حمله نامجو به «اپوزیسیون دوزاری»، ممکن است بازداشت شوم

درود بر کیانوش عزیر،
تحشیه ای از مناره توپ و تانک و نقّاره زنی در معیّت شتر خان صحرانورد لب تغاری!

هر انسانی محقّ است که در باره هر چیزی که دلش میخواهد نظر شخصی خودش را بر زبان و قلم براند. امّا اظهار نظر، به ‌خودیِ خود، نه کشف حقیقت است و نه سند مالکیّت آن. اینکه آدمی چیزی را فهمیده یا خیال کرده که فهمیده، مجوّز آن نیست که خود را کاشف حقیقت بداند و دیگران را بی‌ خبرانی فرض کند که حالا باید به برکت کشف او روشن شوند و بابت این «امتیاز» نیز پاسخگو باشند. آقای نامجو یک خواننده است. خوب میخواند یا بد و چه چیزهایی میخواند، نه کار من است و نه تخصّص من. امّا فضولی در اموری که مشارٌالیه از آنها کمترین شناخت پیش ‌پا افتاده‌ای ندارد، چیزی جز به نمایش گذاشتن اندازه فهم، شعور و منش صاحبِ آن فضولی نیست. اگر ایشان خود را صاحب هنری میدانند، نیک است راه خودشان را بروند و دست از سر راه دیگران بردارند. هیچ سیاستمداری تا کنون نیامده به ایشان یاد بدهد که سه ‌تار را چگونه در بغل بگیرد و یا بابت نوازندگی، برایشان «نسخه دوزاری! بپیچد»؛ چونکه هنوز به این اندازه عقل داشته‌اند که نادانی و بلاهت در یک حوزه را با اعتماد به ‌نفس در حوزه‌ای دیگر جبران نکنند. این اظهار لحیه‌های بی‌ جا معمولا از آدمهایی سر میزند که سالهاست مغزشان را تعطیل کرده‌اند و بعد هم، برای اطمینان، درِب فهم و شعور و آدمیگری را از پشت، چفت و قفل محکم بسته‌اند. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان