دو سرزمینی که دو مسیر متفاوت را طی کردند / گزینه‌های ترامپ

دو سرزمینی که دو مسیر متفاوت را طی کردند

مسیرهای متفاوت امارات و ایران ، یکی در سوی توسعه و دیگری در سمت نفرت پراکنی، روایتی از رهبری سیاسی را بازگو می‌کند. ۴۷ سال پیش ، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، بنیان‌گذار امارات متحده عربی، و روح‌الله خمینی، رهبر انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ایران، هم‌زمان وارد آسانسور تاریخ شدند. نیروی محرکه زاید، اشتیاق به توسعه بود؛ و انگیزه خمینی، عطش انتقام. یکی دکمه آسانسور رو به بالا را فشرد؛ دیگری دکمه رو به پایین را.

تفاوت اصلی، در «چشم‌انداز» است. امارات برنامه ملی خود را « امارات ۲۰۳۱» نامیده است. ایران همچنان به اصول انقلاب ۱۹۷۹ پایبند مانده است. چشم‌انداز ۲۰۳۱ آرزوها را ارتقا می‌دهد؛ چشم‌انداز ۱۹۷۹ بر نارضایتی‌ها و کینه‌ها می‌افزاید. چشم‌انداز ۲۰۳۱ بر شراکت با آمریکا و اسرائیل بنا شده؛ چشم‌انداز ۱۹۷۹ بر دشمنی با هر دو. چشم‌انداز ۲۰۳۱ در پی گشایش اجتماعی بوده؛ چشم‌انداز ۱۹۷۹ بر سرکوب اجتماعی استوار است.

سه ماه گذشته، عصاره‌ای فشرده از پنج دهه گذشته بوده است: امارات می‌سازد؛ جمهوری اسلامی نابود می‌کند. ساختن، دهه‌ها زمان می‌برد؛ ویران کردن، چند روز.

روشن‌ترین معیار برای سنجش تفاوت میان تهران و ابوظبی، مواضع آنان در قبال سرزمین‌های فلسطینی است. امارات بیش از ۲.۵ میلیارد دلار کمک انسان‌دوستانه به غزه ارسال کرده است؛ رقمی که بیش از ۴۰ درصد کل کمک‌های بین‌المللی را تشکیل می‌دهد. در مقابل، ایران اصلی‌ترین حامی نظامی حماس بوده و سالانه بین ۱۰۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار به شاخه نظامی این گروه کمک کرده است.

یکی عمدتاً هزینه بیمارستان‌ها را تأمین می‌کند؛ دیگری عمدتاً هزینه موشک‌ها را.