در این لحظه به تنها چیزی که نیاز نداریم، پراکنده کردن نیروها و دشمن تراشی است.

امروز که از تظاهرات هفتگی برگشتم، احساس کردم باید در مورد آنچه دو روز است در سر دارم ولی تا حال شکل مشخصی نداشت که بشود در موردش حرف زد، بنویسم. در مورد سفر شاهزاده به آلمان. هم پاسخ به خبرنگاران را به خوبی مدیریت کرد، هم مصاحبه با کانال دوی تلویزیون عالی بود و هم سخنرانی در جمع ایرانیان که من متاسفانه شانس شرکت در آن را نداشتم. ولی همسرم حضور داشت. پیام روشن به اروپا، دفاع از حقوق مردم و انتقاد از سیاست های آلمان در مماشات با رژیم. حتی امروز در تظاهرات هم برخورد مردم با ما طور دیگری بود. یک نفر گوشی به دست و در حال فیلمبرداری گفت که شاه تان زلنسکی خاورمیانه است. ما دو روز شدیم موضوع میزگردهای تلویزیونی و اخبار. حضورمان در برلین هم پشت جبهه ی این دیدار بود که به خوبی از عهده اش بر آمدیم. ولی در صفحات اجتماعی و حتی درهمین تظاهرات که من همیشه پای ثابت آن هستم، عملا موضوع اصلی تعرض به شاهزاده، ضعف نیروهای محافظ و حمله به مرتز بود. می شود همه ی این ها را مطرح کرد و اشکالی هم ندارد. اما به نظرم در کنار حمله به مرتز باید از آرمین لاشت هم حرف زد که خیلی روشن گفت ایشان نماینده ی عده ی کثیری از مردم هستند که باید با او گفتگو کرد. ما شاید در مبارزه مان تنها باشیم ولی حتی یک لحظه هم نباید از تلاش برای پیدا کردن متحدین موقت یا دائم دست بکشیم. باید از همه ی ابزارهایی که در دست داریم برای به دست آوردن دوستان بیشتر در جهان استفاده کنیم. این که بگوییم آیت الله مرتز به چه کسی کمک می کند واقعا؟ این که موضوع تعرض به شاهزاده را تبدیل به موضوع اصلی کنیم و حتی بگوییم اصلا چرا به آلمان یا اروپا آمد، چه دردی از ما دوا می کند؟ محکوم کردن این یا آن در ارتباط با این اتفاق، حدس و گمان های تا حد زیادی غیر حرفه ای قرار است ما را به کجا برساند؟البته می توانیم در کنار موضوعات دیگر نظرمان را هم بگوییم، ولی مسئله ی اصلی که این همه برایش وقت و انرژی گذاشتند، به حاشیه نبریم.  به نظرم رفتار کاملا خونسردانه ی ایشان پس از اتفاق و رفتن شان سر قرار بعدی و بعد هم سخنرانی برای جمع ایرانیان باید نشان دهد که موضوع اصلی و مورد نظر کدام بوده؟ در این لحظه به تنها چیزی که نیاز نداریم، پراکنده کردن نیروها و دشمن تراشی است.