آیا یک ایرانی که سال‌ها در دانمارک زندگی کرده و تابعیت این کشور را پذیرفته است، باید در بحث‌های مربوط به مهاجرت، اسلام‌گرایی و آینده جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند مشارکت کند؟
پاسخ بهشاد عمرانی مثبت است. او میان مسلمان به‌عنوان یک انسان و شهروند و اسلام‌گرایی به‌عنوان یک جریان سیاسی تفکیک می‌کند و می‌گوید مخالفت با اسلام سیاسی را نباید به معنای دشمنی با مسلمانان یا مهاجران دانست.
عمرانی با اشاره به تجربه جمهوری اسلامی تأکید می‌کند که ایرانیان پیامدهای ورود دین به سیاست را به‌طور مستقیم تجربه کرده‌اند و از همین رو حق دارند در دفاع از سکولاریسم و قوانین دموکراتیک جوامعی که امروز در آنها زندگی می‌کنند، حضور فعال داشته باشند. او مشارکت خود در گردهمایی ۵ سپتامبر کپنهاگ را نیز از همین زاویه توضیح می‌دهد.
در عین حال، در سخنان او پرسش بحث‌برانگیز دیگری نیز مطرح می‌شود: تفاوت «نژادپرستی»، «نژادستیزی»، «میهن‌پرستی» و «مهاجرستیزی» دقیقاً چیست؟
این همان نقطه‌ای است که شاید پاسخ شرکت‌کنندگان به یکدیگر، اختلاف‌های مفهومی مهم‌تری را آشکار کند.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.
