خلاصه اخبارجنگ و صلح:
دونالد ترامپ نوشت در صورتی که جمهوری اسلامی با مفاد توافق مورد نظر موافقت کند، عملیات خشم حماسی و محاصره دریایی پایان مییابد و در غیر این صورت، بمبارانها از سر گرفته خواهد شد و شدت آن بسیار بیشتر از قبل خواهد بود
رییسجمهوری آمریکا به نیویورکپست گفت هنوز خیلی زود است که درباره گفتوگوهای رودررو میان آمریکا و جمهوری اسلامی فکر کنیم
اکسیوس در گزارشی از پیشنویس یک توافق یکصفحهای برای پایان دادن به جنگ جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل خبر داد و نوشت ایالات متحده انتظار دارد تهران ظرف ۴۸ ساعت آینده به چند نکته کلیدی آن پاسخ دهد
رویترز به نقل از یک منبع پاکستانی گزارش داد آمریکا و جمهوری اسلامی به توافق بر سر یک یادداشت یکصفحهای برای پایان دادن به جنگ نزدیک شدهاند
عراقچی در دیدار با وزیر خارجه چین در پکن گفت جمهوری اسلامی تنها «یک توافق عادلانه و جامع» را میپذیرد
نتبلاکس اعلام کرد قطعی اینترنت در ایران پس از گذشت ۱۶۰۸ ساعت، وارد شصتوهشتمین روز خود شده و افزود عموم مردم ایران از آغاز سال ۲۰۲۶ تاکنون، حدود ۷۰ درصد این سال را تا حد زیادی از اینترنت جهانی محروم بودهاند
واینت گزارش داد با وجود توقف «پروژه آزادی»، اسرائیل در وضعیت آمادهباش بالا قرار گرفته و نیروهای ذخیره خود را فراخوانده است
ترامپ: اگر ایران موافقت کند، عملیات خشم حماسی پایان مییابد
دونالد ترامپ میگوید: «اگر ایران با آنچه مورد توافق قرار گرفته، موافقت کند -که البته شاید فرض بزرگی باشد- عملیات افسانهای 'خشم حماسی'، پایان خواهد یافت و محاصره بسیار موثر نیز این امکان را میدهد که تنگه هرمز به روی همه، از جمله ایران، باز شود.» او در ادامه نوشت: «اما اگر موافقت نکنند، بمبارانها آغاز خواهد شد و متأسفانه در سطح و شدتی بسیار بیشتر از قبل خواهد بود.» هنوز ایران به اظهارات آقای ترامپ واکنش نشان نداده است. پیشتر آقای ترامپ عملیات دریایی «پروژه آزادی» در تنگه هرمز را متوقف کرد. همزمان منابع خبری میگویند که آمریکا و ایران به دستیابی به یک «تفاهم یکصفحهای» برای پایان دادن به جنگ نزدیک شدهاند.
وزارت خارجه ایران: پیشنهاد آمریکا همچنان در حال بررسی است
وزارت خارجه ایران اعلام کرده است که پیشنهاد آمریکا «همچنان در حال بررسی است.»
اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت خارجه ایران میگوید که کشورش «پس از جمعبندی، نقطه نظرات خود را به طرف پاکستانی منتقل میکند.»
پیشتر گزارش کردیم که وبسایت خبری اکسیوس به نقل از برخی منابع آگاه از نزدیک بودن توافق اولیه با ایران خبر داد و خبرگزاری رویترزهم به نقل از یک منبع پاکستانی دخیل در مذاکرات گزارش داد که آمریکا و ایران به دستیابی به یک تفاهمنامه یکصفحهای برای پایان دادن به جنگ نزدیک شدهاند.
خبرگزاری ایسنا به نقل از منابع خود مدعی شد که بخشهایی از محتوای گزارش آکسیوس در مورد توافق ایران و آمریکا، «گمانهزنی رسانهای و جوسازی است.»
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!
دیدگاهها
شیعه گری روانپریش و شعار نکبتی هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة
دروود بر کیانوش عزیز،
تحشیه ای دیگر برای ریشه کن کردن ریزترین نشانه های پسمانده های گیوتین الهی.
مسئله اصلی نه «توافق» است و نه «شکست توافق»؛ بلکه بن بستی است که در عمق ساختار معنای تدابیر دیپلماتیک و قدرت اجرایی شکل گرفته است؛ یعنی جایی که سیاست، دیگر صرفا ابزار مدیریت جامعه نیست؛ بلکه به میدان تقابل روایتهای دلبخواهی از حقیقت، وجهه تراشی برای دوام اقتدار و سرکوب انسانهای جامعه تبدیل شده است. در چنین وضعی، گفت و گوهای سیاسی، اگر در سطح دیپلماتیک پیش بروند، اغلب بر بستری ناپایدار بنا شدهاند؛ زیرا هر طرف، جهان را از درون یک دستگاه معنایی متفاوت تفسیر میکند. در یک سوی این معادله، منطق قدرت جهانی و محاسبات ژئوپولیتیک قرار دارد و در سوی دیگر، ساختارهایی که خود را نه فقط بهعنوان حکومت الهی و آخر الزمانی [= آرماگدونی]؛ بلکه به عنوان حامل یک رسالت تاریخی - الهی یا معنوی [= دارالایمان] تعریف میکنند. این ناهمزبانی، توافق را از درون شکننده میکند (تسلیم کفر نشدن)، حتّا اگر در ظاهر برقرار شود.
امّا بحران واقعی در سطح دیگری رخ میدهد. در فاصله میان این ساختارهای کلان و زندگی روزمره مردمان ایران. هیچ نظام سیاسی، هر اندازه نیز که ایدئولوژیک یا سخت ساخت و متّکی به مرگبارترین ابزارهای قتل عام و قوای روانپریش و خونریز باشد، آخرش نمیتواند برای همیشه این فاصله را بی تنش حفظ کند. جامعه، به مثابه یک واقعیت زنده، دیر یا زود نسبت خود را با قدرت بازتعریف میکند. گاه در قالب پذیرش، گاه در قالب مقاومت و گاه در قالب فرسایش تدریجی اعتماد. از این لحاظ، مسئله ایران- یا هر جامعه مشابه- نه در «بودن یا نبودن یک حکومت»؛ بلکه در گره خوردگی پیچیده میان قدرت، ایمان مذهبی، هویّت تاریخی و فرهنگی و زیست روزمره است. هر گاه این گره بیش از حد فشرده شود، تاریخ مردمان، وارد وضعیّت تعلیق میشود. تعلیقی که در آن نه صلح پایدار شکل میگیرد و نه گسست کامل؛ بلکه نوعی بی ثباتی ممتد به وجود میآید که در آن همه چیز در حالت انتظار و اصطکاک باقی میماند. در چنین شرایطی، مسئله کلیدی اینست که آیا یک نظم سیاسی [توتالیتری نوع پسمانده های خونریز] میتواند از سطح «حفظ خود» فراتر برود و دوباره به سطح «پاسخگویی به زندگی» بازگردد یا نه؟؛ زیرا هر قدرتی که تنها به بقای خویش میاندیشد، دیر یا زود با جامعهای رو بهر و میشود که دیگر خود را در آینه قدرت حاکم و متصدّی و مسئول قتل عام خونین دیماه و جنایتهای مرتکب شده در طول نیم قرن اخیر بازنمیشناسد. بنابر این بحران، پیش از آنکه بیرونی باشد، درونی است. به همین دلیلم، پسمانده های گیوتین الهی از مردمان ایران بیش از هر نیروی خارجی، وحشت و هراس دارند. بحران معنا، بحران اعتماد، و بحران امکان باهمزیستی میان روایتهای رقیب از حقیقت و روایتهای دروغین و نمایشی و توجیهی از طرف دستگاه تبلیغات الهی. تا زمانی که این شکاف در سطح معنای «حکومت و ملّت» حل نشود، هر نوع توافق سیاسی، چه با فشار بیرونی، چه با اجبار درونی، بیشتر به تعلیق بحران شبیه خواهد بود تا حل آن.
در نتیجه، هیچ توافقی صورت نخواهد گرفت؛ زیرا اسلامیّت؛ بویژه از نوع شیعه گری کینه توز و مومنان به شدّت روانپریش کمپلکسی از نطفه اش بر نفرت و خون ریزی و عطش داشتن برای ثارالله گونه شدن پی ریخته شده است. آنچه را که «ترامپ و نتانیاهو» میخواهند، پسمانده های الهی نمیخواهند. این تازه یک طرف قضیه است. به فرض دور از ذهن، اگر توافقهایی بشود، طرف دیگر معادله که مردمان ایران هستند، هرگز تن به دوام پسمانده های گیوتین الهی نخواهند داد. متعاقبش نیز هیچ صلحی و آرامشی در ایران برقرار نخواهد شد تا زمانی که پسمانده ها مصدر آمریّت اقتلویی هستند. فقط با نابودی حکومت الهی و برچیدن بساط اسلامیّت سیاسی و حتّا در نهایتش، منسوخ کردن اسلامیّت و سپس نشاندن لایقان بر مصدر فرمانروایی، شاید مردمان ایران بتوانند ساکت شوند؛ وگرنه این جنگ مردمان ایران با حکومت گیوتنیداران الهی تا نتیجه دادن نهایی دوام خواهد آورد؛ ولو بیگانگان به راه خودشان بروند و فقط ایرانیان بمانند و گیوتینداران الهی در میدان جنگ.
فعلا باید صبر کنیم ببینیم، مسئله «تعلیق موقّت پروژه آزادی» به کجا ختم میشود و آیا ترامپ، رجزخوانی حضرات را میپذیرد یا خیر.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان