یکی از مهمترین پرسشهای امروز اپوزیسیون ایران این است که آیا همه جریانهای مخالف جمهوری اسلامی میتوانند در یک ساختار مشترک کنار هم قرار بگیرند، یا چنین همکاریها نیازمند حداقلهایی از توافق سیاسی و فکری است؟
در این سخنرانی، یاشار استهباننژاد با نگاهی انتقادی به مفهوم «همگرایی»، بر این نکته تأکید میکند که گفتوگو و کاهش تنش میان مخالفان، امری ضروری است؛ اما همکاری سیاسی زمانی معنا پیدا میکند که طرفهای مختلف بر سر اصول بنیادینی مانند تمامیت ارضی، شیوه گذار و قواعد رقابت سیاسی، اشتراکهایی واقعی داشته باشند.
او همچنین بر ضرورت هدایت اختلافها به سوی جمهوری اسلامی، به جای فرسایش نیروهای مخالف، تأکید میکند و پیشنهاد میدهد سازوکاری برای کاهش تخریب متقابل و تمرکز بر مبارزه با حکومت شکل گیرد.
این برنامه دعوتی است به اندیشیدن درباره یک پرسش مهم:
آیا میتوان بدون حداقلهای مشترک، به همگرایی پایدار دست یافت؟
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
