اعلام آتش‌بس و آغاز جنگ روایت‌ها

هم قبل از اعلام آتش‌بس و هم بعد از آن، هم آمریکا و هم جمهوری اسلامی مدعی پیروزی در جنگ بودند. دلیلش هم ساده است: دو طرف معیارهای متفاوتی دارند.
برای آمریکا، این‌که توانسته به اهداف متعددی در ایران حمله کند، رهبر جمهوری اسلامی و بسیاری از فرماندهان بلندپایه نظامی را بکشد و در مقابل نیروهایش آسیب بسیار کمتری ببینند، نشانه پیروزی است.
ولی برای جمهوری اسلامی، حامیان داخلی‌اش و متحدانش در «محور مقاومت»، نفس بقای نظام، نشانه موفقیت و پیروزی است؛ فارغ از آن‌که چند نفر کشته شده‌اند و زیرساخت‌های اقتصادی ایران چه آسیب سنگینی دیده‌‌اند.
علاوه بر این، بیانیه شورای عالی امنیت ملی و به تبع آن رسانه‌های داخلی، پذیرش طرح ۱۰ ماده‌ای ایران از سوی دونالد ترامپ به عنوان «پایه» گفت‌وگوها را قبول خواسته‌های بلندبالای جمهوری اسلامی جلوه داده‌‌اند؛ بدون آن‌که اشاره‌ای بکنند که در مقابل ایران چه امتیازاتی حاضر است بدهد.
و این تازه شروع جنگ روایت‌هاست. چرا که احتمالا نکته کلیدی در موفقیت یا شکست مذاکرات صلح، جزئیات فنی توافق احتمالی نیست؛ بلکه مساله این است که هم جمهوری اسلامی و هم دونالد ترامپ می‌خواهند هر گونه توافقی را به عنوان پیروزی خودشان و شکست طرف مقابل جلوه بدهند.
سؤال مهم این است که آیا این طرح ۱۰ ماده‌ای - یا چیزی شبیه به آن - می‌تواند زمینه‌ای فراهم کند که هر دو طرف بتوانند آن را نشانه برنده شدن خودشان اعلام کنند یا نه.