خستهام از تکرار شعارهایی که هنوز به زمین نرسیده، در هوا پژمردهاند؛ از تحلیلهایی که نه برای فهمیدن، که برای حذف کردن آمدهاند؛ و از آنان که گذشته را با دو واژهی «پنجاهوهفتیها» خط میزنند، بیآنکه لحظهای درنگ کنند، گفتمانها و زمینههای فکری آن دوران را بررسی کنند، به تماشای آن بنشینند یا حتی از خود بپرسند: چرا؟
تجربه به من آموخته است که حق، ملکِ انحصاری هیچکس نیست و رهایی، از سلاخی اندیشهی دیگری به دست نمیآید.
من در زندگیام بسیار اشتباه کردهام و بسیار آموختهام. دیگر نه نیازی دارم خود را مبرا از خطا بدانم و نه میلی دارم بیخطا جلوه کنم. آنچه برایم باقی مانده، صداقت در زیستن است؛ و امیدی که با وجود همهی دلسردیها، هنوز کورسویی از آن در این جهان غبارآلود روشن مانده است.
این روزها، تنهاتر از همیشه، اما با صدایی آرامتر و نگاهی ژرفتر، بهجای آنکه شتابزده پاسخ بدهم، بیشتر میپرسم؛ شاید دریافتهام که گاهی پرسیدن، از پاسخ دادن دشوارتر است و فهمیدن، به صبوری بیشتری نیاز دارد.
اگر هنوز حرفی برای گفتن دارم، نه از جایگاه برتری و نه از موضع داوری، بلکه از جایگاه انسانی است که میکوشد کنار انسانهای دیگر بایستد؛ همانهایی که در سکوت، در غربت و در میان زخمهای بیصدا، با همهی آنچه بر آنان گذشته است، هنوز به فردا فکر میکنند.
شاید هنوز تمام امید من همین باشد: اینکه بتوانیم بیآنکه یکدیگر را حذف کنیم، گذشته را بفهمیم، از خطاهایمان بیاموزیم و راهی برای فردا باز بگذاریم؛ فردایی که در آن، نه حقیقت ملکِ انحصاری کسی باشد و نه انسان، بهای اثبات حقیقت دیگری را بپردازد.
م.م
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.