پنج‌شنبه 21 آبان 1405 - Thursday, 12 November 2026

آنان که گذشته را با دو واژه‌ی «پنجاه‌وهفتی‌ها» خط می‌زنند، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کنند

آنان که گذشته را با دو واژه‌ی «پنجاه‌وهفتی‌ها» خط می‌زنند، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کنند

خسته‌ام از تکرار شعارهایی که هنوز به زمین نرسیده، در هوا پژمرده‌اند؛ از تحلیل‌هایی که نه برای فهمیدن، که برای حذف کردن آمده‌اند؛ و از آنان که گذشته را با دو واژه‌ی «پنجاه‌وهفتی‌ها» خط می‌زنند، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کنند، گفتمان‌ها و زمینه‌های فکری آن دوران را بررسی کنند، به تماشای آن بنشینند یا حتی از خود بپرسند: چرا؟

تجربه به من آموخته است که حق، ملکِ انحصاری هیچ‌کس نیست و رهایی، از سلاخی اندیشه‌ی دیگری به دست نمی‌آید.

من در زندگی‌ام بسیار اشتباه کرده‌ام و بسیار آموخته‌ام. دیگر نه نیازی دارم خود را مبرا از خطا بدانم و نه میلی دارم بی‌خطا جلوه کنم. آنچه برایم باقی مانده، صداقت در زیستن است؛ و امیدی که با وجود همه‌ی دلسردی‌ها، هنوز کورسویی از آن در این جهان غبارآلود روشن مانده است.

این روزها، تنهاتر از همیشه، اما با صدایی آرام‌تر و نگاهی ژرف‌تر، به‌جای آنکه شتاب‌زده پاسخ بدهم، بیشتر می‌پرسم؛ شاید دریافته‌ام که گاهی پرسیدن، از پاسخ دادن دشوارتر است و فهمیدن، به صبوری بیشتری نیاز دارد.

اگر هنوز حرفی برای گفتن دارم، نه از جایگاه برتری و نه از موضع داوری، بلکه از جایگاه انسانی است که می‌کوشد کنار انسان‌های دیگر بایستد؛ همان‌هایی که در سکوت، در غربت و در میان زخم‌های بی‌صدا، با همه‌ی آنچه بر آنان گذشته است، هنوز به فردا فکر می‌کنند.

شاید هنوز تمام امید من همین باشد: اینکه بتوانیم بی‌آنکه یکدیگر را حذف کنیم، گذشته را بفهمیم، از خطاهایمان بیاموزیم و راهی برای فردا باز بگذاریم؛ فردایی که در آن، نه حقیقت ملکِ انحصاری کسی باشد و نه انسان، بهای اثبات حقیقت دیگری را بپردازد.
م.م

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

کیانوش توکلی

تصویر

تصویر

تصویر