واقعاً چه تصوری از ایران و مردم آن دارید؟ آیا گمان کردهاید ملتی با چنین پیشینهای از ایستادگی، غرور ملی و دفاع از استقلال و تمامیت ارضی خود، در فردای سقوط رژیم مستبد اسلامی، سرنوشت کشورش را به دست مشتی فرصتطلب و وابستگان احتمالی سرویسهای بیگانه خواهد سپرد تا بر کرسی نخستوزیری و ریاستجمهوری تکیه بزنند؟
ایران سرزمینی است که فرزندانش در طول تاریخ برای دفاع از خاک و هویت ملی خود جانفشانی کردهاند. در جنگ هشتساله با عراق بعثی، صدها هزار ایرانی جان باختند و خانوادههای بیشماری داغدار شدند. امروز نیز جوانان این سرزمین در برابر تجاوز نظامی دو قدرت هستهای همچنان از میهن خود دفاع میکنند. با چنین پیشینهای، چگونه میتوان انتظار داشت مردمی که بهای سنگینی برای استقلال کشور پرداختهاند، به کسانی اعتماد کنند که خواهان حمله نظامی و بمباران وطن خود از سوی قدرتهای خارجی بودهاند؟
ایران، سرزمین رجال سیاسی و اندیشمندانی چون قائممقام فراهانی و محمدعلی فروغی، شایسته آن نیست که آیندهاش به دست کسانی سپرده شود که بهجای جلب اعتماد مردم، به تخریب مخالفان و جلب حمایت قدرتهای خارجی متوسل میشوند. هر کس سودای نخستوزیری یا ریاستجمهوری ایران را در سر دارد، باید پیش از هر چیز درباره مواضع سیاسی، ارتباطات خارجی و عملکرد خود پاسخگو و شفاف باشد. هیچکس، با هر نام و عنوانی، از این قاعده مستثنا نیست.
اگر شاهزاده رضا پهلوی به هر دلیل به میهن بازنگردد و مسئولیت تاریخی،سیاسی خود را در قبال مردم ایران و مشروطهخواهان به انجام نرساند، آیا قرار است میدان سیاست کشور را به مدعیانی واگذار کند که از پایگاه اجتماعی مؤثری در داخل برخوردار نیستند,اما برای پیشبرد اهداف خود به حمایت سیاسی و مالی قدرتهای خارجی چشم دوختهاند؟ نگرانی از آنجاست که چنین رویکردی، بهجای همبستگی ملی، شکافهای سیاسی را عمیقتر کند و کشور را در معرض بیثباتی و درگیری داخلی و از هم پاشیدگی قرار دهد.
تخریب نیروهای ملی، خدمت به کدام هدف است؟
باند قاسکا با انتشار رشتهتوییتها و حملات سازمانیافته، میکوشد فعالان سیاسی، بهویژه مدافعان اندیشه مشروطهخواهی، را درگیر نزاعهای فرسایشی کند. حاصل این رفتار آن است که نیروهایی که باید توان خود را صرف دفاع از ایران، آزادی و مقابله با استبداد کنند، به پاسخگویی به اتهامات و توهینهای بیپایان مشغول میشوند. این شیوه نه نشانه قدرت سیاسی، بلکه عاملی برای فرسودن سرمایه اجتماعی مخالفان استبداد است.
موسپیدان میدان سیاست، ظاهراً بهتر از تازهبهدورانرسیدگان سیاسی میدانند که هر حملهای ارزش پاسخگویی ندارد. گاهی سکوت، نه از سر ضعف، بلکه حاصل شناخت اولویتهاست، همان حکم آشنای فرهنگ فارسی: "جواب ابلهان خاموشی است".
با این حال، نمیتوان از رفتار کسانی که به دور شاهزاده گرد آمدهاند و به خود اجازه میدهند شأن جانباختگان دیماه را کوچک بشمارند و زندانیان سیاسی را با تعابیر تحقیرآمیز خطاب کنند، بهسادگی گذشت. آزادیخواهی با شعار اثبات نمیشود. کسانی که از حقوق ملت سخن میگویند، نمیتوانند رنج خانوادههای داغدار و بهای سنگین مبارزه برای آزادی را نادیده بگیرند. حرمت قربانیان سرکوب، موضوع رقابت سیاسی نیست، معیاری برای سنجش اخلاق و صداقت مدعیان آزادیخواهی است.
پس از چهار سال، کارنامه شما چیست؟
پس از چهار سال فعالیت و ادعاهای پرطمطراق، مردم حق دارند بپرسند دستاورد عملی این تلاشها چه بوده است. آیا همبستگی نیروهای ملی تقویت شده؟ آیا اعتماد عمومی افزایش یافته یا اختلافات و حملات متقابل، سرمایه اجتماعی مخالفان استبداد را فرسودهتر کرده است؟ این پرسشها را نمیتوان با شعار یا حمله به منتقدان کنار زد. هر جریان سیاسی باید با کارنامهاش سنجیده شود، نه با ادعاهایی که درباره خود مطرح میکند.
خطاب به کسانی که تصور میکنند اقامت در کشورهای غربی و برخورداری از حمایت رسانهای، سیاسی یا مالی قدرتهای خارجی آنان را از پاسخگویی در برابر ملت ایران بینیاز میکند، باید گفت که سخت در اشتباهاند. حمایت خارجی، بهخودیخود مشروعیت سیاسی نمیآورد، مشروعیت از اعتماد مردم و پایبندی به منافع ملی سرچشمه میگیرد.
اگر اتهاماتی مستند درباره همکاری آگاهانه با دشمنان ایران، خیانت به منافع ملی یا سوءاستفاده مالی وجود داشته باشد، باید در فردای آزادی کشور، بر اساس اسناد معتبر و در چارچوب دادرسی عادلانه بررسی شود.
نه اتهام جایگزین اثبات جرم است و نه جایگاه سیاسی باید کسی را از پاسخگویی معاف کند.
ایران آزاد، بیش از هر چیز، به حاکمیت قانون و دستگاه قضایی مستقل نیاز دارد، نه انتقامجویی و تسویهحساب سیاسی.
ایران ملک شخصی هیچ شاهزاده، سیاستمدار یا جریان سیاسی نیست.
مردم این کشور با جان، جوانی، آوارگی و سالها رنج، بهای آزادی را پرداختهاند. هیچکس حق ندارد به نام آنان سخن بگوید و در عمل، منافعشان را قربانی جاهطلبیهای خود کند.
به مدعیان قدرت باید یادآوری کرد که آینده ایران نه با حمایت بیگانگان تعیین میشود و نه با تخریب رقیبان. راه رسیدن به مشروعیت سیاسی، جلب اعتماد مردم، احترام به قربانیان، پاسخگویی در برابر افکار عمومی و پذیرش اراده آزاد ملت است.
فردای ایران باید به مردم تعلق داشته باشد، نه به حلقهای محدود از مشاوران و مدعیان قدرت.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
دیدگاهها
سالهاست که درگیر انتخاب بین…
سالهاست که درگیر انتخاب بین گزینه بد و بدتر شده ایم و در این میان آنچه که تأسف بار است گم و گور شدن حقیقت است و بی رنگی انصاف و خرد. تصور من این است که یک آفت مزمن خارج کشوری است تا داخل کشور که ریشه در خاک دارد.
Arvand Amirkhosravi
Arvand Amirkhosravi
·
آقای فرخی، پیش از تعیین تکلیف برای آینده ایران، نخست نسبت سیاسی خود را با بانو شیرین عبادی و مواضع ایشان روشن کنید. معیار پاسخگویی و شفافیتی که برای دیگران مطرح میکنید، درباره خود شما و چهرههای مورد حمایتتان نیز جاری است؟
پرسش دوم روشنتر است: آیا از ترکیب دولت انتقالی اطلاعی دارید؟ کسی را برای نخستوزیری یا ریاستجمهوری آن معرفی کردهاند که شما درباره وابستگی، جاهطلبی و فقدان پایگاه اجتماعیاش داوری میکنید؟ اگر اطلاعاتی دارید، نام و سند ارائه کنید؛ اگر ندارید، این کیفرخواست علیه چه کسانی نوشته شده است؟
ضعف بنیادی نوشته شما همین است: اشخاص و مناسباتی را مبهم میگذارید، اما اتهامات را صریح مطرح میکنید. «وابستگان احتمالی سرویسهای بیگانه» عبارتی برای روشنکردن حقیقت نیست؛ بدون سند، صرفاً بدگمانی تولید میکند. خودتان نوشتهاید اتهام جای اثبات جرم را نمیگیرد؛ چرا همین اصل را در سراسر نوشته رعایت نمیکنید؟
از تخریب مخالفان انتقاد میکنید، اما با تعبیرهای «باند»، «تازهبهدورانرسیده» و «ابله» به استقبال آنان میروید. از پایگاه اجتماعی سخن میگویید، اما معیار سنجش آن را ارائه نمیدهید. از موسپیدی اعتبار میسازید، حال آنکه اعتبار سیاسی را باید با کارنامه و درستی مواضع سنجید.
حرمت جانباختگان و زندانیان سیاسی نیز مسلم است. هرکس به آنان اهانت کرده، باید پاسخگو باشد؛ عین سخنش را منتشر کنید و مسئولیت را متوجه گوینده سازید. خطای یک شخص، مجوز متهمکردن مجموعهای نامشخص نیست.
ایران ملک شخصی هیچکس نیست؛ کاملاً درست. اما به همین دلیل، هیچکس نیز حق ندارد به نام «ملت ایران»، برای رقیبان حکم بیاعتباری صادر کند. اگر رأی مردم ملاک است، شما با کدام اختیار پیشاپیش اعلام میکنید مردم به چه کسی اعتماد خواهند کرد و به چه کسی نخواهند کرد؟
Navid Farzan
Navid Farzan
·
میخواستم پاسخی به نوشتهٔ بهرام فرخی بدهم، اما بعد فکر کردم ارزشش را ندارد. اگر آقای کیانوش توکلی نوشتههای او را منتشر نکند، بعید میدانم مقالههایش بیش از هفت، هشت یا ده نفر خواننده داشته باشد.
این آقا در پوشش مشروطهخواهی، همراه با افرادی همچون امیر طاهری، رضا تقیزاده و حجت کلاشی، باندی را با مواضع مشابه تشکیل دادند که مدتی است بهطور مستمر علیه شاهزاده موضعگیری میکند. انتقاد یکبار و دوبار، و حتی پاسخ گرفتن، یک موضوع است؛ اما وقتی این انتقادها به خطی دائمی تبدیل میشود، دیگر باید پرسید هدف از این تداوم چیست.
مسئله اینجاست که این موضعگیریها، آگاهانه، در امتداد حملات جمهوری اسلامی و در تکمیل حملات گروههایی مانند فرقهٔ رجوی و جریانهای چپ علیه شاهزاده قرار میگیرد. همین همسویی و تداوم، پرسشبرانگیز است و نمیتوان بهسادگی از کنار آن گذشت.
به نظر من، وقتی هدف اصلی این حملات تضعیف تنها چهرهای است که بخش مهمی از مخالفان جمهوری اسلامی برای دوران گذار روی او حساب میکنند، وارد شدن به جدلهای بیپایان با چنین افرادی، بهجای روشنگری، ممکن است ناخواسته به آنها اعتبار و مخاطب بیشتری بدهد.
**گاهی بهترین پاسخ، ندادن پاسخ است.** نباید با واکنش نشان دادن به هر نوشته و هر حمله، به حاشیهها دامن بزنیم و وقت و انرژی خود را از هدف اصلی، یعنی پایان دادن به جمهوری اسلامی و فراهم کردن زمینهٔ یک گذار ملی و دموکراتیک، منحرف کنیم. البته افشاگری و محکوم کردن عملکرد اینها وظیفه است.
نادر:
نادر:
تمامى اين بلند نويسى بهرام فرخى گفتهء تازه اى نيست و نبود بلكه تكرار و مكرراتى كه مخالفان رضا بهلوى بارها در فضاى مجازى و مصاحبه هاى تلوزيونى تكرار شده ، شعارهاى تكرارى بدون يك راه حل روشن ؟ نوشته اى كه هيچ گونه ارتباطى عملى با وضعيت مردم و موضع سياسى مردم اساسا ندارد ؟ مردمى كه بارها وارد عمل شده و خواهان بر اندازى هستند ؟ اقاى فرخى از كدام مردم حرف مى زنند ؟ همان مردمى ميليونى در ديماه ١٨-١٩ ديماه ؟ همان مردمى كه در تظاهرات ٦٧و ٩٦ و ١٤٠١ و مهساء امينى در خيابانها خواهان بر اندازى بودند ؟ يا مردمى كه به وسيله رژيم اسلحه بدست خيابانها را و چهار راه را مى بستند ؟ اقاى بهرام فرخى بابت دروغ ها و تهمت ها و افتراء ها در اين مقاله ايا مسؤليت پذير هستيد ؟ ايا فضاى مجازى محلى است كه هر كسى مى تواند بدون مسؤليت اخلاقى هر سخنى را بدون سند و نادرست و دل بخواه بنويسد ؟ ايا فضاى مجازى جنگلى بى قانونى است ؟
شاهزاده و توضیح المسائل و مسئلة در حجره مقلّدین آچمز!
درود بر کیانوش عزیز و آقای فرّخی گرامی،
تحشیه های اضافی و سیاه مشقی!
من قبلا بحثهای خودم را کرده ام و لزومی به تکرار نیست. فقط چند نکته هزار بار گفته شده را، باز هم تکرار میکنم؛ زیرا ضرورت دارد گقتنش. شما نمیتوانید برای دیگران نسخه بپیچید که چه چیزهایی ثواب هستند و چه چیزهایی ناثواب و مُضر و بی خاصیّت. نمیتوانید دیگران را به شنیدن، توبیخ کنید، ولی خودتان گوشهایتان را محکم بسته و سمنتکاری کرده باشید! در باره صحبتهایی که شما تا امروز در این سایت منتشر کرده اید، به سهم خودم به اندازه کافی بحث کرده ام و ضرورتی به تکرار آنها نیست و اگر همچنان اشاره هایی میکنم فقط برای تفهیم دقیق مسئله است؛ نه مشاجره و بحث و دعوا و کشمکش با شما یا أمثال شما.
من بارها نوشته ام و تاکید کرده ام که دست از سر «شاهزاده رضا پهلوی» باید برداشت. ایشون فقط شاهزاده اند نه آچار فرانسه! و همه کاره زمین و کائنات. قرار هم نیست که اگر همین فردا، به پادشاهی ایران انتخاب شود، تمام مسائل و بدبختیهای هزاره ای مردمان ایران، با پادشاه شدن ایشون، حلّ و فصل شوند. ایشون مثل تمام شاهان دنیا فقط به قصری میروند و چونکه از جوانی به فوتبال علاقه داشتند فوقش روزها یکی دو ساعت به زمین مهیّا شده در حیاط قصر میرود و فراشباشی در وسط دروازه می ایستد و ایشون چند تا پنالتی شلیک میکندو بعدش یه سری تشریفات اداری و دیگر هیچ. همین بیشتر از اینم وظایف و تکالیفی ندارد. کار مملکت را باید وزرا و ارگانها و ادارات و مهمتر از همه اکثریّت میلیونی خود مردم ایران انجام دهند. یعنی هر کسی باید به «خویشکاری » خودش بکوشد و موی دماغ دیگران نشود. قرار نیست که شاهزاده، شق القمر کنند. شاهزارهد، توضیح المسائل حل مشکلات ایران نیست. من نوشته و گفته ام که اگر همین امروز، «چارلز، پادشاه انگلستان» را وسط لندن ببرید و به او بگویید که اعلاحضرتا ما هیچ وسیله ای نداریم که شما را به کاخ برگردانیم، قبله عالم باید قدم رنجه فرمایند و پیاده تا قصر باکینگهام بروند. من تضمین قطعی میکنم که چارلز، یک میلیمتر از جایش تکان نخواهد خورد؛ زیرا راه را بلد نیست. یه نفر باید بلدچی او بشود مبادا که در کوچه و خیابانهای لندن گم شود!. همین الان اگر از امپراطور ژاپن بپرسید که یا رئیس کائنات! مشکلی پیش آمده و باید تشریف بیاورید به توکیو. او صد در صد خواهد گفت که من عاجزم و نمیتوانم راه بروم. توکیو را بیاورید پیش من ببینم چی میگه؟. یعنی اینکه حتّا امپراطور ژاپن نیز نمیداند که توکیو، پایتخت و یک شهر است در ژاپن و شخص نیست که قدم رنجه کند به بارگاه رئیس کائنات!.
توقع از شاهزاده داشتن را کلا باید تعطیل کرد. شاهزاده فقط شاهزاده است. اصل کلیدی، فقط مردمان ایران هستند که باید «خویشکاری» خود را پیش ببرند. این تا اینجا.
من به تمام آنانی که ادّعای اپوزیسیونی میکنند؛ ولی شفّاف مواضع خود را روشن نمیکنند، به شدّت بدبین هستم و هیچ باوری ندارم نه به حرفهایشان، نه به ادّعاهایشان، نه به حضورشان. برای من هر مدّعی باید بگوید که آیا «جمهوری اسلامی ایران»، لژیتیماتسیون دارد یا نه؟. احتیاجی به روضه خوانی هم ندارد. یک کلمه بگوید آری یا نه؟. من با صدها استدلال متّقن و هرگز مناقشه ناپذیر گفته ام و نوشته ام که حکومت فقاهتی، هیچ لژیتیماتسیون و حقّانیّتی ندارد. من قبلا با یک مثال ساده به یکی از کسایی که متوهّم است و مدام مصدر روضه خوانی در شبکه های مختلف هست، خطاب کردم و گفتم و گویا باید مجدّدا آن را تکرار کنم تا دیگران بفهمند که چرا باید سیستمی به نام ولایت فقاهتی را تا ریزترین نشانه هایش نابود و نیست کرد. من میخواهم بدانم حکومتی که فرزندان رشید و جوان این مملکت را اعدام میکند و پیکرهای های آنها را در بیابانها مخفیانه مدفون میکند و پدر قربانی را با چشمان بسته بر سر خاک فرزند میبرد، چه حقّانیّتی به حکمرانی دارد؟. آیا جوابی دارید برای این پرسش من؟. چه حقّانبّتی دارد؟. از کجا آورده است حقّانّیت خودش را به حکمرانی و مالک جان و زندگی مردمان ایران شدن؟. و امّا تکرار همان استدلال سابقم از نو:.
هیچکس با جان دیگری بازی نمیکند. شرایطی و اوضاعی باعث میشوند که عده ای بازی کردن با جان مردم را رمز و راز و تفریح و لذّت شهوانی بردن برای دوام اقتدار و قدرت خودشان میدانند. من به حیث یک انسان در جایی و زمانی که بالغ شده ام و میتوانم تصمیم بگیرم و زندگی خودم را رقم بزنم، حقّ انتخاب دارم. فرض کنید من در طول راه به سوی خانه مان ناگهان سر پیچی، چشمانم به دختری می افتد و به قول معروف، یک دل نه و صد دل، عاشقش میشوم و فوری میروم به خواستگاری او و اتفاقا ازدواج هم میکنیم و زیر یک سقف میرویم برای ساختن زندگی مشترک و بچه دار شدن و فلان و بیسار. در طول چند سالی که میگذرد، ناگهان اختلافاتی که منشا آنها متفاوت هستند، باعث میشود که مناسبات من و همسرم با یکدیگر زیر یک سقف، امکانپذیر نباشد. مشکل ما را اقوام و خویشان و دیگران بارها از راه نصیحت و میانجیگری سعی میکنند که حل کنند و من طاقت می آورم به امید بهبود وضعیّت تحمبل میکنم. امّا هیچ چیزی تغییر نمیکند و روز از نو و روزی از نو. سئوال من از شما و دیگرانی که به جای عمیق اندیشی به سطحیّات چسبیده اید و سطحیّات خود را به شدّت عمیق میدانید،، این است که آیا من یا همسرم یا هر دو نفر ما با همدیگر، حقّ نداریم که از یکدیگر جدا شویم و هر کس به راه خودش برود؟. آیا باید دوام مناسبات تحمّل ناپذیر من و همسرم که هیچکداممان احساس خوشبختی نمیکنیم، به جایی برسد که یا من، همسرم را بکشم یا همسرم مرا و قال قضیه را بکنیم برود؟. کدامیک معقول است آقای فرّخی گرامی؟. کشتن یا طلاق دادن؟. اکثریّت مردم ایران که معادل نود و هشت در صد میشدند به «جمهوری اسلامی ایران» در سال فاجعه 1358 رای دادند. در پروسه حاکمیّت آخوندها، مردم کم کم متوجّه شدند که حکومتگران در فکر مسائل اجتماعی و زندگی و جان و آینده مردم و فرزندانشان نیستند. به همین دلیل تلاش کردند که از روشهای مسالمت آمیز و انتخاب اشخاصی که معتدل بودند و کمتر اهل خونریزی و سرکوب و شکنجه و جنایت و شعارهای خوشگلنمای اسلام راستینی سر میدادند، حمایت کنند تا شاید از این طریق بتوانند به آنچه که آرزومندش بودند بدون هیچگونه خونریزی و ویرانگری دست پیدا کنند. تاریخچه تلخ این کشمکش صلح آمیز و بدون خشونت و پرخاشگری مردم ایران با حکومتگران سلسله خلفای الله نشان داد و اثبات کرد که فقط آنانی علیه مردم ایران، اسلحه و ابزارهای کشتار را به کار بستند که میخواستند اقتدار و قدرت و امتیار و حکومت خود را ابدیّت بدهند؛ یعنی زمامداران سلسله خلفای الله. «رفسنجانی» در سال 1358 در یکی از سخنرانیهایش به صراحت گفت که: «هی میگویند این آخوندها کی میروند؟. ما برای میهمانی نیامده ایم که بخواهیم رفع زحمت کنیم!». من از شما میپرسم و همینطور دیگرانی که تمام عمرشان به حمایت و پشتیبانی از این حکومت مصدر خونریزی و سفّاکی توصیف ناپذیر تا امروز بوده اند و همچنان هستند، آیا در برابر حکومتی که مردم و نسل جوان معترضش با دست خالی، غلیه آنها قیام میکنند و علنا میگویند که من حقّ انتخاب دارم و اگر پدرانم مرتکب خطا شدند، دلیل ندارد که من به نتایج خطای پدرانم گردن نهم، چرا باید قتل عام شوند و خونشان بر خاک ایران پخش و پایمالی شود و سپس به عادّیسازی جنایت تسلیم شد؟. من ایرانی که علنا خواسته ام همسرم را صلح آمیز و طبق قوانین و قراردادها و سند ازدواج با تمام مزایا و فلان و بیسار طلاق بدهم، ولی طرف مقابل نه تنها حاضر نیست به این طلاق گردن نهد؛ بلکه تمام اعوان و انصارش را بسیج کرده است تا مرا عمرا برده و ذلیل خودش داشته باشد با کاربست انواع ابزارهای خشونتی، آیا حقّ ندارم در مقابلش به پا خیزم و آزادی خودم را رقم بزنم؟. آنانی که تا خرخره به سلاحهای مرگبار مجهّز شده اند و میخواهند فقط اراده جاه طلبیها و قدرتخواهیها و امتیازهای خود را به کرسی بنشانند، آیا شعور و فهم حکم میکند که آدم تسلیم اراده آنها شود و لام تا کام هیچ چیزی نگوید و هر روز شاهد خونریزی و غارت و اعدام و فلاکت مردم و میهنش باشد آقای فرخی گرامی؟. پاسخ معقول دهید نه ویراژ دادنهای توجیهی. آیا زمامداران حکومت فقاهتی را نباید خلع و عزل و ممحاکمه و سیستم ناحقّ آنها را نابود نابود کرد، زیرا که با وقاحت سرسام آور به «بازی کردن با جان و زندگی مردم ایران»، غرّه هستند و رسالت خودشان میدانند که گیوتین الهی را در خونریزی مردم ایران و نابودی ایران همچنان رونق دهند تا اقتدار و قدرت و امتیاز خودشان تحکیم شود؟. کدام چاقویی تا امروز، دسته خودش را بریده است آقای فرّخی؟. اگر حکومتی خدمتگزار مردمش باشد، آیا مریضند مردم که بخواهند آنها را سرنگون کنند؟. چرا مردم دانمارک، سوئد، فنلاند، سوئیس چنین کاری را نمیکنند با حکومتهایشان؟. مردم ایران محق و مجاز هستند که حتّا اگر شده تلفات سنگین بدهند؛ این حکومت جنایتکار و خونریز و تبهکار و مصدر رذالت و وقاحت کمپلکسی و خاصم سرسخت تاریخ و فرهنگ ایران را با زمامداران روانپریش و به شدّت جاه طلبش درهم بکوبند و نابود نابود کنند. جنگ ایرانیان با حکومت فقاهتی، محصول تبهکاریهایست که حکومت فقاهتی در فاصله نیم قرن تمام در حقّ مردم ایران اجرا کرد. آنانی که تصوّر میکنند، حکومت فقاهتی، «اصلاح پذیر» است، اگر به اندازه یک ارزن، شعور دارند، بیایند و به من و تمام متفکّران و فیلسوفان و اسانید مرده و زنده جهان توضیح دهند که «حقیقت را چگونه میتوان اصلاح کرد؟». این گوی و این میدان.
شاد زیید و خوشکام باشیید!
فرامرز حیدریان
فرخی، یاوهگویی را با تحلیل سیاسی اشتباه گرفتهاید!
.
فرخی، یاوهگویی را با تحلیل سیاسی اشتباه گرفتهاید!
بهرام فرخی، واقعاً تصور میکنید با کنار هم گذاشتن چند اتهام بیسند، چند جمله تکراری و مقداری توهین، تحلیلگر سیاسی شدهاید؟ نوشته شما بیشتر از آنکه مقاله سیاسی باشد، نمایش آشفتهای از بیسوادی سیاسی، تناقضگویی و دشمنی با اطرافیان شاهزاده رضا پهلوی است.
مرد حسابی، شما هنوز تفاوت میان ایران و جمهوری اسلامی را درک نکردهاید، آنوقت برای استقلال کشور نسخه میپیچید؟ هنوز فرق همکاری سیاسی با کشورهای خارجی و وابستگی به سرویسهای اطلاعاتی را نمیدانید، اما دیگران را متهم به خیانت میکنید؟ با این سطح از استدلال، بهتر است پیش از درس دادن به دیگران، الفبای سیاست را یاد بگیرید.
این چه نوع مقالهنویسی است که هر جا سند ندارید، کلمه «احتمالی» را به اتهامات خود میچسبانید؟ اگر کسی وابسته به سرویسهای بیگانه است، نامش را ببرید و مدرکش را منتشر کنید. اگر مدرکی ندارید، این همه لفاظی برای چیست؟ خیالپردازیهای شخصی شما نه سند تاریخی است و نه تحلیل سیاسی.
از تخریب دیگران ناله میکنید، اما مقالهتان را با عنوان «کوتولههای سیاسی» آغاز میکنید! آقای فرخی، کوتوله سیاسی خودت هستی که این لقب را به دیگران میدهی! کسی که خودش تا گردن در توهین و اتهامزنی فرو رفته، برای دیگران کلاس اخلاق سیاسی گذاشته است! واقعاً خندهدار است.
چهار سال کارنامه میخواهید؟ بسیار خوب! اول توضیح بدهید حاصل این همه نوشتههای تکراری خودتان چیست؟ جز حمله به این و آن، چه برنامهای برای آینده ایران ارائه کردهاید؟ کدام راهکار عملی شما توانسته حتی یک قدم به مبارزه مردم علیه جمهوری اسلامی کمک کند؟
مشکل نوشته شما این است که هنوز فرق دشمنی شخصی با تحلیل سیاسی را نفهمیدهاید. از مشاوران شاهزاده رضا پهلوی خوشتان نمیآید؟ بسیار خوب، حق شماست. اما حق ندارید نفرت شخصی خود را با اتهامهای بیمدرک به خورد خوانندگان بدهید و نامش را دفاع از منافع ملی بگذارید.
در پایان هم نوشتهاید که اتهام جایگزین اثبات جرم نیست! واقعاً شاهکار کردهاید! تمام مقاله را با اتهامهای اثباتنشده پر کردهاید و آخرش برای خواننده درس دادرسی عادلانه میدهید!
آقای فرخی، برای تحلیلگر سیاسی شدن، داشتن قلم کافی نیست؛ اندکی منطق، دانش سیاسی و توانایی تشخیص دو دوتا چهارتا هم لازم است. شما پیش از آنکه نگران کوتولههای سیاسی باشید، بهتر است قد و قامت استدلالهای خودتان را اندازه بگیرید.
ایران ملک شخصی هیچکس نیست؛ اما حقیقت هم ملک شخصی شما نیست که هرچه به ذهنتان رسید بنویسید و انتظار داشته باشید دیگران آن را تحلیل سیاسی بنامند!
بسیار متأسفم که جناب توکلی بهجای انتشار مطالب ارزشمند و مستند، تریبون را در اختیار چنین مزخرفاتی از سوی فردی بیسواد قرار میدهد. انتشار هر مطلبی، بدون توجه به اعتبار و محتوای آن، نه نشانه روشنگری است و نه کمکی به آگاهی مردم؛ بلکه فقط اعتبار رسانه را زیر سؤال میبرد.