ژورنالیست های حرفه ای با ماموریت "حرفه ای"

مرقوم داشته اید: اسخ شما، به جای پرداختن به استدلال من، عمدتاً بر توهین، تمثیل، نسبت دادن انگیزه و حمله به شخص استوار است. این شیوه، جایگزین استدلال نمی‌شود.
پاسخ: اصلا هم توهین نبود. بنظر شما توهین آمیز میرسد چون پاسخی برایش ندارید. من اثبات کردم با حرفهای خودتان که اصلا چیزی را نه اثبات کردید و نه استدلال کردید.

مرادی: من هرگز نگفته‌ام رضا پهلوی موظف بود این مصاحبه را بپذیرد. برعکس، تصریح کرده‌ام که این حق کامل ایشان بود که اگر شرایط، نحوه نشستن یا شیوه مصاحبه را مناسب نمی‌دانست، آن را نپذیرد یا حتی در میانه گفت‌وگو آن را ترک کند. این تصمیم، حق شخصی و حرفه‌ای خود ایشان است، نه هوادارانش.
پرسش من از شما این است: چرا این حق را برای خود رضا پهلوی قائل نیستید و به جای او تصمیم می‌گیرید که چه محیطی مناسب بوده یا نبوده است؟ اگر ایشان با اراده خود مصاحبه را پذیرفته، به همه پرسش‌ها پاسخ داده و در پایان نیز اعتراضی به فضای مصاحبه نکرده است، چرا شما اصرار دارید به جای او سخن بگویید؟
پاسخ به همان شیوه شما: . اگر چاردیواری اختیاری.. تو را سننه؟ مگه شما قیم رضاپهلوی هستید؟ رضاپهلوی خودش زبان داره از خودش دفاع کنه! دقیقا همان مدل «استدلال» شما. و باز با همان متد شما: این یک دعوای خانوادگی است و جنابعالی حق خود میدانید برای این که مرا بزنید جانب شاهزاده را بگیرید! من هرگز شد به شما بگویم چرا به مسعود و مریم حال میدین؟
اما پاسخ علمی و منطقی: یک شخصیت سیاسی که نظراتش و خودش را وارد عرصه سیاست و تصمیم گیری می کند، چه اسماعیل مرادی باشد چه شاهزاده و چه هرکس دیگر، مطابق همان «اسلوب دمکراتیک» شما، خودش را وارد جایگاهی کرده که عرصه رد و بدل شدن نظرات و قضاوت هاست. محسنی اژه ای خودش دارد اعدام می کند به شما چه که نظر میدهید؟ آقای مرادی.. قبول کنید که خیلی کودکانه قلم میزنید.

مرادی: نکته دیگر آن است که بخشی از همین ادبیات پرخاشگرانه و حمله به هر منتقد، ناخواسته به جای تقویت جایگاه رضا پهلوی، این تصور را ایجاد می‌کند که او نیازمند قیم و سخنگو برای دفاع از خود است. نتیجه چنین رفتاری آن است که برخی، به جای نقد سیاسی، با ادبیاتی توهین‌آمیز از او یاد می‌کنند و تعابیری مانند «بچه شصت‌وپنج ساله» را به کار می‌برند. مسئولیت این فضای قطبی، تنها متوجه مخالفان نیست؛ بخشی از آن نیز محصول همین نوع دفاع‌های احساسی و غیرمنطقی است.
من - پاسخ این را قبلا داده ام..
مرادی: به جای پرداختن به استدلال من، عمدتاً بر توهین، تمثیل، نسبت دادن انگیزه و حمله به شخص استوار است. این شیوه، جایگزین استدلال نمی‌شود.

اسماعل مرادی: من هرگز نگفته‌ام رضا پهلوی موظف بود این مصاحبه را بپذیرد. برعکس، تصریح کرده‌ام که این حق کامل ایشان بود که اگر شرایط، نحوه نشستن یا شیوه مصاحبه را مناسب نمی‌دانست، آن را نپذیرد یا حتی در میانه گفت‌وگو آن را ترک کند. این تصمیم، حق شخصی و حرفه‌ای خود ایشان است، نه هوادارانش.
پرسش من از شما این است: چرا این حق را برای خود رضا پهلوی قائل نیستید و به جای او تصمیم می‌گیرید که چه محیطی مناسب بوده یا نبوده است؟ اگر ایشان با اراده خود مصاحبه را پذیرفته، به همه پرسش‌ها پاسخ داده و در پایان نیز اعتراضی به فضای مصاحبه نکرده است، چرا شما اصرار دارید به جای او سخن بگویید؟
نکته دیگر آن است که بخشی از همین ادبیات پرخاشگرانه و حمله به هر منتقد، ناخواسته به جای تقویت جایگاه رضا پهلوی، این تصور را ایجاد می‌کند که او نیازمند قیم و سخنگو برای دفاع از خود است. نتیجه چنین رفتاری آن است که برخی، به جای نقد سیاسی، با ادبیاتی توهین‌آمیز از او یاد می‌کنند و تعابیری مانند «بچه شصت‌وپنج ساله» را به کار می‌برند. مسئولیت این فضای قطبی، تنها متوجه مخالفان نیست؛ بخشی از آن نیز محصول همین نوع دفاع‌های احساسی و غیرمنطقی است.
در یک جامعه دموکراتیک، از یک شخصیت سیاسی انتظار می‌رود خود مسئول تصمیم‌ها، پاسخ‌ها و مواضعش باشد. احترام به رضا پهلوی، یعنی احترام به استقلال تصمیم‌گیری او؛ نه اینکه هوادارانش به جای او تصمیم بگیرند که چه چیزی باید او را ناراحت کند و چه چیزی نباید.

اسماعیل مرادی- من هرگز نگفته‌ام رضا پهلوی موظف بود این مصاحبه را بپذیرد. برعکس، تصریح کرده‌ام که این حق کامل ایشان بود که اگر شرایط، نحوه نشستن یا شیوه مصاحبه را مناسب نمی‌دانست، آن را نپذیرد یا حتی در میانه گفت‌وگو آن را ترک کند. این تصمیم، حق شخصی و حرفه‌ای خود ایشان است، نه هوادارانش. پرسش من از شما این است: چرا این حق را برای خود رضا پهلوی قائل نیستید و به جای او تصمیم می‌گیرید که چه محیطی مناسب بوده یا نبوده است؟ اگر ایشان با اراده خود مصاحبه را پذیرفته، به همه پرسش‌ها پاسخ داده و در پایان نیز اعتراضی به فضای مصاحبه نکرده است، چرا شما اصرار دارید به جای او سخن بگویید؟
نکته دیگر آن است که بخشی از همین ادبیات پرخاشگرانه و حمله به هر منتقد، ناخواسته به جای تقویت جایگاه رضا پهلوی، این تصور را ایجاد می‌کند که او نیازمند قیم و سخنگو برای دفاع از خود است. نتیجه چنین رفتاری آن است که برخی، به جای نقد سیاسی، با ادبیاتی توهین‌آمیز از او یاد می‌کنند و تعابیری مانند «بچه شصت‌وپنج ساله» را به کار می‌برند. مسئولیت این فضای قطبی، تنها متوجه مخالفان نیست؛ بخشی از آن نیز محصول همین نوع دفاع‌های احساسی و غیرمنطقی است.
در یک جامعه دموکراتیک، از یک شخصیت سیاسی انتظار می‌رود خود مسئول تصمیم‌ها، پاسخ‌ها و مواضعش باشد. احترام به رضا پهلوی، یعنی احترام به استقلال تصمیم‌گیری او؛ نه اینکه هوادارانش به جای او تصمیم بگیرند که چه چیزی باید او را ناراحت کند و چه چیزی نباید.
محسن کردی: پاسخ: چطور شما که نه سر پیاز هستید حق دارید در مورد باید و نباید های شاهزاده نظر بدهید ما که خود خاک پای درگاه همایونی شان هستیم که 47 ساله در این راه تلاش میکنم حق نداریم نظر بدیم؟ خداییش اصلا دمکراتیک نیستید. خیلی غیر دمکرات نوشتید! این که گفتید بچه 65 ساله یک متلک است که از دهن یک بیشعور در می آید و شما نباید به آن اهمیت بدهید. شما اینجا نبودید پانترک ها چه ها در مورد ایشان و پدر و پدربزرگ شان می گفتند بدون این که اصلا این بحث ها باشد. کسی که بخواهد رعایت شان ایشان را بکند نیازی ندارد به حرف مفت دیگرا اهمیت بدهد که میگویند بچه است و این مزخرفات. نباید به آن اهمیت داد. مثلا من اگر شما را نقد نکنم دیگه شاهزاده را انها بچه نمی نامند؟ بچه نامیدن شاهزاده تنها بخاطر فحاشان است بله؟ واقعا ماشالله به این استدلال.. شما دست رواقیون را از پشت بسته و به کانت و منتسکیو یک سور زده اید.
آقای مرادی.. لنگ را بنداز برادر حریف نمیشی نه در استدلال سیاسی و نه در پلیمیک و جر و بحث حریف من نمیشید.
خب.. نظر به این که من در کسورت روزنامه نگاری پیشکسوت هستم و سمت استادی شما را دارم یک درس خوب به شما میدهم. البته این درس را از خانواده پر اولاد و سختگیر گرفته ام که اشتباه بی هزینه نبود لذا یاد گرفتم از قبل خود را جای بزرگترها بگذارم ببینم در مورد این نظر یا سخن من چه واکنشی نشان میدهند. مثلا مادرم خواهد گفت وای ماشالله چه گل پسری تاج سری یا ناغافل دمپایی ابری میاد تو دهم. اینه که شما هم خوبه قبل از نوشتن مطلب تان ببینید طرف چه در کاسه تان خواهد گذاشت. لذا بر اساس احساس تان ننویسید بر اساس منطق بنویسید. تز و آنتی تز را که تو جزوه چند برگی جلوی دانشگاه که یادتون هست؟ در مورد محسن کردی البته فلاسفه انگشت بدهن حیرانند. لامصب همچی آنتی تزش قوی هست که طرف چیزی نداره جواب بده تز می سازه میگه مثلا رضاپهلوی رو اذیت نکنید گناه داره طلفک... که همینجا آنتی تز محسن کردی میگه تو را سننه! خلاصه کل فلسفه هگل رو در مورد محسن کردی بگذارید کنار. اگر اهل منطق بودید برادر معلومه جانبداری شما از شاهزاده را من بجز اشک تمساح و «لاحول گفتن به شادی» نمی بینم.
حکایت:
بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد. پسر را گفت: نباید که این سخن با کسی در میان نهی. گفت: ای پدر! فرمان تو راست، نگویم، ولکن خواهم مرا بر فایدهٔ این مطلع گردانی که: مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت: تا مصیبت دو نشود؛ یکی نقصانِ مایه و دیگر شماتتِ همسایه. متاسفانه در مورد آخر رویترز بود که مایه نقصان میخواست بشه که با هشیاری ما ملت همیشه در صحنه از کف دشمنان برفت و بجز سوز گدازی نماند.
بیت
مگوی اندُهِ خویش با دشمنان
که لاحَوْل گویند شادی‌کنان

من هرگز نگفته‌ام رضا پهلوی موظف بود این مصاحبه را بپذیرد. برعکس، تصریح کرده‌ام که این حق کامل ایشان بود که اگر شرایط، نحوه نشستن یا شیوه مصاحبه را مناسب نمی‌دانست، آن را نپذیرد یا حتی در میانه گفت‌وگو آن را ترک کند. این تصمیم، حق شخصی و حرفه‌ای خود ایشان است، نه هوادارانش.
پرسش من از شما این است: چرا این حق را برای خود رضا پهلوی قائل نیستید و به جای او تصمیم می‌گیرید که چه محیطی مناسب بوده یا نبوده است؟ اگر ایشان با اراده خود مصاحبه را پذیرفته، به همه پرسش‌ها پاسخ داده و در پایان نیز اعتراضی به فضای مصاحبه نکرده است، چرا شما اصرار دارید به جای او سخن بگویید؟
نکته دیگر آن است که بخشی از همین ادبیات پرخاشگرانه و حمله به هر منتقد، ناخواسته به جای تقویت جایگاه رضا پهلوی، این تصور را ایجاد می‌کند که او نیازمند قیم و سخنگو برای دفاع از خود است. نتیجه چنین رفتاری آن است که برخی، به جای نقد سیاسی، با ادبیاتی توهین‌آمیز از او یاد می‌کنند و تعابیری مانند «بچه شصت‌وپنج ساله» را به کار می‌برند. مسئولیت این فضای قطبی، تنها متوجه مخالفان نیست؛ بخشی از آن نیز محصول همین نوع دفاع‌های احساسی و غیرمنطقی است.
در یک جامعه دموکراتیک، از یک شخصیت سیاسی انتظار می‌رود خود مسئول تصمیم‌ها، پاسخ‌ها و مواضعش باشد. احترام به رضا پهلوی، یعنی احترام به استقلال تصمیم‌گیری او؛ نه اینکه هوادارانش به جای او تصمیم بگیرند که چه چیزی باید او را ناراحت کند و چه چیزی نباید.

. نه... من اصلا دمکرات با معیارهای شما نیستم. یکی از کسانی که اصلا نباید با او وارد تعامل شد جنابعالی و طیفی که شما نمایندگی اش را می کنید. اهل دمکراسی هستید؟ بعنوان یک دمکرات آیا مصاحبه شونده حق انتخاب ندارد؟ و دگر دونالد ترامپ نبود باید با شاهزاده رهبر اپوزیسیون که میلیونها ایرانی نام او را صدا میزنند این گونه رفتار کرد؟ من مجری رادیویی و تلویزونی بوده ام و دقیقا میدانم دارم از چه سخن میگویم. این طرز مصاحبه و نشستن برای یک آتمسفر صمیمی پر از لبخند و گفتن از خاطرات خوش است و نه یک بحث جدی که چشم میلیون ها نفر به آن با نگرانی دوخته شده است و انتظار میرود صحنه ای درخور باشد. آخوند بوگندوی و سردارپاسدارهای بوگندو که باید کفاره بدی نگاه شون کنی خودشونو پشت تریبون که قرار میدن باید جلوشون کلی گل و برگ و سبزه باشه. میگن میمون هرچی زشت تره بازیش بیشتره حکایت ایناس! حالا گل و بلبل اش ارزانی شما نخواستیم. اما یک صحنه استودیو میز و صندلی و یک بطری آب و لیوان و یک محیط دوستانه. قبول دارید که این محیط هرچه بود دوستانه نبود و اگر دوستانه نبود بناچار دشمنانه بود.. یا کینه ورزانه و با غرض ورزی. اما این تکه های دمکراتیک شمار را میتوان به هرصورتی تفسیر کرد. مثلا این که محسنی اژه ای یا قاضی صلواتی بر اساس قانون اساسی سال 58 که نخبگان منتخب مردم ایران آنرا تنظیم کرده اند پس کاملا دمکراتیک سر این اغتشاشگران جوان و رعنا را بالای دار میفرستد. در خیابان هم کاملا دمکراتیک و حتا چالشی.. .. بله!... این را از یاد نبریم که خدایییش این کشتار دمکراتیک بود اما چالشی هم بود! مردم سنگ پرت میکردن نمی کردن؟ بعضی ها از جلوی گلوله با نامردی فرار میکردن نمی کردن؟ ما همش چل پنجاه هزار نفر کشتیم البته باید آقای مرادی با مدرک متقن که قبلا دادگاه های اسلامی ما تایید کرده باشد این ادعا را اثبات کنند. ا
از قول آقای اسدی نوشته اید: « ایشان به‌درستی تأکید می‌کنند که هیچ پرسشی، اگر در چارچوب حرفه‌ای و برای کشف حقیقت مطرح شود، ذاتاً نادرست نیست.». خب من از شما بپرسم : بسیاری معتقدند که انتقادات شما از شاهزاده کاملا هدایت شده از جانب اطلاعات سپاه است آیا بابت آن حقوقی هم دریافت می کنید؟ با معیارهای شما این یک سوال کاملا چالشی در فضایی دمکراتیک است و جای ناراحت شدن ندارد و اصلا در لفافه قصد انگ زدن به شما نیست.. این یک فرضیه است که الان در ذهن شما شکل گرفته و عرض کنم که پاسخ آن یک نه و یک آره ساده هست. ناراحتی نداره! سوال: برخی میگویند که شما همزمان با سازمان مجاهدین هم همکاری دارید و تلاش دارید این سازمان را با رژیم آشتی دهید که در نتیجه تلاش های بی امان شما در یکی دو برنامه اخیر تلویزیونی در جمهوری اسلامی مسعود رجوی ستایش هم شده است. چقدر بابت این خدمت پول به حساب تان ریخته شده است؟ دلخور شدید؟ آخی... چرا!!!! نه عزیز.. اصلا جای دلخوری و ناراحتی ندارد... یک سوال دمکراتیک بود و اصلا قصد انگ زدن نیست. همچنانکه به شاهزاده گفتند حامیان مالی شما از کار شما راضی نیستند شاهزاده اصلا ناراحت نشد! فضا دمکراتیک است آقا!
سوال دمکراتیک: آقای مرادی حامیان مالی شما از کارتان راضی هستند؟ (خداییش اگر من حامی مالی شما بودم با این پیتوک هایی که میدهید نه تنها پولم را از شما پس میگرفتم بلکه یک چیزی هم طلبکار میشدم و آن لپتاپ و آن هوش مصنوعی وامانده اش را هم که پولش را من داده بودم میانداختم تو سطل آشغال که اینقدر پیتوک ندهید.

تفاوت نگاه ما در سیاست و جامه شناسی در این است که من صلاح کشور و مردم را در نظر می گیریم که به شاهزاده امید دارند و برای همین از شاهزاده حمایت می کنم و شما صلاح و کشور و مردم را در رجوی ها خلاصه می کنید که همرزمان شان را شکنجه و زندان هم کرده اند. من در سیاست آدم شجاعی هستم و با دست باز بازی میکنم و شما لایی میکشید با ترس و لرز یه چیزی میندازید بلکه گرفت. تفاوت من و شما در انصاف سیاسی است که من دارم شما یک چکه اش را ندارید. سوال: کل تمایلات شما انتقاد از شاهزاده است که به نفع جمهوری اسلامی تمام میشود و البته این یک فرضیه نیست. و برایش شواهد دارم: دیروز به عمه ام گفتم تخم مرغ شکست و اسم کیانوش توکلی و هوشنگ اسدی و احمد مداح و محققی و چندتا دیگه را بهش گفتم به اسماعیل مرادی که رسید تخم مرغ همچی شکست که زده اش پخش شد رو فرش. از صحنه عکس گرفتم برای ارائه به دادگاه که «شواهد» داشته باشم. متاسفانه اصل مدرک را عمه ام اسکاتلندی و خسیس هست باهاش نیمرو درست کرد.
و در آخر باز در پاسخی که آماده کرده اید سخن خود شما را میگذارم جلوی تان: در علوم اجتماعی، نسبت دادن قصد و نیت به یک کنشگر، بدون وجود شواهد قابل راستی‌آزمایی، بیش از آنکه یک استدلال باشد، یک فرضیه است.».
لذا اگر میگید من توهین آمیز سوالاتم را مطرح کردم چون شواهدی ندارید فرضیه است و والا تالا من از شما تعریف کردم میگی نه از دمب ام بپرس که شاهد بود!

در میان واکنش‌های منتشرشده، یادداشت‌های آقای هوشنگ اسدی، آقای محسن کردی و آقای احمد مداح، هرچند از نظر لحن و نتیجه‌گیری متفاوت‌اند، اما هر سه این پرسش را پیش روی خواننده قرار می‌دهند که در یک جامعه دموکراتیک، مرز میان نقد رسانه و زیر سؤال بردن استقلال حرفه‌ای آن کجاست.
درباره یادداشت آقای هوشنگ اسدی، نخست باید گفت که ایشان به‌درستی تأکید می‌کنند که هیچ پرسشی، اگر در چارچوب حرفه‌ای و برای کشف حقیقت مطرح شود، ذاتاً نادرست نیست. این بخش از استدلال، با اصول روزنامه‌نگاری حرفه‌ای سازگار است. اما از همین نقطه، نوع استدلال ایشان دچار یک چرخش می‌شود. به نظر می‌رسد آقای اسدی با توصیف چیدمان اتاق، نوع صندلی‌ها و فضای مصاحبه به‌عنوان «اتاق بازجویی»، پیش از ورود به بررسی محتوای مصاحبه، در حال ساختن یک چارچوب ذهنی برای مخاطب است. چنین توصیفی، بیش از آنکه یک ارزیابی حرفه‌ای از کیفیت روزنامه‌نگاری باشد، فضایی احساسی و آمیخته با خشم و سوءظن ایجاد می‌کند تا مخاطب راحت‌تر ادعای جهت‌دار بودن مصاحبه را بپذیرد. در حالی که در یک جامعه دموکراتیک، نقد رسانه باید بر پایه محتوای پرسش‌ها، روش تحقیق و شواهد استوار باشد، نه برداشت‌های ذهنی از چیدمان فیزیکی محل مصاحبه.

ایشان نتیجه می‌گیرند که انتخاب و چینش پرسش‌ها در جهت بی‌اعتبار کردن مصاحبه‌شونده بوده و حتی از «پروژه‌ای هدفمند» سخن می‌گویند، در حالی که برای اثبات چنین ادعایی، شواهد مستقلی ارائه نمی‌شود. در علوم اجتماعی، نسبت دادن قصد و نیت به یک کنشگر، بدون وجود شواهد قابل راستی‌آزمایی، بیش از آنکه یک استدلال باشد، یک فرضیه است.
ایشان همچنین فهرستی از پرسش‌هایی را مطرح می‌کنند که به اعتقادشان باید از رضا پهلوی پرسیده می‌شد. این پیشنهادها می‌توانند از نظر حرفه‌ای قابل بحث باشند، اما نکته اساسی آن است که در هیچ نظام دموکراتیکی، تعیین اینکه خبرنگار «باید» چه بپرسد، بر عهده مخاطب، سیاستمدار یا هواداران او نیست. استقلال روزنامه‌نگاری دقیقاً به این معناست که رسانه خود درباره اولویت‌های خبری و پرسش‌هایش تصمیم می‌گیرد. همان‌گونه که یک سیاستمدار حق دارد به پرسشی پاسخ ندهد، خبرنگار نیز حق دارد پرسشی را مطرح نکند. نقد این انتخاب‌ها کاملاً مشروع است، اما تبدیل آن به نشانه وجود یک «پروژه هدفمند» نیازمند ادله‌ای فراتر از برداشت شخصی است.
در یادداشت آقای محسن کردی، این فاصله از اصول دموکراتیک آشکارتر می‌شود. ایشان فضای مصاحبه را با «بازجویی» مقایسه کرده و هدف خبرنگاران را «منکوب کردن شاهزاده» توصیف می‌کنند. این در حالی است که در روزنامه‌نگاری سیاسی، طرح پرسش‌های سخت، پیگیرانه و حتی ناخوشایند، بخشی از وظیفه حرفه‌ای خبرنگار است. اگر هر مصاحبه چالشی را بازجویی بنامیم، بخش مهمی از روزنامه‌نگاری تحقیقی عملاً نامشروع تلقی خواهد شد.
از سوی دیگر، استناد به این که اگر شخص دیگری مانند دونالد ترامپ بود، شاید مصاحبه را ترک می‌کرد یا میکروفون را پرتاب می‌کرد، نه تنها دفاعی از آزادی رسانه نیست، بلکه ناخواسته نوعی مشروعیت‌بخشی به رفتارهای تقابلی با خبرنگاران محسوب می‌شود. در یک فرهنگ دموکراتیک، الگوی مطلوب، پاسخ مستدل یا امتناع محترمانه از پاسخ است، نه تحقیر خبرنگار یا ترک نمایشی مصاحبه.
یادداشت آقای احمد مداح، در مقایسه با دو متن دیگر، متوازن‌تر است. ایشان به درستی یادآور می‌شوند که اختلافات درون اپوزیسیون نباید جای مسئله اصلی، یعنی وضعیت ایران، را بگیرد. همچنین تأکید می‌کنند که رضا پهلوی، برخلاف رهبر جمهوری اسلامی، حاضر به انجام مصاحبه شده است و این را نقطه‌ای مثبت ارزیابی می‌کنند. این بخش از استدلال، با اصل پاسخ‌گویی قدرت سازگار است.
با این حال، حتی در این یادداشت نیز یک نکته قابل تأمل وجود دارد. نویسنده به گزارش دیگری از رویترز درباره سپاه پاسداران اشاره می‌کند و از کم‌توجهی افکار عمومی به آن انتقاد دارد. این مقایسه، هرچند از نظر سیاسی قابل طرح است، اما ارتباط مستقیمی با ارزیابی صحت یا نادرستی گزارش درباره رضا پهلوی ندارد. هر گزارش باید بر اساس شواهد، روش تحقیق و استدلال‌های خودش سنجیده شود، نه بر اساس اینکه چرا گزارش دیگری بیشتر یا کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
از منظر جامعه دموکراتیک، یک اصل بنیادین وجود دارد: رسانه نه بازوی تبلیغاتی حکومت است و نه بازوی تبلیغاتی اپوزیسیون. وظیفه رسانه، طرح پرسش، گردآوری اطلاعات و ارائه روایت‌های قابل بررسی است. اگر قرار باشد خبرنگار پیش از هر مصاحبه، از این بیم داشته باشد که انتخاب پرسش‌هایش با انتظارات هواداران یک شخصیت سیاسی همخوانی ندارد، دیگر استقلال رسانه معنای خود را از دست خواهد داد.
حقوق بشر نیز بر همین مبنا استوار است. آزادی بیان، تنها آزادی بیانِ سخنانی نیست که ما با آن‌ها موافقیم؛ بلکه شامل آزادی بیان دیدگاه‌هایی نیز می‌شود که ممکن است خوشایند ما نباشند. همین اصل درباره آزادی رسانه نیز صادق است. دفاع از آزادی رسانه زمانی معنا دارد که از حق خبرنگار برای طرح پرسش‌های دشوار نیز دفاع کنیم، نه فقط زمانی که گزارش او در تأیید باورهای ما باشد.
در نهایت، تفاوت میان جامعه دموکراتیک و جامعه اقتدارگرا، در نوع مواجهه با نقد آشکار می‌شود. در جامعه دموکراتیک، پاسخ به یک گزارش رسانه‌ای، انتشار گزارش دقیق‌تر، نقد مستند و ارائه شواهد بیشتر است. در مقابل، تلاش برای نسبت دادن انگیزه‌های پنهان به خبرنگار، زیر سؤال بردن مشروعیت رسانه یا تبدیل پرسشگری به اقدامی خصمانه، بیش از آنکه نشانه فرهنگ دموکراتیک باشد، یادآور الگوهایی است که در نظام‌های غیرپاسخ‌گو مشاهده می‌شود.
اگر امروز از رسانه مستقل انتظار داشته باشیم تنها پرسش‌هایی را مطرح کند که مطابق میل یک جریان سیاسی است، فردا دیگر نمی‌توانیم از همان رسانه انتظار داشته باشیم در برابر قدرت سیاسی نیز مستقل باقی بماند. استقلال رسانه، یا برای همه وجود دارد، یا اساساً وجود ندارد.
با احترام، اسماعیل مرادی