می‌شود.

باید با هر آنچه نشانی از آیینِ مرگِ مقدس ‌شده دارد، وداعی بی‌ بازگشت کرد؛ زیرا هیچ ملّتی نمیتواند با ابزارهای دیروز، آینده‌ای متفاوت بسازد. گذشته را نمیتوان زدود، امّا میتوان از تکرارِ روح آن جلوگیری کرد.

یکی از فعالین چپ در نروژ، ویدئویی از شاهزاده رضا پهلوی را بازنشر کرده که در آن، ایشان در پاسخ به سوال خانم سیما ثابت (مبنی بر اینکه اگر همین امروز آمریکا حمله کند چه می‌کنید؟)، جنگ را رد کرده و می‌گوید: «اولاً دموکراسی را عقب می‌اندازد، ضامن سقوط نظام نمی‌شود، مردم بلاتکلیف می‌شوند و...»

آیا رضا پهلوی که گفته است همه چیز برای آن روز آماده است، فکری مثلاً برای تسخیر تلویزیون کرده است تا بتواند از آن طریق میان مردمانِ در کوچه و خیابان و مراکز تسخیر شده، تا حد امکان هماهنگی ایجاد کند و تا اندازه‌یی جلوی بلبشو و هرج و مرج را بگیرد؟ یا فکر می کند که جریان کار مثل غروب ۲۲ بهمن ۵۷ پیش خواهد رفت؟

اگر به جای او، آن رقیب همسرشت ج.ا که سال هاست در کمین تحمیل خود بر جامعه‌یی است که او را پس رانده است و طرد کرده است، برای تسخیر تلویزیون برنامه ریزی کرده باشد، او چه می تواند بکند؟

در این مطلب به مسائلی پرداخته ام که در همه ما که ده سال بالا پایین باهم اختلاف سن داریم، جدا از عقیده سیاسی مان حتما فکر ما را بخود مشغول میدارد. بیشترین ما طی نهایت بیست تا 40 سال آینده در این جهان نیستیم. در این مطلب به مرگ اندیشیده ام که شاید فکر شما را نیز بخود مشغول داشته و به دنبال پاسخ باشید.

رهبران اپوزیسیون زمانی می‌توانند اعتماد عمومی را به دست آورند که پیش از هر چیز به اصول صداقت و پاسخگویی پایبند باشند. مردمی که به دنبال تغییر و اصلاح هستند، لازم است بدانند کسانی که ادعایِ رهبری و نمایندگی آنان را دارند، حقیقت را پنهان نمی‌کنند و در برابر تصمیم‌ها و عملکرد خود مسئولیت می‌پذیرند.

آقایان مهتدی، هجری و دیگر سران! روی سخن این مقاله مستقیماً با شماست. آیا آنچه می‌گویید در تراز یک تحول ملی است یا تکرار یک بن‌بست تاریخی؟

توهم «پاکسازی محلی» و واقعیت سقوط مرکز
تجربه بهار عربی و اخیراً حرکت «احمد الشرع» در سوریه نشان داد که حمایت هوایی می‌تواند موازنه را تغییر دهد. اما یک تفاوت حیاتی وجود دارد: احمد الشرع برای گرفتن «دمشق» براه افتاد، نه برای محصور ماندن در یک ادلب بزرگ.

جنگ حاضر در یک چشم اندارکلی به‌مصداق‌گزاره جنگ ادامه سیاست است به شکل دیگر (بربریتی عریان)، وقتی سیاست به‌بن‌بست می‌رسد و مشخصا در ادامه سیاست‌های معینی از جانب هردو طرف جنگ است. در چنین حالتی جنگ هم‌چون قابله‌ای برای گشودن بن بست و تغییراوضاع به‌نفع‌خود، و غالبا از جانب طرف زورمندتر بری دیکته کردن به‌میدان‌ می‌آید. از همین‌رو نقد و افشاء و مبارزه علیه سیاست‌های مولدجنگ برای خشکاندن زمینه جنگ و برای قوام بخشیدن و مؤثرترکردن‌ مبارزه علیه جنگ اهمیت خود را دارد.

ین روزها دعوت‌هایی برای تجمع با شعار «نه به جنگ و نه به جمهوری اسلامی» منتشر می‌شود. نیت این دعوت‌ها قابل درک است. هیچ انسان مسئول و دلسوزی نمی‌تواند خواهان جنگ باشد. جنگ، پیش از هر چیز، جان و آیندهٔ مردم عادی را نابود می‌کند.
اما اگر واقعاً خواهان صلح هستیم، باید با صداقت از خود بپرسیم: ریشهٔ خطر جنگ کجاست؟

در هیاهوی این جنگ، مبادا روزی از خواب بیدار شویم و ببینیم به نام "حفاظت از تردد آزاد کشتی‌ها در تنگه هرمز"، نیروهای خارجی در سواحل شمالی و جزایر خلیج فارس و دریای عمان پیاده شده‌اند و تکه‌ای از تن ایران را از مام میهن جدا کرده‌اند. مبادا پایان این جنگ، آغاز شکل‌گیری حکومت‌های دست‌نشانده در سرزمینی باشد که قرن‌ها با خون ایرانیان حفظ شده است, همان‌گونه که در سواحل جنوبی خلیج فارس در دهه ها و قرون پیش دیدیم، جایی که تاریخ و جغرافیای ایرانی به مجموعه‌ای از امیرنشین‌های کوچک بدل شد.

وضعیت امروز ایران نتیجه آن هیچ تلخی است که خمینی زمان ورود به ایران در جواب این که احساستان بعد از سال ها دوری چیست گفت"هیچ "
کلمه ای تلخ،که شخصیت خش ،حیله گر ، مذهبی مبتنی بر بنیاد گرائی وعدم دلبستگی او به ایران را نشان می داد. بی تفاوتی وعدم سپاسگزاری از ملتی که اورا بر دوش خود نهادوبر سرنوشت خود حاکم کرد .برای او ملت مفهومی نداشت او در فکر امت بود .امت درهر کجای جهان که باشد ! برای اوامت عزیز تر ونزدیک تر از ملتی بودند که تن به امت شدن نمی سپردند.

اما بزرگ‌ترین باخت رژیم را می‌توان افشای ناتوانی آن، نه‌تنها در دفاع از کشور، بلکه لااقل دفاع از خود دانست. اکنون حتی آنان که هنوز حاضر نیستند علنا از این رژیم جدا شوند، می‌دانند که ساختار حکومتی کنونی یارائی حفظ کشور را از دست داده است.

ایران امروز فقط بر لبهٔ یک دگرگونی سیاسی نایستاده است؛ در آستانهٔ آزمونی ایستاده که در آن صورتِ روانیِ آیندهٔ این جامعه نیز تعیین میشود. آنچه در برابر ماست، فقط پرسشِ جابهجاییِ یک قدرت با قدرتی دیگر نیست، بلکه پرسشِ عمیقتری است: آیا این سرزمین از منطقِ ترس، قربانی و انتقام عبور خواهد کرد، یا بار دیگر همان زخمی را با چهرهای تازه بر تنِ خود خواهد نشاند؟ در چنین لحظهای، سیاست دیگر فقط سیاست نیست؛ به قلمروِ روان، به حافظهٔ جمعی، به نسبتِ ما با قانون، اقتدار، شرم و خشونت راه میبرد.

اینکه چرا گوهرِ وجودی ایرانیان در گسترهٔ موسیقی شکوفا خواهد شد؟، باید گفت که موسیقی، زبانِ جانِ رها شده است؛ زبانی که پیش از کلام و فراتر از آن، حقیقتِ بودن را آشکار میکند.

به گزارش واشنگتن پست، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، سارا بی. راجرز، مقام وزارت خارجه آمریکا، را به‌عنوان مدیرعامل آژانس رسانه‌های جهانی آمریکا معرفی کرد؛ نهادی که بر صدای آمریکا نظارت دارد. این تصمیم پس از آن گرفته شد که یک قاضی فدرال آمریکا حکم داد کری لیک به‌طور غیرقانونی این آژانس را اداره کرده است.

در مجموع، اصول مطرح‌شده در بیانیه نخست شورای راهبردی جمهوری‌خواهان داخل ایران، می‌تواند به گسترش گفتگو میان نیروهای دموکراسی‌خواه کمک کند و زمینه شکل‌گیری یک پروژه سیاسی مشترک برای آینده ایران را فراهم سازد. بی‌تردید تحقق چنین چشم‌اندازی نیازمند گفت‌وگوی گسترده، مشارکت نیروهای سیاسی و مدنی و شکل‌گیری نهادهای دموکراتیک پایدار است؛ اما طرح این مباحث می‌تواند گامی مهم در جهت شکل‌گیری یک گفتمان ملی برای رسیدن به دمکراسی در ایران باشد.

چگونه می شود ، سازمان یافته تر عمل کنید از کار های تکراری و پراکنده دوری نمایید و تظاهرات های بزرگ بگذاریدتا اثر بخشی بیشتری در بین جامعه ایرانیان مقیم‌ کشورهای اسکلندیناوی داشته باشید

چرا آزادی برای ایرانیان اصیل همانا زاده شدن از زهدان خدایی است که گوهرش ایثارگری و خودافشانی است؟؛ زیرا آزادی یادآور همگوهری سیمرغ و زال در انسان است که او را فرا میخواند تا از خویشتن فراتر رود

روی سخنم با کسانیست که امروز لباس وطن پرستی بر تن کرده وپرچم دفاع از کشور ،تمامیت ارضی و مقاومت در برابر این حملات را شعار خود ساخته و باورشان شده که بیشتر از هر کسی دلشان بر وطنی که چنین زیر بمباران قرار گرفته می سوزد.
کسانی که دراوج ورشکستگی رژیمی که این جنگ سقوط اورا تسریع می کند وامکان ظاهر شدن ومجددا بخیابان آمدن میلیون ها ایرانی بجان آمده را فراهم می سازد!خواهان پایان این جنگ خانمانسوز هستند.

هشت روز از آغاز جنگی می‌گذرد که آسمان ایران را با صدای انفجار بلرزه در آورده است. جنگ همیشه تلخ است؛ خون می‌ریزد، خانه‌ها ویران می‌شود و جان انسان‌ها از دست می‌رود. هیچ وجدان انسانی نمی‌تواند از جنگ استقبال کند. اما در همین روزها می بینیم که «وطن پرستان ۱۲ روزه» باردیگر با شعار فریبنده «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی» به میدان آمده‌اند؛ شعاری که در ظاهر بی‌طرفانه و اخلاقی به نظر می‌رسد، اما در عمل چیزی جز کوششی برای نجات رژیمی نیست که امروز در نیمه راه دفن شدن در چالهٔ گور تاریخی خود قرار گرفته

این جزیره مهم‌ترین گلوگاه صادرات نفت ایران به شمار می‌رود و هرگونه اختلال در فعالیت آن می‌تواند اقتصاد کشور را با ضربه‌ای سنگین روبه‌رو کند. از این رو بررسی پیامدهای چنین سناریویی برای ایران، منطقه و حتی اقتصاد جهانی ضروری است.

تصور تکرار انقلاب 57 در شرایط فعلی چندان واقعی بنظر نمیرسد.

این مقاله با نقدی تحلیلی به بررسی سناریوهای مطرح‌شده از سوی علی کشتگر درباره آینده ایران می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه حذف برخی واقعیت‌های سیاسی، تداوم جهان‌بینی قدیمی ضد‌امپریالیستی و استانداردهای دوگانه، مانع فهم دقیق تحولات امروز ایران و نقش رهبری سیاسی در گذار از جمهوری اسلامی می‌شود.

کشتی جنگی ایران توی سریلانکا چه ضرری برای تو یا برای مردم ایران داشت که نابودش کردی، عمو جان؟ راستش اصلاً خوشم نیومد.

بحثی داغ در خصوص مسائل ایران و جنگ و اختلافات موجود بین ملیتها و مرکز نشینان

شهروندان همه مناطق ایران، همزمان و دوش به دوش هم می توانند کار رژیم را تمام کنند. تجربه مجاهدین با پشتیبانی صدام حسین برای سرنگونی حکومت اسلامی را فراموش نکنیم که چه تعداد از جوانان فداکار، در نتیجه یک تاکتیک غلط، جان باختند. مبارزه برای برچیدن حکومت اسلامی، نادرست است که به منازعه ای منطقه‌ای تقلیل یابد و سرمایه های ارزشمند ایران، به جنگی نابرابر اعزام شوند.
مبارزه جاری، ماهیتی شهروندی، سراسری و ملی دارد و بر حقوق مشترک همه ایرانیان استوار است. تنها از طریق همبستگی ملی و مشارکت فراگیر است که

یک خبرنگار بخش فارسی صدای آمریکا اعلام کرده است که به‌دلیل اختلافات داخلی بر سر نحوه پوشش اخبار مربوط به رضا پهلوی از کار برکنار شده است. احمد باطبی، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر ایرانی، می‌گوید قرارداد کاری‌اش این هفته بدون ارائه توضیح

پاسخ یک «نه» قاطع است؛ به دو علت. علت نخست خود مردمان کرد، بلوچ و آذری و … هستند که خود را از هر ایرانی، ایرانی‌تر می‌دانند و علت دوم ایالات متحده آمریکا است. قصد من در اینجا توضیح علت دوم است؛ یعنی نقشی که ایالات متحده آمریکا در این موضوع دارد.

جنگ ادامه سیاست است ، رهبران جمهوری اسلامی از روز نخست تاسیس نظام منحوس خود ، استراتژی نظامی خود را بر نابودی اسراییل و امریکا گذاشته بود آری جنگ راخمینی بادعوت از یاسر عرفات و بستن سفارت اسرائیل و اشغال سفارت آمریکا و شعار تسخیر قدس ونابودی اسرائیل آغاز کرد و اکنون این جنگ نتیجه همان سیاست خمینی و خامنه ای است

..

فرهنگ ایرانی در گستره‌ای چند هزار ساله شکل گرفته است؛ گستره‌ای که در آن، اقوام و ملّتهای بسیار با یکدیگر درآمیخته‌اند و لایه‌های گوناگونی از تجربهٔ انسانی را بر هم افزوده‌اند.

گفتگو درخانه ایران گلوبال : افشین جم ؛ جهانگیر لقایی ؛ اصغر جیلو؛ یاشار استهبان نزاد ؛ هوشنگ اسدی و کیانوش توکلی که در این ویدئو به استراتژی امریکا ( ترامپ) درباره اپوزیسیون ایران : پرداخته شد :

درک مفهوم وطن پرستی وحساسیت لحظه کنونی برای ما !
روزهای سخت وسرنوشت سازی را با درد واندوه سپری می کنیم. درد دیدن وطنی که تکه تکه می شود. درد نشسته تا بن استخوان ! از دیدن عمل کرد رژیمی بنام جمهوری اسلامی این اژدهای هفت سر مستولی شده بر کشور! که جدا از سر اصلی قطع شده اش، هنور تنوره می کشد وهر سر آن بدون کوچکترین مسئولیتی در قبال مردم و سرزمینی بنام ایران به ماجراجویانه ترین شکلی سعی در بقای خود دارد .