● تریبون آزاد

مریم سطوت، فعال جمهوری‌خواه، در پنل احزاب کنگره آزادی ایران در رابطه با نقش گفت‌وگو سخن گفت. او با اشاره به وجود اختلافات و تفاوت نظرها، گفت: «باید بدون تلاش برای حذف اختلاف‌ها و تفاوت‌ها برای مدیریت آن تلاش کنیم. عدم عضویت ما در احزاب یا انشعاب‌های درون احزاب ناشی از همین عدم مدیریت اختلاف‌هاست.»
این فعال جمهوری‌خواه ادامه داد: «برخی می‌گویند بگذارید از جمهوری اسلامی عبور کنیم، بعد گفت‌وگو کنیم. اما آن‌ها که انقلاب ۵۷ را به یاد دارند به خوبی می‌دانند که از فردای انقلاب دیگر فرصتی برای گفت‌وگو ن

چهار قرن طول کشید تا اروپا از دوران تحجر مطلق کلیسا عبور کند و به عصر روشنگری برسد؛ در مقایسه، ایران در کمتر از پنجاه سال تجربهٔ حکومت جمهوری اسلامی، با فشارها و محدودیت‌های شدید، مسیری شتاب‌زده را پشت سر گذاشت. هدف این مقاله مقایسه مکانیکی نیست، بلکه ارائه تصویری از عامل زمان و مجموعه عوامل مؤثر در این تحول شگرف تاریخی در اروپا است تا به ما کمک کند جایگاه خودمان را در عصر حاضر بهتر درک کنیم و روند تغییر فکری و اجتماعی را بهتر بشناسیم.

.

🔶 هجمه‌ای که علیه سرکار خانم شیرین عبادی به راه افتاده است، مرا به یاد آن روزهایی انداخت که بانوی آواز ایران، زنده‌یاد مرضیه، فقط به‌خاطر پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران، مورد هجوم ناجوانمردانه طیفِ گسترده‌ای از «اپوزیسیون جمهوری اسلامی» قرار گرفت.

.

ایران سالهاست یا در جنگند و یا در میانه جنگ و صلح، اما آنچه که در چهل و هفت سالِ پس از انقلاب اسلامی بدون وقفه ادامه داشته است کشتاربوده و سرکوب و شکنجه و اعدام وحکومت استبدادی اقلیتی فرومایه بر مردمانی که روزگاری ندانسته و گز نکرده بریدند و به گردابی افتادند که رهائی از ان به نظر نمی رسد به مسالمت و مدارا ممکن باشد.

حکومت اسلامی ترجیح می دهد راه حماس در غزه را طی کند. از آنجاکه آسمان ایران در تصرف امریکا و اسراییل است، سیاست آنها فراتر از هدفگیری مهره های حکومت و نیروهای سپاه پاسداران و بسیج، به نابودی صنایع فولادسازی و زیر ساخت های کشور گسترش یافته است. حکومت اسلامی ترجیح می دهد همانند حماس بی رمق گردد، ایران همانند غزه شخم زده شود، اما قدرت به ملت ایران واگذار نشود.

نقد دیدگاه شورای گذار بر پایه حقوق بین‌الملل و ملاحظات راهبردی
این دیدگاه تلاش می‌کند میان مخالفت با جمهوری اسلامی و پذیرش ضمنی اقدام نظامی خارجی ارتباط برقرار کند. این پیوند از نظر حقوقی و راهبردی قابل دفاع نیست. در ادامه، نقد دقیق در چند محور روشن ارائه می‌شود.

آنچه پایان ندارد بلاهت انسان هایی است که میخواهند آگاهانه در بلاهت بمانند. همینجا و برای بار چندم پیمان می بندم که اگر روزی در ایران جنگ شهری در بگیرد به ایران میروم و تفنگ بدست میگیرم تا یا این آخوند و پاسدار را به درک واصل کنم یا کشته شوم.

یاشار استهبان نژاد: رهبری فردی یا شورایی

بدون پاسخ گوئی به سوال چرائی ومبنای این جنگ خانمان سوزحکومت اسلامی با اسرائیل وامریکا ، محکوم کردن حمله خارجی وبسیج کردن مردم زیر شعار خاتمه جنگ از طرف نیروهائی که سنگ ملت پرستی بر سینه می زنند دقیقا همان خواستی است که جمهوری اسلامی بعد بوجود آوردن این همه ویرانی ونابودی جسمی وروانی بر مردم
خواهان آن است.صلحی که یک معنی بیشتر ندارد عقب نشینی اسرائیل وامریکا ! ادامه حیات رژیم . تثبیت آن بعنوان یک مبارز جدی دنیای اسلام و کوبیدن مهر پیروزی "حق بر باطل ".

آنانی که در گستره‌ خاک این سرزمین، به جای بذر مهرورزی و تخمه نیکی، دانه‌های تلخ نفرت و کینه را کاشتند، گویی هرگز درنیافتند که زمین، آیینه‌ نیّتهای بذرکاران است.

اما وقتی صحبت از بی‌طرفی می‌شود، به‌ویژه در مورد وضعیت خاورمیانه، به نظر من SVT اصلاً بی‌طرف نیست و من همیشه همین‌طور فکر کرده‌ام. برعکس، آن‌ها همواره از دیدگاه صاحبان قدرت حمایت می‌کنند، به‌ویژه بلوک چپ که بیشترین نقش را در تعیین بودجه پابلیک سرویس دارد

در بخش نخست این مقاله، به بررسی مواضع جریان‌های کمونیستی و چپ ایران پرداخته شد؛ جریاناتی که با وجود تفاوت‌های ظاهری، در یک چارچوب تحلیلی مشترک قرار می‌گرفتند.
در این بخش، دامنه بررسی گسترده‌تر می‌شود و به مواضع دیگر جریان‌های سیاسی – از جمهوری‌خواهان تا گروه‌های منطقه‌ای و اپوزیسیون پراکنده – پرداخته می‌شود.
این بخش نشان می‌دهد که تناقض میان شعارها و پیامدهای عملی، محدود به یک جریان خاص نیست، بلکه به الگویی گسترده‌تر در فضای سیاسی ایران تبدیل شده است

ایالات متحده دیگر به‌عنوان یک دموکراسی لیبرال محسوب نمی‌شود. این موضوع در گزارش جدیدی از دانشگاه گوتنبرگ نشان داده شده است. ایالات متحده در گزارش سالانه دموکراسیِ «مؤسسه گوناگونی دموکراسی» که در آن وضعیت دموکراسی کشورهای مختلف تحلیل می‌شود، وضعیت قابل‌توجهی دارد. در فهرست ۱۷۹ کشور، سوئد در صدر قرار دارد، اما ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ از رتبه ۲۰ به رتبه ۵۱ سقوط کرده است.

گزارشی از تلاش سازمانهای سیاسی برای تشکیل جبهه ها و گنگره ها و موضوع تكثر گرايي در امر رهبري

در شرایطی که ایران در یکی از حساس‌ترین بزنگاه‌های تاریخی خود قرار گرفته، مواضع جریان‌های سیاسی بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی است.
این مقاله با بررسی مستند بیانیه‌ها و مواضع جریان‌های کمونیستی و چپ ایران نشان می‌دهد که چگونه بخشی از این نیروها، با وجود شعار «نه به جنگ»، در عمل در چارچوبی قرار می‌گیرند که می‌تواند به تداوم همان ساختاری بینجامد که سال‌ها مورد نقد آنان بوده است.
این بخش نخست از مقاله، به واکاوی این تناقض در میان جریان‌های چپ اختصاص دارد.

وقتی کسانی عاملیت سیاسی شرّ را از تحلیل جنگ حذف می‌کنند، در واقع در حال تبرئه کردن «عامل سیاسی» (جمهوری اسلامی) هستند. درست مثل بسیاری از تحلیل‌گرانی از این دست که قتل حکومتیِ ۴۰ هزار نفر از معترضان را به فراخوانِ مخالفان نسبت می‌دهند تا جلاد را از مسئولیت تبرئه کنند.

رژیم ملایان میلیاردها دلار از ثروت ملی این سرزمین را به جای آنکه صرف رفاه و زندگی مردم کند، در چه اعماقی دفن کرده است؟ آیا این همان زیرساخت‌هایی نیست که با آن‌ها کمر به نابودی ایران عزیز بسته‌اند؟ تبدیل کشور به ویرانه‌ای که تنها در خدمت ماشین جنگ‌طلبی و برنامه‌های مخرب آن‌هاست، سندی است بر خیانتی که به نام دین و امنیت صورت گرفته است

باید این پرسش بنیادین را با صدایی رسا مطرح کرد:
ورود کشورهای عربی خلیج فارس به یک درگیری نظامی، چه "ارزش افزوده‌ای" به تهاجم نظامی ایالات متحده و اسرائیل علیه رژیم اسلامی خواهد بخشید؟

حکومت اسلامی، پیاده نظام خود را زیر پرچم دروغین صلح خواهی به خیابان آورده است. حضور در اکسیون های طرفداری و مخالفت با جنگ، بازی در میدان های دو نیروی درگیر است. صف ما، صف ملت ایران بایستی مستقل بماند. ترجمان صلح برای ملت ایران، پایان جنگ طلبی و برچیدن حکومت اسلامی است.

در روزهایی که ایران با واقعیت تلخ جنگ روبه‌رو شده است، طبیعی است که نخستین خواست هر انسان دلسوزی، توقف فوری کشتار و ویرانی باشد. هیچ ارزشی بالاتر از جان انسان‌ها نیست، و هیچ هدفی نمی‌تواند ادامهٔ مرگ و رنج مردم را توجیه کند.

خانم رقیه دانشگری چهره آشکار چپی که در نهایت با شهامتی که مخصوص خانم دانشگریست در جلو صحنه ظاهر می شود و تمام قد باز بطریقی که ویژگی خانم دانشگریست بدفاع ازحکومتی که تمام کارنامه چهل وهفت ساله آن چیزی جز ویرانی،فساد ،رانت خواری ومهم تر از همه شکنجه ،زندان و اعدام های دسته جمعی ونهایت کشتار ده ها هزار نفری زیباترین فرزندان این آب وخاک در دی ماه است ! می پردازد.

در فضای ملتهب کنونی، صحبت از هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی انرژی در ایران به گوش می‌رسد. اما باید با نگاهی عمیق‌تر به پیامدهای هولناک این اقدام نگریست. انهدام نیروگاه‌های برق نه تنها توان نظامی سپاه را مهار نمی‌کند، بلکه دقیقاً در راستای منافع آن‌ها و به ضرر منافع بلندمدت منطقه، آمریکا و اسرائیل است.
۱. فاجعه انسانی و معیشتی

آموختم که آنچه قداست دارد، نه در اعتقادات بسته و تفسیرهای تحمیل‌ شده؛ بلکه در گوهر و ذات زندگی است. در تپش قلبی که میخواهد باشد، در نَفَسی که میخواهد آزادانه جاری شود.

جنگ به نام حمایت از مردم، تخریب زیرساخت‌ها در خدمت قدرت‌ها
تردیدی وجود ندارد که ساختار حاکم بر ایران برای جان و منافع مردم ارزشی قائل نیست. این واقعیت تلخ را نمی‌توان انکار کرد. اما همین واقعیت، تخریب آنچه از زیرساخت‌های کشور باقی مانده و کشاندن جامعه به فقر و بی‌ثباتی را توجیه نمی‌کند.

ایران چون کشتی تایتانیک در حال غرق شدن است و آنچه دیده می شود، مشتی ویلون زن ناشی شبانه روز در دستگاهی ناهنجار غرق شدن ایران در گردابی که خروج از ان شاید دهه ها بطول انجامد را دلپذیر می کنند!

سه راه در برابر حکومت اسلامی قرار دارد:
۱- در جنگی نابرابر که محکوم به شکست است، ادامه دهد و خودکشی را بپذیرد.
۲- ذلیلانه تسلیم آمریکا، اسرائیل و متحدانشان شود و تسلیم نامه ننگینی را امضا کند.
۳- در برابر ملت ایران تسلیم گردد و قدرت را مسالمت‌آمیز به شهروندان منتقل کند.

,

سه هفته از آغاز حمله ی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می گذرد. جنگی که اگرچه می توان آن را پیامد دهه ها تنش هسته ای و سیاست خارجی و منطقه ای جمهوری اسلامی دانست، ا

خطای بنیادین در فهم جمهوری اسلامی، جایی‌ست که آن را با معیارهای یک بازیگر سیاسی در چارچوب دولت مدرن می‌سنجند و بر همان اساس، انتظار «تسلیم» شدنش را دارند.

هوشنگ اسدی: بررسی شعار نه به جنگ- چمهوری اسلامی همچون راه زنان عملکرد

ياشار استهپانژاد : بررسي و تحقيق مواضع سازمانهاي سياسي : جبهه ملی ؛ چپ و مجاهدين نسبت به جنگ و صلح

این هشدار، نه از سر انکار ضرورت تغییر، بلکه از درک عمق خطری است که ایران را تهدید می‌کند:
خطر فروغلتیدن به چرخه‌ای از ویرانی، تجزیه و بی‌ثباتی که خروج از آن ممکن است دهه‌ها به طول انجامد.

امروز، بیش از هر زمان دیگر، باید بر این اصل تأکید کرد:
نجات ایران، تنها از مسیری می‌گذرد که در آن زندگی مردم، زیرساخت‌های کشور و یکپارچگی سرزمین ایران حفظ شود.
هر مسیری جز این، حتی اگر با شعار آزادی آغاز شود، می‌تواند به فاجعه‌ای تاریخی ختم گردد.

وقتی کشوری ۴۷ سال پرچم کشوری که مورد تایید سازمان ملل است را به آتش می کشد و آن را در معابر گذاشته و لگد مال می کند و همچنین ۴۷ سال است در اقصی نقاط جهان دست به ترور بهود ها و اسراییلی ها می زند و همه ثروت ایران را هزینه حماس ، حشد الشعبی ، حوثی ها و حزب الله و … می کند ه