مردم ایران ومیهن ما در وضعیت بسیار حساس و سرنوشتسازی بسر میبرند. هر ایرانی میهندوستی وظیفه دارد برای رهایی مردم وجلوگیری از ویرانی بیشتر ایران تلاش نماید، تلاشی توام با شناخت و آگاهی نسبت به وضعیت موجود وآینده سرنوشت ساز پیش رو؛ تلاشی د ر راستای گردهمآیی نیروهای مخالف رژیم و یافتن کوتاهترین راه جهت رسیدن به آزادی وحکومتی سکولار دموکراتیک بر آمده از دل انتخاباتی آزاد.
ما ایرانیان دارای باورها و دیدگاههای گوناگون هستیم. در ایران آزاد آینده میباید با پذیرش چهارچوب قانون اساسی برگزیده شده با رای مردم، برای تمام ایرانیان زمینه مناسب جهت تلاش و بیان آزاد دیدگاههای مختلف فراهم گردد.
از دید ما دراین روزهای سرنوشتساز، آقای رضا پهلوی با توجه به این که از پشتیبانی شمار زیادی از مردم در ایران وخارج از ایران برخوردارند، میتوانند نقشی بسیار تاثیر گذار در مبارزه با جمهوری اسلامی داشته باشند.
ایشان با داشتن :
*برنامهای روشن برای دوران گذار،
*تماسهای گسترده با سیاستمداران جهان وچهرههای شناخته شده و موثر در عرصه بین المللی،
*برخورداری از توانائی یک تیم اجرائی، همراه با تجربه سالها مبارزه وتلاش در مبارزه با جمهوری اسلامی،
*اعتقاد قلبی به بردباری و همکاری با تمام گروه ها وکسانی که مهر میهن داشته وبر علیه جمهوری اسلامی مبارزه میکنند حتی اگر این همکاری کوتاه مدت و در جهت مبارزه برای سرنگونی ودوران گذار باشد،
از ایشان چهره ای قابل اعتماد وموجهه می سازد که میتواند امید آفرین ووحدت بخش باشد.
ما گروهی از جمهوریخواهان باتکیه بر موارد یاد شده در این بیانیه پشتیبانی خود را از رهبری آقای رضا پهلوی برای دوران گذار اعلام مینماییم.
ما همچنین براین مهم پافشاری میکنیم که پس از دوران گذار به هر سیستم حکومتی که مردم به آن رای بدهند متعهد بوده و آن را میپذیریم.
از سوی دیگر ما به روشنی اعلام می کنیم که به هیچ روی بدگویی و ناسزاگویی کسانی از هواداران پادشاهی خواه نسبت به کسانی که با جمهوری اسلامی مبارزه می کنند اما مخالف فکری آنها هستند را نپذیرفته و آن رابه سود جنبش آزادیخواهی ورهائی ایران از کابوس هولناک جمهوری اسلامی نمی دانیم.
ما براین باوریم که این گونه بر خوردها پیش از هر چیز بسود جمهوری اسلامی وایجاد خلل در راستای گذار مسالمت آمیز برای رسیدن بصندوق های رای عمل کرده و بستر مناسبی میشود برای حضور افراد سازمان یافته دستگاههای امنیتی رژیم ، جهت ایجاد پراکندگی و دوری مبارزان راه آزادی از یکدیگر.
اگر چه آقای رضا پهلوی بارها این رفتارها را محکوم نموده اند ولی نظر به حساسیت شدید این موضوع و نقش ویرانگر چنین کسانی، خواستار برخورد جدیترآقای رضا پهلوی وهواداران ایشان با این امر مهم هستیم. هم میهنان جمهوری خواه که با این بیانیه دیدگاهی هم خوان دارند می توانند بنا بر تشخیص خویش پشتیبانی خود از بیانیه را اعلام نمایند.
توضیح ؛
دیدگاه گروهی از جمهور خواهان و دیگر پشتیبانان مستقل از رهبری دوران گذار شاهزاده و آینده ایران .
امضا کنندگان :
کوروش گلنام
ابوالفضل محققی
آرمان مستوفی
اصغر جیلو
فریبا دهبان
دکتر محمود اشکانیان
جهانگیر لقایی
مجید دهبان
کیانوش توکلی
هوشنگ اسدی سوادکوهی
علیرضا بیات
سیاوش عبقری
ناصر مستشار
احمد مقیمی
بابک گندمانی
مهین سلطانی
دکتر هادی ریاضی
فرزاد محمودی
حسین دمریحان ؛ رئیس هیئت مدیره انجمن همبستگی ایرانیان دانمارک
ارسلان فتح الله زاده
محمود علوي
هما چمنی
رسول کمال
بهمن آبکنار
حمید جلیل
مهین سلطانی
سوسن قادری
سویل والایی
شادی میترا
پرویز ضرغامی
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
دیدگاهها
مهمترين ضعف بيانيه جشم بستن…
مهمترين ضعف بيانيه جشم بستن بر اقدامات عملي و نيز ادبيات به شدت تخريبي اغلب جريانات جپ، جمهوريخواه، اتنيك و مجاهد بو عليه اقاي(شاهزاده)، رضا پهلويست. انها اولويت خود را در عالم واقع و نه در مدعيات اشان، همسويي و همراهي با إمبراطوري دروغ و سركوب جمهوري اسلامي براي از بين بردن حريان بهلوي خواهي قرار داده اند. البته اين كار براي تعدادي قابل توجهي از انها آب و نان هم دارد و يك حاشيه امنيتي استتار شده را براي خودشان در خارج و أموال و ارثيه و بستكانشان در داخل فراهم ميكند. در بروتكل امنيتي جمهوري اسلامي، دشمن و خطر اصلي جريان پهلوي است و نه اين جمعيت ها.
شهلا :
شهلا :
با درود به شما ایرانی های واقعی و ایران دوست. شما با انتخابتان شرایط حاد و رو به نابودی وطنمان را درک کردید و در جای درست تاریخ قرار گرفتید
قدردان انتخاب درست در مقطع حساس ایرانمان هستم. .
جاوید باد ایران و ایرانی
خوداری از عنوان شاهزاده ، چرا ؟ و جدا سازی
❗️به باور من، بیانیه دو ضعف دارد:
🔸️نخست: نویسندگان، شاید برای پرهیز از شانتاژ و برچسبزنی پهلویستیزان، از عنوان «شاهزاده» برای رضا پهلوی خودداری کردهاند.
عنوان شاهزاده بخشی از هویت تاریخی و جایگاه سیاسی کنونی رضا پهلوی است که از او حمایت میشود . نادیده گرفتن آن، غفلت از یک واقعیت سیاسی است.
🔸️دوم: نگاه جداسازانه نویسندگان بیانیه است. آنان خود را در یک سو و «شاهزاده و هوادارانش» را در سوی دیگر قرار داده و از آنان خواستار برخورد جدیتر شدهاند؛ در حالی که به برداشت من، امضاکنندگان نیز بخشی از همین مجموعه هواداران و همراهان هستند.
بهتر بود چنین مینوشتند:
🔸️اگرچه شاهزاده رضا پهلوی بارها این رفتارهای مخرب را محکوم کردهاند، اما با توجه به حساسیت موضوع و پیامدهای ویرانگر آن برای جنبش ملی، ما نیز بهعنوان بخشی از همراهان این جنبش، ضمن پذیرش مسئولیت مشترک، خواستار موضعگیری قاطعتر شاهزاده در برابر این پدیده هستیم.»
امیر دها:
امیر دها:
با درود
جمهوریخواهان مستقلی که دل در گرو آزادی ایران دارند، اما در میان تشکلهای موجودِ موسوم به جمهوریخواه، جریانی را نماینده ارزشهای دموکراتیک مورد نظر خود نیافتهاند، با پرسشی اساسی روبهرو هستند: آیا وفاداری به جمهوریخواهی مستلزم محدودکردن همکاری سیاسی به تشکلهایی است که عنوان جمهوریخواه دارند؟
اگر معیار اصلی، پایبندی عملی به حاکمیت قانون، آزادیهای سیاسی، جدایی دین از حکومت، حقوق برابر شهروندان و حق انتخاب آزادانه مردم باشد، طبیعی است که اشتراکات فکری و سیاسی را بتوان فراتر از مرزبندیهای جمهوریخواهی و پادشاهیخواهی نیز جستوجو کرد.
از این منظر، اقدام جمهوریخواهان مستقلی که با حفظ هویت سیاسی خود این بیانیه را امضا کرده یا خواهند کرد، بیانگر انتخابی آگاهانه بر پایه ارزشها و اشتراکات سیاسی مورد نظر آنان است، نه لزوماً تغییر عقیده درباره شکل مطلوب حکومت. آنان با این اقدام نشان دادهاند که میتوان جمهوریخواه ماند و درعینحال، برای تحقق اهداف مشترک دموکراتیک، از همکاری با نیروهایی با دیدگاه متفاوت استقبال کرد. چنین تصمیمی را باید در چارچوب استقلال رأی و حق انتخاب سیاسی آنان ارزیابی کرد.
Mohsen Rahmanian ·“بدگویی…
Mohsen Rahmanian
·
“بدگویی و ناسزاگویی اندک کسانی از هواداران پادشاهیخواه”!
اینها از کدام غار اصحاب کهف بیرون آمدهاند؟ انگار نه در فضای مجازی حضور دارند و نه سری به یکی از تظاهرات اینها زدهاند. گروههای کُر مرگ بر این سه و بر آن چهار اینها را هم نشنیدهاند!
آقای توکلی اگر کل مردم ایران…
آقای توکلی اگر کل مردم ایران هم در خیابان بیایند و اعلام پشتیبانی کنند با عده ای از چپ ها و تجزیه طلب تا وپنجاه و هفتی ها خواهند گفت نه ایشان جایگاه مردمی نداره.
به این دلیل که متاسفانه دشمنان پهلوی ارتباط خود را با واقعیت از دست داده و در توهمات زندگی میکنند .
خواب میبینم یا حقیقت دارد!
درود بر کیانوش عزیز،
تحشیه ا ی از منابر حوزه علمیّه قم و جنجال بر سر بحث در باره آیا آنچه که مدوّر است، الزاما زاویه زوذنقه ای دارد یا محتمل است که لوزوی باشد و مکعّب گونه! الله اعلم!
این اعلامیّه را نه باید به فال نیک گرفت و نه به حساب رویدادی گذرا پنداشت؛ بلکه باید آن را نشانهای از بیداری فهم تاریخی دانست؛ یعنی بیداریی که اگر به بینش، داوری سنجیده و مسئولیّت پذیری سیاسی راه ببرد، میتواند ما را از دور باطل تاریخستیزی، خصومت کور و تکرار فاجعه بیرون بکشد. مسئله اصلی، نه ستایش گذشته است و نه نفی آن؛ مسئله، رهایی از اسارت در پیشداوریها و آموختن شیوهای از اندیشیدن است که در آن، تاریخ را نه بر مسند کینه مینشانیم و نه به پای پرستش قربانی میکنیم.
سالهاست گفتهام و نوشتهام که داوری در باره عصر پهلویها را باید به موّرخان بیطرف، حقیقتجو و جویندگان شناخت سپرد؛ یعنی به کسانی که نه در پی تطهیر گذشتهاند و نه در سودای محاکمه آن بر اساس مقتضیات و کینههای امروز. تاریخ را نمیتوان با امریّه سیاسی نوشت همانگونه که حقیقت را نمیتوان با رأیگیری تعیین کرد. گذشته باید در محک پژوهش، سنجش، نقد و مواجهه بی پروا با اسناد و واقعیّتها قرار گیرد. ما نیز، به جای آنکه در زندان عواطف تاریخی و میراث خصومتهای موروثی بمانیم، باید راه را برای شناختی بگشاییم که از حقیقت نترسد حتّا اگر آن حقیقت، باورهای دیرینه ما را فروبپاشد.
بیایید دست در دست یکدیگر بگذاریم و پیش از هر چیز، خود را از شرّ این گیوتین الهی رها کنیم. از این دستگاه هولناک سلطه که به نام الله، رسول و قرآن، حقّ حیات، آزادی و انتخاب را از انسان میستاند و اراده سیاسی یک ملّت را به اطاعت و تسلیم از ارادهای مقدّس نمایانه فرو میکاهد. باید شرایطی فراهم آوریم که مردمان ایران، آزادانه و بی هراس، سرنوشت سیاسی خویش را تعیین کنند؛ نه آنکه ما از پیش، به جای آنان تصمیم بگیریم و سپس تصمیم خود را به نام اراده ملّت به کرسی بنشانیم. اگر به آزادی باور داریم، باید از حقّ انتخاب مردم دفاع کنیم، حتّا آنگاه که انتخاب احتمالی آنان با ترجیحات سیاسی و عقیدتی ما سازگار نیست. آزادی، تنها هنگامی معنا دارد که احتمال انتخابی خلاف میل ما را نیز به رسمیّت بشناسیم.
از اینکه مردم، «شاهزاده رضا پهلوی» را انتخاب کنند، نباید هراسید همانگونه که نباید انتخاب او را از پیش، ضامن رهایی و نجات ایران دانست. من بارها گفتهام و باز هم تاکید میکنم: ایشان نه سوپرمن است، نه اسپایدرمن، نه بتمن، نه شزم و نه حتّا رضا شاه کبیر یا محمّد رضا شاه فقید. او انسانی است همچون میلیونها انسان دیگر با تواناییها، محدودیّتها، امکانها و خطاهای انسانی. آنچه که میتواند به او در این مقطع تاریخی اهمیّت سیاسی ببخشد، نه تقدیس شخص اوست و نه بازسازی خیال پردازانه شکوه سلطنت؛ بلکه موقعیّت تاریخی، ظرفیّت سیاسی و امکان ایفای نقشی است که شاید بتوان با اتکا به آن، راهی برای عبور از یکی از هولناترین مصیبتهای تاریخ معاصر و فرهنگ سیاسی ایران گشود.
باید میان «امکان تاریخی» و «منجی موعود» تمایز بگذاریم. یک انسان میتواند در لحظهای تعیینکننده به کانون همگرایی نیروهای پراکنده تبدیل شود، بی آنکه به حقیقت مطلق، ارادهای خطاناپذیر یا صاحب اختیار سرنوشت یک ملّت بدل شود. درست از همینجاست که سیاست از اسطوره جدا میشود و مسئولیّت انسانی آغاز میشود. اگر نتوانیم میان حمایت سیاسی و پرستش شخص، میان اعتماد مشروط و تسلیم بی قید و شرط، و میان همکاری برای عبور از بحران و واگذاری حقّ اندیشیدن تمایز بگذاریم، تنها نامها را عوض کردهایم و همان مناسباتی را بازتولید خواهیم کرد که ایران را بارها به ورطه استبداد کشانده است.
پشتیبانی از یک چهره سیاسی، به هیچ رو به معنای گره زدن تمام اختیارات، آرزوها و امیدهای یک ملّت به نام و نقش او نیست. هیچ فردی، هر اندازه محبوب، توانا یا برخوردار از سرمایه نمادین باشد، نمیتواند جایگزین خرد جمعی، نهادهای پاسخگو، قانون، آزادی نقد و مسئولیّت شهروندی شود. ملّتی که همه امیدهای خود را در یک شخص متمرکز میکند، پیش از آنکه قدرت را به او واگذار کند، بخشی از قدرت داوری خویش را از دست داده است. خطر از جایی آغاز میشود که انسان بهجای آنکه از سیاستمدار پاسخ بخواهد، برای او رسالت قدسی میتراشد؛ به جای آنکه کردار او را بسنجد، برایش عذر میتراشد و به جای آنکه او را در برابر قانون مسئول بداند، قانون را در برابر اراده او بی اعتبار میکند.
ما باید از تاریخ خود بیاموزیم؛ نه آنکه تنها نام مردگان بزرگش را بر زبان آوریم. باید همچون زندهیادان محمدعلی فروغی، علیاکبر داور و دیگر بیدارفهمان تاریخمان، هر یک به فراخور دانش، توانایی و موقعیّت خویش، به خویشکاریهای فردی و جمعی خود عمل کنیم. البته آموختن از آنان به معنای چشمپوشی از نقد تاریخی کردار و تصمیمهایشان نیست؛ بلکه به معنای درک این حقیقت است که سرنوشت یک کشور را نمیتوان تنها به اراده یک فرمانروا یا نبوغ یک سیاستمدار سپرد. تاریخ را انسانهایی میسازند که مسئولیّت فردی خویش را میپذیرند، از داوری و خطا نمیگریزند و به جای انتظار برای ظهور قهرمانی که همه بارها را بر دوش بکشد، خود وارد میدان عمل میشوند.
جامعهای که شهروندانش از مسئولیّت میگریزند، ناگزیر به قهرمانپ روری پناه میبرد و جامعهای که قهرمانانش را از نقد معاف میکند، دیر یا زود از آنان ارباب میسازد. این یکی از بنیانیترین درسهای تاریخ سیاسی ما است. استبداد تنها محصول اراده مستبد نیست؛ بلکه گاه محصول میل مردمان به رهایی از بار آزادی نیز هست. آزادی، دشوار است، زیرا انسان آزاد باید بیندیشد، انتخاب کند، پیامد انتخابش را بپذیرد و در برابر قدرتی که خود برمیگزیند، حقّ مخالفت خویش را محفوظ بدارد. به همین دلیل، آزادی را نمیتوان با تعویض یک فرمانروا به جای فرمانروایی دیگر به دست آورد. آزادی زمانی آغاز میشود که هیچکس، حتّا محبوبترین و موجّهترین چهره سیاسی، از حقّ نقد و نظارت عمومی مصون نماند.
دوران آنکه کسی خود را «سلطان صاحبقران» بداند و اراده خویش را برتر از اراده جامعه بنشاند، باید برای همیشه سپری شود. جهان مدرن، با دگرگونیهای شتابان علمی، فنّی، ارتباطی و اجتماعی خود، شرایطی پدید آورده است که در آن، تصوّر بازسازی پایدار حکومت مطلقه، بیش از پیش با واقعیّتهای زمانه در تعارض قرار میگیرد. البته تکنیک به خودی خود آزادی نمیآورد؛ زیرا همان ابزارهایی که میتوانند آگاهی و ارتباط را گسترش دهند، ممکن است که در خدمت نظارت، فریب و سرکوب نیز قرار گیرند. آنچه که دوران استبداد مطلقه را به پایان میرساند، صرف پیشرفت فناوری نیست؛ بلکه برآمدن شهروند آگاه، نهادهای مستقل، قانونمداری، گردش آزاد اطّلاعات و اراده جمعی برای محدودکردن قدرت است. هیچ جامعهای تنها با مدرن شدن ابزارهایش آزاد نمیشود. جامعه زمانی از مناسبات کهن قدرت عبور میکند که ذهنیّت و نهادهایش نیز از سیاق بندگی رها شوند.
به همین دلیل، همچنان تاکید میکنم که نه تنها بخشی از جمهوریخواهان؛ بلکه هر گرایش، سازمان و تشکیلات سیاسی که به اندازه بال پشهای برای مردمان ایران، برای جوانانی که هر روز به سوی چوبههای دار رانده میشوند و برای خاک این میهن کهنسال ارزشی قائل است، باید از نو معنای همکاری، همعزمی و با همب ودن را بیاموزد. همبستگی به معنای هم شکل شدن نیست. همکاری به معنای اطاعت نیست. توافق بر سر یک ضرورت تاریخی نیز به معنای انصراف از باورها و آرمانهای متفاوت نیست. میتوان اختلاف داشت و همکاری کرد. میتوان منتقد ماند و در لحظه ضرورت، دست یاری به سوی دیگری دراز کرد. میتوان بر سر شکل نظام سیاسی آینده اختلاف نظر داشت، امّا در دفاع از حقّ و جان و زندگی مردمان ایران همپیمان شد.
اتفاقا بلوغ سیاسی از جایی آغاز میشود که انسان میآموزد برای همکاری، ضرورتی به انکار اختلافها نیست و برای حفظ استقلال فکری خود نیز نباید هر امکان همکاری را قربانی کند. آنچه که ما را به هم پیوند میدهد، لزوما وحدت عقیده نیست؛ بلکه گاه تشخیص مشترک یک خطر تاریخی و پذیرش مسئولیّت مشترک در برابر آن است. هیچ گرایش سیاسی حقّ ندارد اختلاف عقیده را بهانه ب یعملی کند، همانگونه که هیچ گرایشی حقّ ندارد ضرورت همبستگی را به ابزاری برای خاموشکردن صدای دیگران تبدیل کند. همبستگی اصیل، نه در سکوت مخالفان؛ بلکه در توانایی نیروهای متفاوت برای همکاری بدون سلب حقّ اختلاف از یکدیگر آشکار میشود.
مسئله ایران، مسئلهای خطیرتر از آنست که بتوان آن را به کشمکشهای فرساینده بر سر نامها، عناوین، کینههای تاریخی و رقابتهای بی حاصل فروکاست. ما با بحرانی روبرو هستیم که در آن، هر روز از سرمایه انسانی، اخلاقی، فرهنگی و تاریخی این سرزمین کاسته میشود. جوانانی که باید سازندگان آینده باشند، به کام مرگ فرستاده میشوند و جامعهای که باید امکان زیستن، اندیشیدن و شکوفایی را فراهم آورد، در معرض فرسایش مداوم قرار میگیرد. در چنین وضعیّتی، غفلت از مسئولیّت تاریخی، صرفا یک خطای سیاسی نیست؛ بلکه میتواند به مشارکت ناخواسته در تداوم فاجعه بدل شود.
این خطر تنها متوجّه مخالفان حکومت نیست؛ بلکه حاکمان کنونی نیز از پیامدهای ویرانگر این بُن بست مصون نخواهند ماند. هیچ قدرتی نمیتواند تا ابد بر ویرانههای اعتماد عمومی، بر انباشت خشم، بر فرسایش جامعه و بر انکار اراده مردم تکیه کند. حکومتی که بقای خود را بر نفی جامعه بنا میکند، سرانجام همان بنیانهایی را ویران میکند که بقای خودش نیز به آنها وابسته است. تاریخ بارها نشان داده است که قدرت ممکن است که برای مدّتی طولانی خود را شکست ناپذیر بپندارد، امّا هیچ قدرتی نمیتواند برای همیشه جایگزین واقعیّتهای اجتماعی شود یا هزینههای انباشته شده تصمیمهای ویرانگر خود را از میان ببرد.
بااینهمه، هنوز میدان بسته نیست. امکان کنش، امکان همگرایی و امکان بازکردن راهی به سوی آینده وجود دارد، امّا این امکان به خودی خود به نتیجه نمیرسد. میدان، بیش از هر زمان، به انسانهایی دلیر، راستمنش، دوراندیش و برخوردار از شهامت اخلاقی نیاز دارد؛ یعنی کسانی که نه اسیر خودشیفتگی سیاسیاند، نه در برابر مسئولیّت تاریخی عقب مینشینند و نه منافع شخصی و گروهی را بر سرنوشت یک ملّت مقدّم میدارند. شجاعت در این میدان، تنها به معنای خطر کردن نیست؛ بلکه به معنای مهار خویشتن، پذیرش نقد، بهرسمیّت شناختن دیگری، چشپوشی از امتیازهای کوچک برای نجات امکانهای بزرگ و آمادگی برای پاسخگویی در برابر مردم نیز هست.
و این نیاز، دیگر به فردا موکولکردنی نیست. امروز، لحظه تصمیم است؛ لحظهای که در آن باید میان ماندن در حصار کینهها و عبور از آنها، میان تماشای فرسایش ایران و پذیرفتن مسئولیّت نجات امکانهای آن، و میان تکرار خطاهای گذشته و آموختن از آنها یکی را برگزینیم. تاریخ به ما تضمین نداده است که فرصت دیگری در اختیارمان خواهد گذاشت. هیچ نیرویی نیز از پیش محکوم به پیروزی یا شکست نیست؛ زیرا آنچه که سرنوشت را شکل میدهد، ترکیبی از فهم تاریخی، اراده سیاسی، مسئولیّت اخلاقی، سازمانیابی و توانایی تبدیل امکان به عمل است.
باید از خود بپرسیم که اگر امروز، در برابر چنین مصیبتی، نتوانیم بر سر حداقلهای ضروری همداستان شویم، پس اینهمه سخن از ایران، آزادی، مردم و آینده چه معنایی دارد؟ اگر نتوانیم اختلافهای خود را به رسمیّت بشناسیم، بی آنکه آنها را به سلاح حذف یکدیگر بدل کنیم، چه چیزی ما را از همان منطقی متمایز میکند که سالهاست جان و توان این سرزمین را میفرساید؟.
مسئله نهایی، انتخاب یک نام به جای نامی دیگر نیست؛ بلکه مسئله، عبور از باتلاقی است که در آن، سرنوشت مردم به اراده مهار نشده صاحبان قدرت گره میخورد. مسئله، بازگرداندن حقّ انتخاب به مردم، بازشناختن مسئولیّت به شهروندان و استقرار نظمی است که در آن، هیچ فرد و هیچ نیروی سیاسی نتواند خود را مالک ایران و صاحب اختیار بی چون و چرای ایرانیان بداند.
اگر از تاریخ چیزی آموخته باشیم، باید بدانیم که نجات ایران نه در انتظار منفعلانه برای ظهور یک منجی نهفته است و نه در پراکندگی بی پایان نیروهایی که هر یک خود را یگانه حامل حقیقت میدانند. راه، از جایی میگذرد که انسانهای متفاوت، با حفظ استقلال اندیشه و حقّ اختلاف نظر خود، ضرورت لحظه تاریخی را دریابند و مسئولیّت خویش را بپذیرند.
ایران به پرستش هیچ انسانی نیاز ندارد؛ بلکه به انسانهایی نیاز دارد که شهامت کنند هیچ انسانی را نپرستند. به نیرویی نیاز دارد که قدرت را وسیله خدمت بداند، نه ملک شخصی. آزادی را حقّ مردم بداند، نه امتیازی اعطایی از سوی حاکمان و همبستگی را راهی برای رهایی مشترک بفهمد، نه مقدّمهای برای اطاعت تازه.
این است آزمون واقعی بلوغ سیاسی ما: آیا میتوانیم برای رهایی ایران، متّحد شویم بی آنکه دوباره آزادی خویش را به پای قدرتی دیگر قربانی کنیم؟
میدان هنوز باز است؛ امّا فرصت، نامحدود نیست. اکنون به انسانهایی نیاز داریم که هم جسارت تصمیمگرفتن داشته باشند، هم نجابت پذیرش دیگری را، هم استواری ایستادن بر اصول را و هم خرد عبور از خودخواهی را. انسانهایی که دریابند در لحظههای سرنوشت ساز تاریخ، گاه بزرگترین خیانت به آرمانهای خویش آن است که به نام پاسداری از آنا، امکان نجات یک ملّت را از میان ببریم. زمان، زمان باهماندیشی، همعزمی و اقدام مسئولانه است؛ نه برای آنکه همه یکسان بیندیشیم؛ بلکه برای آنکه ایران بار دیگر قربانی ناتوانی ما در با هم بودن نشود.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان
این بیانه پیش از انتشار…
این بیانه پیش از انتشار همگانی چند روزی اینجا گذاشته میشود تا هممیهنانی که با آن همسو و همخوان هستند نام خود را برای امضا وانتشار همگانی آن بفرستند.
هممیهنامی که باور وپیوستگیدیگری دارند چون پادشاهیخواه و یا ملی گرا و… که با این بیانیه همخوان هستند نیز میتوانند نام خود را برای امضا بفرستند و در برابر نام خود برای نمونه بنویسند پادشاهیخواه و یا ملیگرا و...