پس از چند روز تکذیب و گمانهزنی، سرانجام در شامگاه ۱۸ مرداد ۱۴۰۵، انتصاب محسن رضایی در شورای عالی امنیت ملی ایران تایید شد.
نخست با حکم مجتبی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، به عنوان نماینده او در این شورا منصوب شد و اندکی بعد دفتر مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران، پس از «استعفای محمدباقر ذوالقدر»، محسن رضایی را به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی معرفی کرد.
محسن رضایی ۷۱ سال دارد و حضورش در ساختار نظامی، امنیتی و سیاسی جمهوری اسلامی به حدود نیم قرن پیش بازمیگردد. او فعالیت سیاسی را پیش از انقلاب در یک گروه مسلح اسلامگرا آغاز کرد، پس از انقلاب در تشکیل ساختار اطلاعاتی سپاه نقش داشت و در ۲۷ سالگی، فرمانده این نیرو شد. شانزده سال در این مقام ماند، تقریبا تمام جنگ ایران و عراق را در رأس سپاه گذراند.
سپس ۲۴ سال دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام بود. در دوره ریاستجمهوری ابراهیم رئیسی، مدتی معاون اقتصادی او شد و طرحهایی از «ایالتهای اقتصادی» تا سربازی حرفهای را به عنوان برنامه اداره کشور مطرح کرد.
نام محسن رضایی با برخی از مهمترین مناقشههای تاریخ جنگ ایران و عراق، از عملیات کربلای ۴ تا چگونگی پایان جنگ، گره خورده است. پسرش پس از پناهندگی به آمریکا به منتقد حکومت تبدیل شد و سالها بعد در هتلی در دوبی به شکل مشکوکی جان باخت. دستگاه قضایی آرژانتین نیز محسن رضایی را یکی از متهمان پرونده بمبگذاری آمیا میداند.
اما شهرت عمومی محسن رضایی در دو دهه اخیر، نه با حضور مداوم او در مقامهای دبیری و مشاوری، بلکه بیش از هر چیز با اصرارش برای نامزدی ریاستجمهوری و ناکامیهای مکرر برای رسیدن به این مقام گره خورده است.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
