ارتباط سن با گرایش سیاسی و رادیکالیسم

درود بر کیانوش عزیز]
تحشیه ای کارگاههای تبلییغاتی بی.بی.سی . رادیو آمریکای ابتذال اندر ابتذال!

فرستنده‌هایی از قبیل بی.بی.سی، رادیو آمریکا و امثال این بوقهای تبلیغاتی، چنان در ابتذالِ فرهنگی و ابتکارِ فکری به حضیض رسیده‌اند که شنیدن نامشان، پیش از آنکه مجالی برای داوری عقلانی باقی بگذارد، آدمی را به انزجار و پرخاش میکشاند و این البته نه از سرِ خصومت با مجریان و مشارکت‌کنندگان در برنامه‌هایشان؛ بلکه به این دلیل که موضوعات مطرح‌ شده، خودش به‌ روشنی گواهِ سطحِ نازلِ اندیشه و بیمایگیِ برنامه ‌ریزان این رسانه‌هاست.
آدمی گاه از خود میپرسد که آیا در این جهانِ پر از مسئله، این همه نبوغِ نهفته در اتاقهای فکرِ این بوقها، سرانجام باید در چنین شاهکارهایی به منصه ظهور برسند؟. چه نیکو بود اگر مدیران و برنامه‌ ریزان محترم، به‌ جای اینهمه ابتکارِ درخشان، اندکی نیز در باره مقولات زیر می‌اندیشیدند و برنامه‌هایی درخورِ میلیونها بیننده برایشان تدارک میدیدند:
- نسبتِ نعوذ کردنِ نیمه ‌شب با شنیدنِ کلمه Play Boy ؛
- نسبتِ سبیلِ چنگیزی -گربه‌ایِ حضرت آیت‌الله قانعی با اصولِ فقهِ اسلامی؛
- نسبتِ سازمان اکثریّت با «معجزه قرن»، «تنها کنشگرِ سیّاره زمین» حضرت رفیق - برادرِ کبیر فرّخ نگهدار؛
- نسبتِ اعدام کردنهای شیخ صادق خلخالی با لواطکار بودنِ کوروش کبیر؛
- نسبتِ بندِ تبنانِ کوتاهِ قاری نجیب، برادر سعید طوسی، با حمام منصوری؛
- و همینطور الی آخر، تا مبادا این گنجینه بی‌پایانِ ابتکار، خدای ‌ناکرده، بی‌ مصرف بماند.
البته ممکن است گفته شود که اینها صرفا موضوعاتی برای برنامه ‌سازی‌ هستند و نباید از آنها انتظارِ فلسفه داشت. دُرُست؛ امّا مسئله دقیقا همینجاست: وقتی که رسانه‌ای مدّعیِ اثرگذاریِ فکری و فرهنگی است، دیگر نمیتواند از مسئولیّتِ انتخابِ موضوعاتش شانه خالی کند. موضوع، صرفا موضوع نیست؛ بلکه نشانه نوعِ نگاهی است که برنامه‌ ریز به مخاطب، به فرهنگ و به شعورِ عمومی دارد و هنگامی که این نگاه به چنین ابتذالی فروکاسته میشود، دیگر دشوار است که از آن انتظارِ چیزی جز بازتولیدِ ابتذال داشت.
فقرِ وجودی و فقرِ فکری، اگر بر جامعه‌ای غالب شوند، حاصلشان فقط آدمهای تهیدستِ مادی نیست؛ بلکه رسانه‌هایی نیز پدید می‌آورند که تهیدستیِ اندیشه را با هیاهوی تبلیغاتی میپوشانند و بیمایگی را به‌ جای عمق میفروشند. آنگاه، ابتذال دیگر یک لغزشِ موردی نیست؛ بلکه به صورتِ یک نظامِ تولیدِ معنا درمی‌آید و وای بر ما که در چنین وضعی، هنوز باید تا مدّتها ذلیلِ گیوتینِ الهی بمانیم؛ یعنی گیوتینی که شاید پیش از آنکه بر گردنِ گناهکاران تعبیری حسب رمل و اسطرلاب حاکمان فرود آید، بر پیکرِ عقل و فرهنگِ جامعه فرود آمده است.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان