ما کُشته میشویم به یک آهِ آینه.
ما کُشته میشویم به یک بُغض آفتاب.
ما کُشته میشویم به داغِِ بلندِ باغ.
اما
همواره زندهایم به یک آرزوی سبز.
همواره زندهایم به یک عشق سربلند.
همواره زندهایم به پیغام روز و رود.
خورشید، بر کرانهی ما خیمه، بسته است.
هرچند باغِ خانهی ما دلشکسته است-
جامی به سربلندی مهتاب، میزنیم.
تا خاک را «نوید ِ» خوشآهنگِ رنگهاست-
زیباترین ترانهی ما شعر برگ هاست.
شادا که رنج ما
فریاد را به خانهی بیداد، بُرده است.
ای آسمانِِ صُبحدم روزگارِِ سرد!
با ما بخوان! ترانهی خونینِِ درد را.
ای ریسمان تَنگِ فروبسته بر گلو!
با ارغوانِ ما
از آخرین دقایق ِ آن «پهلوان» بگو!
" رضا مقصدی "
..................................
**طرح از توکا نیستانی
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!