یاشار استهباننژاد بر این باور است که بهجای اتحادهای صوری و نمایشی، هر گروه و سازمان باید با حفظ هویت فکری و باورهای خود، علیه جمهوری اسلامی مبارزه کند. او تأکید دارد که احزاب و گروههای سیاسی کردستان ایران، امروز پایگاه مردمی مؤثری در داخل کشور ندارند و فعالیتهای آنان عملاً به اقلیم کردستان عراق محدود شده است.
نکته دیگری که یاشار بر آن تأکید انتقادی دارد، نبود «اتاق فکر» و «اتاق تشکیلاتی» منسجم در میان پادشاهیخواهان است؛ ساختاری که بهزعم او، باید مورد تأیید و حمایت شاهزاده رضا پهلوی باشد.
او در پایان، از زاویهای انتقادی به مفهوم «انقلاب زنانه» مینگرد و معتقد است که شعار «زن، زندگی، آزادی» بدون پیوند با مفاهیم گستردهتر اجتماعی و ملی – که از آن با عبارت «مرد، میهن، آبادی» یاد میکند –پایگاه اجتماعی فراگیری در ایران پیدا نکرد.
یاشار همچنین هشدار میدهد که کاهش مبارزات درونمرزی، دیر یا زود تأثیر خود را بر فعالیتهای مخالفان جمهوری اسلامی در خارج از کشور نیز خواهد گذاشت و میتواند به گسترش انفعال و دلسردی در میان بخشی از نیروهای اپوزیسیون بینجامد.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.