هشدار ترامپ به تهران: اگر توافق کامل اجرا نشود، حملات شدیدتری می‌کنیم

دروود بر کیانوش عزیز،
تحشیه ای تامّلاتی

آنچه که تا کنون گام‌ به‌ گام در باره «تارتوفِ بازیهای ترامپ» گفتم، در اصل، تلاشی بود برای خواندنِ نشانه‌ها در دلِ ابهام؛ برای دیدنِ آنچه که در پسِ واژه‌هایی چون «آتش‌ بس» پنهان میشود. این آتش‌ بسِ ظاهری که هنوز نه مرزهایش روشن است و نه ضمانتش قطعی ،ـ بیش از آنکه پایانِ جنگ باشد، شبیه مکثی است در میانهٔ طوفان. مکثی برای سنجش، برای محاسبه، برای بازچیدن مهره‌ها بر صفحه‌ای که هنوز بازی در آن پایان نیافته است. تا زمانی که پسمانده های الهی به نقطهٔ «تسلیمِ کامل» نرسند، وضعیت نه صلح است و نه جنگ؛ بلکه تعلیقی است خطرناک، جایی میان امید و تهدید. در چنین لحظاتی، آنچه بیش از هر چیز تعیین‌کننده میشود، نه شعارها و نه هیاهوی بلندگوهای مساجد شبکه های اجتماعی، بلکه زمان است؛ زمانی که قدرتها آن را همچون سرمایه‌ای استراتژیک خرج میکنند و محاسبه‌ای سرد که در سکوتِ اتاقهای بسته شکل میگیرد. در این میان، آنچه محتمل‌ تر از هر روایتِ شتاب ‌زده‌ای به نظر میرسد، منطقِ فرصت و سنجش دقیق قدرتهاست. منطقی که بر اساس آن، هیچ حرکت بزرگی بی ‌زمینه و بی‌ محاسبه رخ نمیدهد. هر اقدام نهایی، اگر قرار باشد رخ دهد، نه از سرِ هیجان، بلکه از دلِ ترازوی سنگینِ هزینه و فایده برخواهد خاست و در چنین برنامه ریزیهایی، پایتختها تنها شهر نیستند؛ بلکه نمادِ تمرکز قدرت‌ هستند. سقوط یک پایتخت، در معنای نمادین خودش یعنی فروپاشی مرکز تصمیمگیری و گسستنِ رشته‌هایی است که پیرامون آن تنیده شده‌اند.
اما در دلِ این همه تحلیل و گمانه، یک اصل کهن همواره پا برجاست و آنهم صبری که نه از سرِ انفعال، بلکه از جنسِ هوشیاری است. صبری که چشم را به جزئیات باز نگه میدارد و ذهن را از فریبِ ظاهرها میرهاند. در جهانِ سیاست، آن‌ که زودتر فریاد میزند، لزوماً آن‌ کسی نیست که برنده میشود. گاه آن‌ که دیرتر حرکت میکند، اما دقیقتر میسنجد، سرنوشت را رقم میزند. به همین دلیل، شاید مهم ‌ترین توصیه در چنین زمانه‌ای نه شتاب در قضاوت، بلکه پایداری در فهم باشد. صبور ماندن، قوی ماندن و بیش از همه، هوشیار ماندن نسبت به آنچه در زیرِ لایه‌های خبر و تحلیل جریان دارد؛ زیرا تاریخ بارها نشان داده است که سرنوشت ملتها نه در لحظه‌های پر هیاهو، بلکه در لحظه‌های خاموشِ تصمیمسازی شکل میگیرد. فقط آنچه که محتمل است، مسئله فرصت و محاسبه دقیق آمریکا و اسرائیل در حمله نهایی است. من مطمئنم که نیروی زمینی امریکا وارد ایران میشود و نیروی هوایی اسرائیل نیز به صورت پشتیبان اقدام خواهد کرد. نیروی زمینی و ضربتی آمریکا، تهران را محاصره خواهد کرد و در کمترین فرصت ممکن، مهره های کلیدی را قلع و قمع و بعدش تمام. تهران که سقوط کند، یعنی بند و بست پسمانده های الهی نیز در سراسر ایران، سقوط کرده اند. فعلا باید صبور بود و قوی و هوشیار.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان