نويسنده: Samanta با لقب Outspoken
فعال در شبكه هاي اجتماعي بريتانيا
جنبش «فلسطین آزاد» در واقع اصلاً ربطی به خودِ فلسطینیها ندارد. اگر این فعالان واقعاً دغدغهی رهایی فلسطینیها از ظلم را داشتند، علیه حماس دست به اعتراض میزدند.
این جنبشی ضدغربی است. از دیدگاه آنها، اسرائیل، آمریکا و هر کشور غربی دیگری «ظالم» محسوب میشوند؛ در حالی که فلسطین به نمادی برای تمام کسانی تبدیل شده که به باور آنها، صرفِ وجودِ این ملتها مایهٔ ستم بر آنهاست.
به همین دلیل است که تقریباً در هر تظاهرات چپگرایانهای، پرچمهای فلسطین را میبینید. به همین دلیل است که یهودیان و هر کسی که آشکارا از کشورشان حمایت کند، هدف خصومت و تخریب قرار میگیرند. و به همین دلیل است که بسیاری از این تظاهراتها به ارعاب، خشونت و هرجومرج کشیده میشوند.
این جنبش با نفرت و سلبِ هویتِ انسانی از دیگران تغذیه میشود و به فعالان اجازه میدهد تا اقدامات بیرحمانه علیه مردم بیگناه را توجیه کنند؛ چرا که متقاعد شدهاند حتی فجیعترین اعمال، در واقع کاری اخلاقی است.
به آنها القا شده که در حال مبارزه با یک نسلکشی هستند، هرچند هیچ مدرکی دال بر وقوع نسلکشی وجود ندارد. برای آنها اصلاً مهم نیست که این ادعا حقیقت دارد یا نه.
اما وقتی کسی را متقاعد میکنید که گروهی خاص مسئول نابودی سیستماتیک انسانهای بیگناه هستند، یک خلأ اخلاقی خطرناک ایجاد میکنید: در این صورت، تقریباً هر نوع خشونت و رذالتی را میتوان تحت عنوان «مقاومت» توجیه کرد.
درک پیامدهای شوم این شستشوی مغزیِ ایدئولوژیک، دشوار است.
جوانانی که تصور میکنند مدافع انسانیت هستند، چنان شرطی شدهاند که انسانیتِ خود را زیر پا میگذارند.
آنها چنان غرق در نفرت نسبت به اسرائیل و هر کس دیگری شدهاند که به عنوان ظالم به آنها معرفی شدهاند، که دیگر حتی نمیتوانند فجیعترین اعمال وحشیانه علیه یهودیان — یا هر کسی که جرئت همدردی با آنها را داشته باشد — را محکوم کنند. آنها در واقع از این اقدامات حمایت میکنند.
و این جهانبینی، تماماً بر پایهٔ درکی بهشدت تحریفشده از این مناقشه بنا شده است. هیچکدام از این باورها ریشه در حقیقت ندارند.
به همین دلیل است که آنها از مواجهه با تصاویر و ویدیوهای هفتم اکتبر سر باز میزنند. اگر سعی کنید آن تصاویر را به آنها نشان دهید، فرار میکنند؛ و اگر بخواهید ماجرا را شرح دهید، گفتگو را قطع میکنند.
زیرا پذیرفتنِ آن فجایع هولناک و غیرقابلبیانی که حماس بر سر مردم بیگناه آورده است، آنها را وادار میکند تا با ماهیت تاریک خود روبرو شوند:
«من دقیقاً از چه چیزی دفاع میکردهام؟ چه چیزی را توجیه میکردهام؟» چگونه به چنین موجود شروری بدل شدم؟
آنها بهجای روبهرو شدن با این پرسشها، روی برمیگردانند. شواهد را نادیده میگیرند، برای آن جنایات هولناک توجیه میتراشند، وانمود میکنند که آن اقدامات ضروری بوده است و به پناهگاه امنِ حبابِ ذهنی خود عقبنشینی میکنند؛ جایی که میتوانند روایتی برای خود بسازند که شبها آسوده بخوابند.
مواجهه با حقیقت به معنای روبهرو شدن با آن چیزی است که اجازه دادهاند به آن تبدیل شوند؛ و تحملِ چنین مواجههای غیرممکن است.
تصور کنید دریابید که در تکاپوی مذبوحانه برای اثبات برتری اخلاقی خود، بازیچه شدهاید تا سطح غیرقابلدرکی از قساوت و سلبِ حیثیت انسانی را توجیه کنید؛ همان چیزی که مدعیِ مخالفت با آن هستید.
برای کسانی که نفرت را شالودهی هویت خود ساختهاند، پذیرشِ اشتباه شاید تنها چیزی باشد که مطلقاً تابِ تحملش را ندارند.
آنها چنان متقاعد شدهاند که در حال مبارزه با شر هستند که دیگر قادر به تشخیصِ خودِ آن شر نیستند؛ و به همین دلیل، هیچ ابایی از دفاع کردن از آن ندارند.
جنبش «فلسطین آزاد» یکی از تاریکترین نمونههای القای ایدئولوژیک در دوران معاصر است.
این جنبش، همترازِ استالینیسم، نازیسم یا مائوئیسمِ عصر ماست.
فعالانِ «فلسطین آزاد» نیز همچون پیروانِ آن جنبشهای پیشین، چشمان خود را بر رنجهای غیرقابلتصور و جنایات هولناکی که بر سرِ مردم بیگناه میآید میبندند، و در عین حال، آشکارا خشونت علیه کسانی را که به آنها آموختهاند «دشمن» بدانند، جشن میگیرند یا خواستار تشدید آن میشوند.
آنها چنان غرق در نفرت شدهاند که انسانها را — از سربازان گرفته تا نوزادان — به موجوداتی پستتر از حیوان تقلیل میدهند و نابودیشان را توجیه میکنند.
آنها خود را متقاعد کردهاند که این نفرت، مایه برتری اخلاقیشان است.
درکِ این وضعیت برای آن دسته از ما که هنوز وجدان و روحی انسانی داریم، غیرممکن است”.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.