ما کیستیم و چه میخواهیم؟

درود بر خانم حسینی گرامی،
تحشیه ای کوتاه. من فعلا از پرداختن به مطلب شما، چشم مییپوشم و میپردازم به صحبخ خانم یا آقایی که به آمار گیر داده است.

من نمیدانم این شخص مذکّر است یا مونّث، و راستش کمترین اهمیّتی ندارد؛ زیرا در اینجا، آنچه ارزش اندیشیدن دارد، نه هویّت گوینده؛ بلکه ماهیّت سخن است. سخن او، هر چند شاید ناتمام و آمیخته به برخی ساده‌انگاریها باشد، ولی تلاشیست برای تفکیک میان «شهادت حقیقت» و «صنعت تبلیغات سیاسی». سخن ایشون در ظاهر یک اعتراض آماری و سیاسی است؛ اما در لایه‌های عمیق‌تر، مسئله‌ای اخلاقیست و این تفکیک، خودش یکی از واپسین سنگرهای اخلاق در زمانه‌ایست که در آن، حقیقت، پیش از انسانها اعدام میشود. آنچه که ایشون متوجّه اش نیست، اینست که بزرگی فاجعه به حول و حوش اختلاف بر سر تعداد کشته‌ شدگان و بزرگنمایی یا قلیلنمایی عددی نیست؛ بلکه دقیقاً برعکس، فاجعه جنایت سیاسی از طرف گیوتینداران الهی در این است که حتّا «یک انسان» نیز نباید قربانی ماشین قدرت شود. وقتی کسی برای بیگناه جلوه دادن سبعیّت ماشین حکومتی، به قلّت یا تورم آماری نیازمند باشد، ناخواسته این پیام را منتقل میکند که گویا اگر تعداد قربانیان کمتر بود، جنایت خفیفتر میشد و حکومتگران برائت حاصل میکردند. این همان سقوط اخلاقیِ پنهانی است که کثیری بیشمار از مدافعان گیوتین الهی به آن مبتلایند. وقتی ساختار قدرت، برای حفظ خویش، حقّ ریختن خونِ حتّا یک انسان را برای خود قائل میشود، در همان لحظه، بنیان اخلاق فرو میپاشد؛ زیرا از آن پس، انسان دیگر «غایت» نیست؛ بلکه «ابزار» است و هر حکومتی که انسان را ابزار کند، دیر یا زود، به کارخانه‌ مرگ تبدیل خواهد شد؛ خواه نامش امپراتوری باشد، خواه خلافت، خواه جمهوری، خواه سلطنتی، خواه حکومت الهی.
بزرگترین جنایت نظامهای توتالیتر فقط کشتن انسانها نیست؛ بلکه عادی ‌سازیِ کشتن اس؛. یعنی تبدیل مرگ انسان به «عدد»، به «آمار»، به «ضرر جانبی»، به «مصلحت تاریخی»، به «حفظ نظام»، به «ضرورت امنیّتی» و به هزاران واژه‌ بزک‌ شده‌ای که همگی، در اصل، نامهای مستعارِ همان سبعیّت کهن و شرارتها و رذالتهای بشری‌ هستند. ستمگر، پیش از آنکه گلوله شلیک کند، زبان را آلوده میکند؛ زیرا میداند تا وقتی که واژگان سالم باشند، وجدان بشری هنوز میتواند مقاومت کند. امّا وقتی که انسان به «عنصر اغتشاش»، «خسارت»، «تهدید»، «محارب» یا «عدد» تقلیل یافت، آنگاه کشتن او دیگر نه جنایت؛ بلکه «اجرای وظیفه» جلوه خواهد کرد. این همان سقوط متافیزیکیِ زبان است که پیش‌درآمد سقوط اخلاق و سپس سقوط انسان میشود .مسئله فقط «نبود سند» نیست. تمام نظامهای اقتدارگرا بر این پایه ساخته میشوند که «هدف، مقدّس است؛ پس تحریف حقیقت نیز مجاز است». وقتی که حقیقت، قربانی شود، متعاقبش، جامعه وارد مرحله‌ای میشود که دیگر به هیچ روایت سیاسی و خبری و دولتی و غیره و ذالک اعتماد نیست. در چنین وضعی مردم نه به حکومت اعتماد میکنند، نه به مخالفانش و نه به دیگرانی و این همان جهنم معرفتیِ سیاست معاصر است. همه فریاد میزنند، امّا هیچکس به حرف دیگری اعتمادی ندارد. همه سخن میگویند، امّا هیچکس یقین ندارد که دیگری حقیقت را میگوید. این، سهمگین‌ترین صورتِ فروپاشی اجتماعی است؛ زیرا جامعه‌ای که اعتماد معرفتی خود را از دست بدهد، پیش از آنکه از نظر سیاسی نابود شود، از درونِ معنوی و اخلاقی تهی شده است. از سوی دیگر، در صحبت ایشون نوعی اتکای ضمنی به «راستی‌ آزمایی وسایل ارتباط جمعی» نیز دیده میشود که خودش نیازمند نقد جدّی است. اینکه بوقهای تبلیغاتی مثل بی. بی. سی. رادیو آمریکا و مزخرف چاله هایی أمثال اینها و حتّا ایران اینترنشنال، عددی را تأیید یا رد کنند، لزوما به معنای دسترسی به حقیقت نهایی نیست؛ زیرا در نظامهای سرکوبگر، حقیقت آماری، ذاتا تکه ‌تکه، مخفی و آلوده به ترس از حقیقت و کتمان و سر به نیست کردن اسناد و ردّ پاها متمایلند. به همین دلیل، مسئله فقط «عدد دقیق» نیست؛ بلکه «صداقت روش‌شناختی» است؛ یعنی اینکه سازمانی، کمیته ای، انجمنی، اداره ای مستقل باید تحقیق کند و سپس بگوید که ما هنوز سند قطعی برای این عدد ذکر شده نداریم؛ نه اینکه حکومتگران برای ایجاد شوک عاطفی یا توجیهی، عددی حداکثری یا حدّاقلی را به‌ مثابه حقیقت قطعی عرضه کنند. این تفاوت میان «اخلاق حقیقت» و «سیاست هیجان» است.
مسئله این است که حساب ساده دو ضربدر دو میشود چهار، به آسانی به ما میگوید که در قتل عام سراسری دیماه در کمتر از ده ساعت، حدّاکثر در سراسر ایران از شهرهای بزرگ گرفته تا شهرهای کوچک و حتّا روستاها، تقریبا یکصد و بیست هزار نفر به قتل رسیده اند. تازه این آمار مقتولین است. از زخمیها و آنانی که چشمهایشان صدمه دیده یا کلّا بینایی خود را از دست دادند و همچنین کسانی که ساچمه باران و ربوده شده اند، تا کنون صحبتی نشده است. آمار دقیق فاجعه را زمانی میتوان به دست آورد که پسمانده های گیوتین الهی، ساقط و عزل و حلع شوند. حقیقت، چیزی فراتر از گردش خبر است. حقیقت، موضوعی وجودی و اخلاقی است؛ یعنی موضوعی که در ناله‌ مادران، در سکوت قبرهای بی‌ نام، در چشمهای کور شده، در بدنهای ساچمه‌ خورده و در ترسِ بازماندگانی حضور دارد که هنوز جرات سخن گفتن ندارند. همانطور که گفتم، کمیته ای با استناد کردن به اظهارات خانواده های قربانیان بتواند آمار دقیق کشته شدگان را به دست آورد. ناگفته نماند که بسیاری از قربانیان، در مکانهای نامعلوم به خاک سپرده شده و گم و گور شده اند. هنوز هیچکس، آمار دقیق را ندارد. ولی با احتمال احتیاطی میتوان گفت که بین چهل و پنج هزار نفر تا یکصد و بیست هزار نفر انسان در فاجعه قتل عام سراسری دیماه، قربانی شده اند. راستی آزمایی این آمار فقط پس از نابودی تمام و کمال گیوتین الهی امکانپذیر است و تا آن زمان میتوان آمار چهل و پنج هزار نفر قربانی را با اطمینان خاطر پذیرفت. در آبادی ما که در جایی پرت افتاده است و حتّا بر روی نقشه ایران نیز، هیچ اسمی از آن نیست، یازده نفر را کشته اند و تعداد کثیری را زخمی کرده و تعدادی را نیز اسیر گرفته اند که در هیچ کجا، اسمی از حتّا کشته شدگان نیست. هیچ حکومتی، در هیچ عصر و تحت هیچ عنوانی، حقّ ندارد برای بقای خویش، انسان را قربانی کند. قدرت، هرگاه برای حفظ خود نیازمند خون شود، در همان لحظه، حقّانیّت و لژیتیماتسیون اخلاقی خویش را از دست داده است؛ زیرا حکومت، اگر معنایی داشته باشد، باید حافظ زندگی باشد، نه مالک آن و آنجا که حکومت، خود را صاحب جان مردم بداند، دیگر با «سیاست» مواجه نیستیم؛ بلکه با شکل مدرنی از تایید و تصدیق مرگ رو به ‌رو هستیم همان آیینی که در طول تاریخ، با نامهای گوناگون تکرار شده است. گاه به نام خدا/الله، گاه به نام نژاد، گاه به نام انقلاب، گاه به نام امنیّت و گاه به نام آینده و نامهای دیگر و شاید نهایتِ فاجعه همین باشد که انسان، آنقدر به حضور گیوتین عادت کند که دیگر تنها درباره‌ «تعداد سرهای بریده‌شده» بحث کند، نه درباره‌ اصلِ وجود گیوتین و چرایی فعۀال بودنش و خونریزیهای شبانه روزی. حال آنکه نخستین وظیفه‌ وجدان، نه شمارش قربانیان؛ بلکه مظنون بودن به دستگاهی است که قربانی میطلبد؛ زیرا حکومتی که برای دوام خویش محتاج خون باشد، پیشاپیش از درون مرده است هر چند هنوز بر کف خیابانهای شهرها پرچم نکبت و شوهای مضحک خیابانی برافراشته و اجرا کند. بنابر این، بحث بر سر آمار نباید باشد؛ بلکه بحث باید بر این محور بچرخد که حکومت الهی، هرگز و هیچوقت و به هیچ وجه من الوجوه از روز اول، حقّانیّتی به حکومت در ایران نداشت و هنوزم ندارد؛ زیرا بنیان عقیدتی سفّاکان آن بر نابودی جان و زندگی ریخته شده است. حتّا کشتن یک مورچه نیز برای نابود کردن حکومت گیوتینداران الهی، دلیل و سند متّقن است.

شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان

کارامی:

Maryam Tehrani
شادو برپا باد گروه «وایز»🙏🏽🙏🏽
افتخار میکنم که این گروه ایرانی هستند
پاینده باد ایران نوین( به رهبری شاهزاده رضا پهلوی مترقی ما از دوران گذار به ایران بسیار آباد و آزاد

A Afshin Jam
درود، شما و همکاران و‌دست اندرکاران گروه « واریز» خسته نباشید. کوشش های شما باعث دلگرمی و برجسته کردن برابری جنسیتی و اگاه سازی برای رفع مشکلات زنان فراموش نمی‌شود .