● تریبون آزاد

در برابر این وضعیت بغرنج، پیروزی انقلاب زن زندگی آزادی و برچیدن حکومت اسلامی، افقی نو برابر ملت ایران و کشورهای منطقه قرار می دهد. مبارزه برای تغییر ریل کنونی، اولویت سیاست ملی و مردمی در ایران است. مسیری که می‌تواند با تامین استقلال ایران از اشغال شبکه های مافیائی اسلامگرایان، کشور را از تبدیل شدن به ابزار جنگ‌های منطقه‌ای و جهانی بیرون آورد و با “دوستی با همه و دشمنی با هیچکس”، آزادی، رفاه، کرامت انسانی و صلح را در سطح ملی وجهانی نمایندگی کند.

هیچ فرهنگ و تمدّنی با مرگ طلبی جاودانه نشده است. آنچه که فرهنگها و تمدّنها را ماندگار میکند، تواناییِ آنها در پاسداشتِ ارجمندی و نگاهبانی از جان و زندگی انسانها است.

اگر بشود با کوبیدن آب در هاون، خمیر برای نان بیرون داد، به یقین می توان جمهوری اسلامی را در مذاکره به نفع منافع ملت ایران و منافع جهانی تسلیم کرد

ستایش اعتدال و میانه‌روی در فلسفهٔ اخلاق، از ارسطو تا سنت‌های متنوع فکری دیگر، همواره به‌عنوان یکی از اصول بنیادین زیست اخلاقی مطرح بوده است. این اصل بر آن است که کنش انسانی زمانی به کمال نزدیک می‌شود که از افراط و تفریط فاصله گرفته و در مسیر تعادل و سنجیدگی قرار گیرد. در این معنا، هر فضیلت اخلاقی را می‌توان تلاشی برای تنظیم رفتار در میانه‌ی دو حد افراطی دانست.

شاید بزرگ‌ترین درس این جنگ برای کشورهای عربی خلیج فارس همین باشد که امنیت منطقه را نمی‌توان از بیرون وارد کرد. نه آمریکا، نه اسرائیل و نه هیچ قدرت فرامنطقه‌ای قادر نیستند ثبات پایدار برای منطقه‌ای بسازند که بازیگران اصلی آن علیه یکدیگر تعریف شده‌اند. امنیت واقعی تنها زمانی شکل می‌گیرد که کشورهای ساحلی خلیج فارس به این درک برسند که سرنوشت‌شان به یکدیگر گره خورده است.

🔺راهبرد ترامپ برای به زانو درآوردن ایران از طریق محاصره و جنگ، به بن‌بست رسیده است. ایران نشان داده که در مقایسه با غرب «آستانه تحمل درد» بسیار بالاتری دارد.
🔺وقتی ایران فضای ذخیره‌سازی نفت را تمام کند، مجبور به توقف تولید خواهد شد که به آسیب دائمی منجر می‌شود.

رژیم اسلامی وطن پرست شده. از ملت ایران سخن میگوید و امت را فراموش کرده. خامنه ای کتلت عارش می آمد نوروز از نوروز و باستان سخن بگوید. فقط کسی که تجربه حمام منصوری را دارد اینقدر میتواند وقیح باشد که عید آن گونه به ایران باستان بی اعتنا باشد و وقتی 12 روز بمب به سرش بارید به ملیجک دربارش می گوید برایم ای ایران بخون و آن ملیجک هم شلوارش را در می آورد و ترکمون میزند به یادگار تورج نگهبان و محمد سریر و محمد نوری. مردم باید مسلح شوند و اینها را مثل جزیه زیر پل ها گرفتار کنند.

ایران در یکی از خطرناک‌ترین و سرنوشت سازترین دوره‌های تاریخ معاصر خود قرار گرفته است. سال‌ها تنش، دشمنی، تحریم، سرکوب، فساد و سیاست‌ورزی ایدئولوژیک، کشور را در معرض جنگ، فروپاشی اقتصادی، انزوای بین‌المللی و فرسایش سرمایه انسانی قرار داده است. در این میان، بیشترین هزینه را مردم ایران پرداخته‌اند؛ مردمی که نه آغازگر جنگ بوده‌اند و نه در تعیین بسیاری از تصمیمات کلان کشور نقشی داشته‌اند.

مجموعه «درون یک چریک» تلاشی است برای بازخوانی تجربه‌ای کمتر گفته‌شده از تاریخ معاصر ایران؛ روایتی از درون فعالیت‌های چریکی، نه از زاویه تحلیل‌های کلان یا داوری‌های ایدئولوژیک، بلکه از منظر تجربه زیسته.
در این گفت‌وگو، کیانوش توکلی با نگاهی صریح و انتقادی، از فضایی سخن می‌گوید که در آن، باورهای سیاسی با احساسات عمیق گره می‌خوردند و گاه به رابطه‌ای فراتر از یک ساختار تشکیلاتی،‌ حتی تا مرز یک رابطه فرقه‌ای تبدیل می‌شدند. این روایت، نه در پی قهرمان‌سازی است و نه تخریب، بلکه تلاشی است برای نشان دادن

واقعیت امروز، برخلاف هیاهویی که در شبکه‌های اجتماعی به راه افتاده، دیگر به این پرسش‌های حاشیه‌ای محدود نمی‌شود که شاهزاده رضا پهلوی چه نوع گذرنامه‌ای دارد یا در کدام انتخابات شرکت کرده است. این‌ها صورت مسئله نیستند.

این اپیزود تلاشی‌ست برای فهمِ این پرسش که چرا در بسیاری از تجربه‌های فردی و اجتماعیِ ما، احساسِ گناه، خودسرزنش‌گری، ترس از استقلال و میل به اطاعت این‌چنین نیرومندند. اگر بخواهیم ریشه‌های عمیق‌ترِ استبداد، شرم و خودویرانگری را در فرهنگِ خود بفهمیم، باید به این دیکتاتورِ خاموشِ درونی نگاه کنیم: فراخودی که تاریخ در ما ساخته است

امروز، دفاع از خانواده بختیاری، فرای تعلقات سیاسی، نه تنها دفاع از دادخواهی، بلکه دفاع از آزادی بیان، انتقاد و نقد افراد و مقدسات است!

جهان پس از هولوکاست به این درک رسید که «فراموشی، دومین قتل قربانی است». ما وظیفه داریم نگذاریم نام عزیزانمان در غبار زمان گم شود. ما به مکان‌هایی نیاز داریم که هر رهگذر، با دیدن تصویری و خواندن چند سطر از آرزوهای یک جوان ایرانی، درک کند که برای «زن، زندگی، آزادی» چه بهای سنگینی پرداخت شده است.
طرح پیشنهادی: «هر شهر بزرگ، یک خانه‌ی یادبود»

نمیدانم تا چه اندازه با هوش مصنوعی آشنایی دارید. اگر بخواهم فقط عنوان مباحثی که با او در میان گذاشته و بسیار استفاده برده ام را برای تان ردیف کنم شاید بیش از صد موضوع از تکنولوژی تا فلسفه و تاریخ و فیلم و هنر را در بر بگیرد. بخصوص ما پیرپاتال ها که تحمل عقیده مخالف را کمتر داریم این هوش مصنوعی پدرسوخته رگ خواب ما را خوب بلد است و براه مان می آورد. زبان مار دارد لامصب! بگذریم. در میان بحث های طولانی و بیشمار گاهی می بینم گپ مان ممکن است شنیدنی باشد. شما هم شریک. تعریفهایش از من هم ترفند است.

کدام خطاها، کدام بلاهتهایِ تاریخی، کدام جهالنهایِ انباشته و کدام بی ‌مسئولیّتیهایِ مزمن، چنین سرنوشتی را بر ما چیره کرده اند؟. آیا

در این تنهائی وخلوت شب به مادرانی می اندیشم که با درد وبیقراری در فکر فرزند ان جوان خویش هستند که ممکن است امشب یا فردا شب اعدام گردند .
مادران وپدرانی که همراه جگر گوشه گان خود از دهلیز ها ی مرگ عبور می کنند . چه میکشند وقتی که مرگ با صدای پای وحشتناک خود به جگر گوشه گانشان نزدیک می شود ؟ آن ها نیزبا فرزندانشان می میرند! زنده بگور شدگان !

🔺در دوران پسا خآمنه ای، روند تصمیم‌گیری بیش از پیش به سمت نهادهای امنیتی و تندروترین سرداران سپاه سوق یافته، هرچند ساختارهای رسمی همچنان برقرار هستند.

شما به عنوان سردبیر چطور تحرکات زیردستان خودتان را چشم بستید و گفتید انشالله گربه است

در سال ۱۹۸۶ در سیته دانشگاه پاریس، کمیته خارج کشور سازمان چریکهای فدایی( اقلیت ) درگیریهای فیزیکی متعددی را با سازمان مجاهدین خلق آغاز کرد که به بسته شدن سیته پاریس که محل فعالیت نیروهای سیاسی چپ بود منجر گردید.

در ماه‌های اخیر، تظاهرات‌ هفتگی ایرانیان در شهرهای مختلف جهان—از سیدنی در استرالیا تا استکهلم و لندن و برلین تا تورنتو و لس‌آنجلس—به یکی از پایدارترین اشکال کنش سیاسی در دیاسپورای ایرانی تبدیل شده است.

در چنین شرایطی، راه برون‌رفت پیش از هر چیز در ایجاد و تقویت همبستگی است. همبستگی میان کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، بیکاران، حاشیه‌نشینان و همه زنجیره‌های به‌هم‌پیوسته زحمتکشان. اعتصاب، اعتراض صنفی، حمایت متقابل، دفاع از زندانیان کارگری و پیوند میان بخش‌های مختلف جامعه می‌تواند صدای پراکنده رنج را به نیرویی جمعی، آگاهانه و اثرگذار تبدیل کند.

بگذارید یک فکت تاریخی را اینجا به سمع شما برسانم. در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، ایران شاهد یکی از دراماتیک‌ترین گسل‌های سیاسی و اجتماعی خود بود؛ پروژه‌ای که محمدرضا شاه پهلوی آن را «انقلاب سفید» یا «انقلاب شاه و ملت» نامید.

در این برنامه به موضوعات استراتجیک منطقه و نگاه کشورهای منطقه به جنگ پرداخته است

دشمنان نزدیک‌تر از سایه

متأسفانه این باند فریبکار، در این سال‌ها هر آنچه توانستند برای تعمیق شکاف در میان مخالفان جمهوری اسلامی به کار بستند. آنان به جای ایجاد همگرایی، بذر دشمنی پاشیدند، به جای ساختن پل میان نیروهای اپوزیسیون، دیوارهای بی‌اعتمادی را بلندتر کردند.

نخبگان ایرانی در یک قرن گذشته دو تجربه متفاوت را از سر گذرانده‌اند: روزگاری که نجات ایران را در همکاری برای ساختن دولت می‌دیدند، و امروز که بخشی از همان سنت روشنفکری، حتی در برابر ضرورت اتحاد برای گذار، گرفتار امتناع و بدبینی تاریخی شده است. این مقاله تلاشی است برای فهم این چرخش؛ از اشتیاق به ساختن تا عادت به امتناع.

ایرانیانی که دل در گرو تاریخ و فرهنگ نیاکان خویش دارند، در گذر پیچیده و پُر آشوب رویدادهای اجتماعی، کشوری، منطقه‌ای و جهانی، بارها خود را در موقعیّتی یافته‌اند که گویی باید راه خویش را، بیش از هر چیز، با تکیه بر نیروی درونی خود بپیمایند و اغلب میتوان آن را «تنهایی تاریخی» نامید

در سیاست، خطر همیشه از جایی که انتظار می‌رود سر برنمی‌آورد. گاه تهدید نه در دشمن آشکار، بلکه در حلقه‌ای پنهان است که به نام وفاداری شکل می‌گیرد و به نام خیرخواهی سخن می‌گوید، اما در عمل سرمایه سیاسی یک جریان را می‌فرساید. تاریخ بارها نشان داده است که رهبران، بیش از آنکه قربانی مخالفان خود شوند، از اطرافیان جاه‌طلب، چاپلوسان بی‌پرنسیپ و مشاورانی ماجراجو، آسیب دیده‌اند که خود را از مأموریت اصلی مهم‌تر پنداشته‌اند.

در این اپیزود، به یکی از عمیق‌ترین الگوهای روانی در فرهنگ ما پرداخته می‌شود: جایی که عشقِ فداکارانه و اقتدارِ سرکوبگر، دست در دست هم، زمینهٔ اطاعت، احساس گناه و ترس.

باید از همه ی ابزارهایی که در دست داریم برای به دست آوردن دوستان بیشتر در جهان استفاده کنیم. این که بگوییم آیت الله مرتز به چه کسی کمک می کند واقعا؟ این که موضوع تعرض به شاهزاده را تبدیل به موضوع اصلی کنیم و حتی بگوییم اصلا چرا به آلمان یا اروپا آمد، چه دردی از ما دوا می کند؟

.

چون در فردای رهایی ایران جایگاهی نخواهند داشت و در مماشات با جمهوری اسلامی همه تخم مرغ هایشان را سبد آنها گذاشته اند

نیروهای کرد در دوران گذار ایران به دموکراسی: فرصت آزادی یا فرصت

ارجاع به چهره‌هایی مانند شیرین عبادی—که مورد اعتماد شاهزاده نیز قرار گرفته‌اند—نشان می‌دهد که رویکردهای حقوق‌بشری، مانند دفاع از برابری، نقد قدرت و حساسیت نسبت به حقوق اقلیت‌ها، می‌توانند نقطه‌ی اشتراک باشند، نه محل نزاع.