در رثای استاد زنده یاد دکتر جلیل دوستخواه

 
در طلیعهٔ این بهار خونبار که خطه مهین ایران زمین در آتش جنگی تحمیلی می سوزد. دور از لهیب آن آتش خانمانسوز نهال تناور پر ثمری که وجوه بالندگی اش سراسر شکر باری و خرمیّ دانش اومندانه بود،از برگ وبار فرو نشست. درپِیَش سردی زمستانی تیره وتار در بستان سرای ادب ایران زمین سایه گسترشد.آن نهال بالندهٔ شکر باراستاد عزیزم دکتر جلیل دوستخواه بود.از اعاظم شاهنامه شناسان اوستا پژوه و ازاجله ٔآزادیخواهانِ مساوات طلب ِ عدالت محورِدوران ما،که دیده ازدیدارفرو بست و فرسنگها دور از مسکن و مولدمالوف خود در دیاربیگانه لب دانش نثار بر هم نهاد . ضایعه فرهنگی خسران باری که به همه اهالی عرصه ادب معاصر و همسر و فرزندان آن عزیزاز دست رفته سوکواری می گویم. خاطره بزرگ منشی های ادبمدارانه و فضل اکتسابی و فضلیت اخلاقی اش طی چهار سالکه افتخار دانش جویی محضر افادت اثرش نصیبم شد.فراموش ناشدنی ترین یادمانده های مقرون به عزواحترامی است،که همواره در کمون ذهن و ضمیرم جای دارد.آنچه در بزرگداشت آن بزرگواراعم از تجلیل شخصیت انسانی و تبجیل مقام و موقعیت ادبی گفتنی است و در دو حیطهٔ ادب نفس و ادب لفظ می گنجد.این است که در ادب نفس وی به آن پایه از صفای مجسم ِمجرد و سلامت ِنفس و طمانینه و آرامش وفروتنی فاضلانه ی استاد مآبانه رسیده بود.که روزی درباب بيتی از شاهنامه
(هنر نزد ایرانیان است و بس _نگیرندشیر ژیان را به کس )
بین تعبیر استاد از منظورفردوسی از (هنر )و نظر من دانشجو با آن استاد گرانمایه اختلاف تعبیر و تفسیری حادت شد. به گونه که استاد دوستخواه مطلق هنر را منظور نظر فردوسی دانستند.و اینجانب ِکمترین، کارایی های رزمی مرسوم زمانه پیشین را، نکته ای که مورد قبول استاد در آن روز واقع نشد.ولی هفته بعد که برای ادامه همان درس به تالار اقبال دانشکده ادبیات آمدند. اولین مطلبی که عنوان فرمودند .تایید صحت نظر اینجانب در حضور کلیه دانشجویان بود. نکته ای که حاکی از سعهٔ صدر و تواضع و اعتدال و محبت انسان دوستانه و روح علمی آن دانشور گرانمایه بود.واما درباب ادب لفظ و تدقیق و پروراندن مفاهیم و معانی ادبی و القای حکمت و خردمندی درقوالب منظوم و منثور نهایت تسلط بر فضائل مُکْتَسب در سخن سخته و پخته و متین مَعْزیٌ الیه مشهود بود
یادش گرامی باد و نامش در دفتر ادب فارسی مانا
منوچهر برومند پاریس ۲۴مارس ۲۰۲۶