آیا ترامپ می تواند جنگ را پایان دهد؟

🔺 در این سو،  آمریکای تحت رهبری ترامپ یک ابرقدرت  است که میان انزواگرایی جهانی و مداخله‌گرایی در ونزوئلا، ایران و کوبا در نوسان است . در آن  سو ، جمهوری اسلامی یک دولت انقلابی چپ محور مقاومتی است؛ رژیمی که نیم‌قرن است تمام تمرکز خود را بر مقاومت در برابر آمریکاو غرب گذاشته، نه بر ارتقای رفاه مردم خود. مبارزه با آمریکا صرفاً یک سیاست برای این رژیم نیست؛ بلکه هویت آن است.
🔺 در این سو، ترامپ برای آنکه هزینه‌های عظیم این جنگ را برای مالیات‌دهندگان آمریکایی توجیه کند، در هر توافقی باید مطالباتی بسیار فراتر از آنچه پیش از آغاز جنگ از تهران می‌خواست مطرح کند. درآن سو، حکومت ولایی  ایران که صدها میلیارد دلار خسارت دیده و رهبران ارشد خود را از دست داده است، باید امتیازات بسیار بیشتری مطالبه کند و بسیار کمتر از گذشته عقب‌نشینی نشان دهد. هیچ‌یک از دو طرف توان پذیرش توافقی را که طرف مقابل بتواند بپذیرد ندارند.
🔺 در این سو، ترامپ ممکن است جنگ آمریکا  علیه ایران را متوقف کند. امادرآن سو، جنگ ایدئولوژیک ۴۷ ساله جمهوری اسلامی علیه «شیطان بزرگ یعنی امریکا و رژیم صهیونیستی»!! ــ به تعبیر مجتبی خامنه‌ای،  با جدیت ادامه خواهد یافت. مذاکرات آمریکا و ایران نه اعتماد ایجاد می‌کند و نه پرونده‌ای را می‌بندد. هیچ سناریوی برد-بردی وجود ندارد. جاه‌طلبی‌های هسته‌ای تهران، تهدیدهایش برای بستن تنگه هرمز، شبکه نیروهای نیابتی و برنامه‌های موشکی آن تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر قدرت باشد، خاورمیانه را تهدید خواهند کرد.
🔺 دولت ترامپ قصد دارد دو مسیر احتمالی را پیش روی تهران قرار دهد. مسیر نخست مستلزم آن است که ایران برنامه تسلیحات هسته‌ای، شبکه نیروهای نیابتی منطقه‌ای و دشمنی بنیادین خود با آمریکا و اسرائیل را کنار بگذارد؛ در مقابل، صدها میلیارد دلار سرمایه‌گذاری از سوی کشورهای حوزه خلیج فارس دریافت خواهد کرد که می‌تواند ایران را به «یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان» تبدیل کند. مسیر دوم حفظ وضع موجود است: ایدئولوژی انقلابی ایران دست‌نخورده باقی بماند، اما به بهای ادامه محاصره دریایی، تحریم‌های فلج‌کننده و احتمال ازسرگیری جنگ.
جمهوری اسلامی هیچ‌گاه حاضر نبوده اصول انقلابی خود را با رفاه اقتصادی معاوضه کند.
🔺 با این حال، همان‌گونه که مذاکره نتوانسته مشکل بنیادین را حل کند، جنگ نیز از حل آن ناتوان مانده است؛ مشکلی که از سال ۱۹۷۹ تاکنون همه رؤسای‌جمهور آمریکا را سردرگم کرده است: ایالات متحده به یک توافق نیاز دارد، اما جمهوری اسلامی به وجود ایالات متحده به عنوان یک دشمن نیازمند است. آمریکا در پی حل‌وفصل مناقشه است؛ ایران خود را متعهد به انقلاب می‌داند.