خلاصه اخبار:
جیدی ونس: ما نتوانستیم به شرایطی برسیم که در آن ایرانیها حاضر به پذیرش شروط ما باشند. من فکر میکنم ما کاملاً منعطف بودیم و بسیار با آنها راه آمدیم
رسانههای ایران میگویند که با پیشنهاد پاکستان و موافقت هیئتهای ایران و آمریکا، مذاکرات روز یکشنبه ادامه خواهد داشت
ایران ادعای آمریکا مبنی بر عبور دو ناوشکن نیروی دریایی آن کشور از تنگه هرمز را رد کرده است
دونالد ترامپ میگوید که دستیابی یا عدم دستیابی به توافق با ایران هیچ تفاوتی برای او ندارد
بنیامین نتانیاهو، میگوید که عملیات اسرائیل علیه ایران هنوز تمام نشده است
جیدی ونس: ما نیاز داریم یک تعهد قاطع ببینیم که آنها به دنبال سلاح هستهای نخواهند بود و به دنبال ابزارهایی نخواهند رفت که به آنها اجازه دهد به سرعت به سلاح هستهای دست یابند
خبرگزاری فارس به نقل از «یک منبع نزدیک به تیم مذاکرهکننده» جمهوری اسلامی در اسلامآباد: ایران برنامهای برای دور بعدی مذاکرات ندارد
سیانان به نقل از «یک منبع امنیتی» جمهوری اسلامی: وضعیت تنگه هرمز تا زمانی که ایران و ایالات متحده به یک چارچوب مشترک برای ادامه مذاکرات دست نیابند، بدون تغییر باقی خواهد ماند
حزب دموکرات کردستان ایران: جمهوری اسلامی از مذاکره نه برای حل بحران، بلکه برای خرید زمان، بازسازی توان خود و ادامه سیاستهای مخربش استفاده میکند
نیویورک تایمز: محمد باقر قالیباف شنبه در جریان مذاکرات در پاکستان با جیدی ونس دست داد
مذاکرات تهران و واشنگتن بدون توافق پایان یافت؛ آمریکا پاکستان را ترک کرد
مذاکرات ایران و آمریکا پس از ۲۱ ساعت گفتوگوی فشرده در اسلامآباد پاکستان، بدون توافق پایان یافت. جیدی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا در یک کنفرانس خبری گفت: «خبر بد این است که به توافق نرسیدیم.» آقای ونس تاکید کرد که «این بهترین و پیشنهاد نهایی ماست و خواهیم دید که آیا ایرانیها آن را میپذیرند یا نه.» پیشتر دونالد ترامپ، گفت که کشورش «در هر صورت» پیروز است و به نتیجه مذاکرات اهمیتی نمیدهد. او میگوید که دستیابی یا عدم دستیابی به توافق با ایران هیچ تفاوتی برایش ندارد. در همین حال بنیامین نتانیاهو میگوید که «کارزار اسرائیل علیه ایران هنوز به پایان نرسیده و هنوز کارهای بیشتری باقی مانده است.» این در حالی است که ایران خبر سنتکام، را گفته بود با عبور دو ناو جنگی آمریکا عملیات پاکسازی مینها در تنگه هرمز را آغاز کرده است، «قاطعانه» رد کرد.
ونس پس از مذاکرات فشرده با جمهوری اسلامی در اسلامآباد: به توافق نرسیدیم
جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، صبح یکشنبه در اسلامآباد و پس از حدود ۲۱ ساعت مذاکره فشرده با هیات جمهوری اسلامی اعلام کرد که با وجود انجام گفتوگوهای «جدی و محتوایی»، دو طرف به توافق نرسیدهاند و واشینگتن اکنون با «آخرین و بهترین پیشنهاد» خود مذاکرات را ترک میکند.
ونس در یک نشست کوتاه مطبوعاتی، ضمن قدردانی از نقش پاکستان در میزبانی مذاکرات، تاکید کرد که این کشور «تلاش چشمگیری» برای نزدیک کردن مواضع دو طرف انجام داده و ناکامی در رسیدن به توافق به میزبانان مربوط نبوده است. او گفت: «خبر خوب این است که گفتوگوهای قابل توجهی انجام شد، اما خبر بد این است که به توافق نرسیدیم» و افزود که این نتیجه «برای ایران بسیار بدتر از آمریکا» است.
معاون رییسجمهوری آمریکا تصریح کرد که هیات آمریکایی بدون دستیابی به توافق به واشینگتن بازمیگردد، در حالی که به گفته او، خطوط قرمز آمریکا بهطور کامل و شفاف به طرف ایرانی منتقل شده است. او توضیح داد که واشینگتن مشخص کرده در چه حوزههایی آمادگی انعطاف دارد و در چه مواردی «به هیچ وجه» کوتاه نخواهد آمد، اما [حکومت] ایران این شروط را نپذیرفته است.
ونس بدون ورود به جزئیات مذاکرات، مهمترین محور اختلاف را مساله برنامه هستهای ایران دانست و گفت آمریکا به دنبال «یک تعهد قاطع و بلندمدت» است که تهران نهتنها به دنبال سلاح هستهای نخواهد رفت، بلکه مسیرهای دستیابی سریع به آن را نیز کنار میگذارد. او افزود که هرچند زیرساختهای غنیسازی ایران «نابود شده»، اما هنوز چنین تعهدی از سوی [حکومت] ایران مشاهده نشده است.
جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، صبح یکشنبه در اسلامآباد و پس از حدود ۲۱ ساعت مذاکره فشرده با هیات جمهوری اسلامی اعلام کرد که با وجود انجام گفتوگوهای «جدی و محتوایی»، دو طرف به توافق نرسیدهاند و واشینگتن اکنون با «آخرین و بهترین پیشنهاد» خود مذاکرات را ترک میکند.
ونس در یک نشست کوتاه مطبوعاتی، ضمن قدردانی از نقش پاکستان در میزبانی مذاکرات، تاکید کرد که این کشور «تلاش چشمگیری» برای نزدیک کردن مواضع دو طرف انجام داده و ناکامی در رسیدن به توافق به میزبانان مربوط نبوده است. او گفت: «خبر خوب این است که گفتوگوهای قابل توجهی انجام شد، اما خبر بد این است که به توافق نرسیدیم» و افزود که این نتیجه «برای ایران بسیار بدتر از آمریکا» است.
معاون رییسجمهوری آمریکا تصریح کرد که هیات آمریکایی بدون دستیابی به توافق به واشینگتن بازمیگردد، در حالی که به گفته او، خطوط قرمز آمریکا بهطور کامل و شفاف به طرف ایرانی منتقل شده است. او توضیح داد که واشینگتن مشخص کرده در چه حوزههایی آمادگی انعطاف دارد و در چه مواردی «به هیچ وجه» کوتاه نخواهد آمد، اما [حکومت] ایران این شروط را نپذیرفته است.
ونس بدون ورود به جزئیات مذاکرات، مهمترین محور اختلاف را مساله برنامه هستهای ایران دانست و گفت آمریکا به دنبال «یک تعهد قاطع و بلندمدت» است که تهران نهتنها به دنبال سلاح هستهای نخواهد رفت، بلکه مسیرهای دستیابی سریع به آن را نیز کنار میگذارد. او افزود که هرچند زیرساختهای غنیسازی ایران «نابود شده»، اما هنوز چنین تعهدی از سوی [حکومت] ایران مشاهده نشده است.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!
دیدگاهها
لبه پرتگاه و سه راهی ناگزیر
دروود بر کیانوش عزیز،
تحشیه ای از میان پنجره شکسته «مری جیغ کش!».
در برابر پسمانده های بر جای مانده از یک نظام فقاهتی، مسئله تنها یک نزاع سیاسی یا رقابت بر سر قدرت نیست؛ بلکه پرسشی است در باره بقا، مسئولیت تاریخی و نسبت یک حاکمیت نالایق با زمامداران تروریستش و با حقیقتِ زمانهای که دیگر به زبان دیروز سخن نمیگوید. در چنین بزنگاهی، گویی سه افق پیش روی این پسماندهها گشوده است: دو افق برای بقایی حداقلی و افقی دیگر که به فروپاشی کامل می انجامد؛ نه فقط فروپاشی یک ساختار، بلکه فروپاشی تمام آن ساز و کارهایی که سالها خود را پشت نقاب دین و تقدس پنهان کردهاند.
نخستین راه، راه عقلانیتی دیرهنگام است؛ عقلانیتی که اگر چه دیر میرسد، اما هنوز میتواند از سقوطی تمام عیار جلوگیری کند. در این مسیر، انحلال سپاه و نهادهای نظامی و شبه نظامی وابسته به سپاه، ابطال و انحلال و بازگرداندن نیروهای نیابتی به سرزمینهای خودشان، آزادی زندانیان سیاسی و پایان دادن به چرخه اعدامها که این کارهای ابتدایی نه صرفاً اقدامات اداری، بلکه اعترافی تاریخی به خطاهای انباشته شده خواهد بود. سپس سپردن امور انتظامی به نهادهای حرفهای مثل ارتش و شهربانی و پذیرش یک انتقال مسالمت آمیز قدرت که به معنای تسلیم در برابر حقیقتی بزرگتر است. اینکه هیچ قدرتی نمیتواند تا ابد بر ضد خواست مردم و منطق زمان بایستد. در چنین وضعیّتی، حتّا برای گرایشهای مذهبی معتدل یا لیبرال نیز مجالی برای بقا در عرصه سیاسی آینده باقی میماند؛ زیرا تاریخ نشان داده است که اصلاح، هر چند دیر، میتواند از نابودی مطلق جلوگیری کند. اما همین راه، با وجود عقلانیت ذاتیاش، به سبب ساختارهای سخت و ذهنیتهای منجمد، بیش از آنکه یک احتمال واقعی باشد، به آرزویی شبیه است که در مرز خیال و واقعیت معلق مانده است.
راه دوم، ادامه لجاجت و ایستادن بر همان مواضعی است که پیشتر کشور را به بن بستهای خطرناک کشانده است. در این مسیر، هر روز تأخیر در تغییر، هزینهای تازه بر دوش جامعه میگذارد و میدان را برای مداخلههای بیرونی گسترده تر میکند. تاریخ بارها نشان داده است که وقتی یک قدرت در برابر اصلاحات ضروری مقاومت میکند، سرنوشتش نه به دست خود، بلکه به دست نیروهای بیرونی رقم میخورد. در چنین وضعیتی، تحولات دیگر از درون جامعه اسیر و میخکوب در قفس و بیخبری مطلق از جهان نمیجوشد، بلکه از بیرون بر آن تحمیل میشود و این تحمیل، همواره با رنجهای پیشبینی ناپذیر همراه است. متعاقبش نیز مردم و نیروهای سیاسی داخلی ناگزیر خواهند شد در میانه ویرانه های یک نظم فرو پاشیده، بار دیگر بنیان آینده را از نو بنا کنند.
اما راه سوم، راهی است که از دل جامعه برمیخیزد. خیزشی یکپارچه و فراگیر که ریشههای قدرت موجود را هدف میگیرد. این مسیر، اگر چه ممکن است به پایان یک نظم فرسوده بینجامد، اما بهای آن میتواند سنگین و گاه جبران ناپذیر باشد. هر انقلاب، حتّا اگر از دل رنج و ناامیدی زاده شود، نه تنها حامل امید است، بلکه حامل خطر نیز هست. با این حال، هنگامی که فشارها چنان انباشته میشوند که مردم احساس کنند دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند، اراده جمعی آنان میتواند به نیرویی بدل شود که هیچ قدرتی توان مهارش را ندارد.
در این میان، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، نه پیشبینی قطعی آینده، بلکه حفظ هوشیاری و درک عمیق از لحظه تاریخی است. جامعهای که چشم به آینده دوخته، باید بداند که هر راهی -اصلاح، مداخله، یا خیزش - هزینههای خود را دارد و هیچیک بدون رنج و مسئولیت نخواهد بود. زمان، داوری بی طرف است که نه با احساسات، بلکه با پیامدها حکم میکند. مسئله این است که آیا آنانی که امروز بر سر دو راهیِ اصلاح یا إصرار بر خواسته های خود ایستادهاند، خواهند فهمید که بزرگترین قدرت، نه در پافشاری بر گذشته، بلکه در شجاعتِ پذیرش حقیقت و گشودن راهی برای آینده نهفته است یا اینکه باز هم کما فی السّابق، زمان را از دست خواهند داد تا تاریخ و شرایط ناگزیر، خودش به جای آنان تصمیم بگیرد؟. فعلا باید منتظر بود و هوشیار و بیدار. ببینیم بعد از سپری شدن دو هفته چه خواهد شد.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان