زبان انقلاب: گفتمان یا پرخاشگری؟
در این قسمت از پادکست «گفتگوی روز»، ما به یکی از حساسترین و کمتر بحثشدهترین ابعاد جنبشهای اعتراضی میپردازند: زبان انقلاب
آیا هر نوع بیان خشم، به نفع یک حرکت ملی است؟ یا ممکن است برخی شعارها و ادبیات، ناخواسته به تضعیف همان جنبشی بینجامد که هدفش آزادی و تغییر است؟
با مرور تجربه سالهای ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱، این پرسش مطرح میشود که چگونه برخی شعارهای مثبت و ملی به تدریج در سایه ادبیات تند و توهینآمیز قرار گرفتند. آیا این روند صرفاً محصول خشم انباشته جامعه است، یا پدیدهای پیچیدهتر در سطح رسانهای و ارتباطی در جریان است؟
در این گفتگو، مفاهیمی از مطالعات جنبشهای اجتماعی و ارتباطات سیاسی مانند «چارچوبسازی رسانهای مارپیچ سکوت» و «سرایت هیجانی» بررسی میشود. این چارچوبها نشان میدهند چگونه اقلیت اما پرصداتر میتواند تصویر غالب یک حرکت را شکل دهد، چگونه سکوت منتقدان به تثبیت یک ادبیات خاص منجر میشود، و چگونه الگوریتمهای شبکههای اجتماعی تمایل دارند پیامهای هیجانیتر را برجستهتر کنند.
ما همچنین به پیامدهای این تغییر زبانی پرداختیم. نتیجه و تأثیر «خشم و توهین» همانا خروج تدریجی خانوادهها و طیفهای میانه از خیابان بود و کاهش «وقار» به عنوان یکی از عناصر کلیدی دوام یک حرکت اجتماعی و انقلابی و در نهایت تصویر منفی چهره جنبش در رسانههای جهانی.
این پادکست، نه در پی سرکوب خشم انقلابی است، بلکه در جستوجوی توضیح نتایج خشم کنترل ناشده است. خشم خام میتواند انرژی باشد، اما خشم پالایش شده است که فرهنگ میسازد.
در پایان، این پرسش مطرح میشود: اگر قرار است حرکتی ملی شکل بگیرد، آیا نباید گفتمان و زبان آن نیز شأن و کرامت ملی را بازتاب دهد؟
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
