بیانیه جبهه آزادی و نجات ایران

دروود بر آقای اقبالی گرامی،
تحشیه ای برای فراتر کاویدن و مرد کارزارها شدن؛ نه مرد سخندانی ماندن.

این صحبتهای من، خطاب به شما نیست؛ زیرا مطلب را شما ننوشته اید؛ بلکه فقط انتشار داده اید. وقتی که یک نفر حرف میزند، به آسانی میتوان میزان درصد آگاهی و تجربه و شعور و فهم و درایت و نیروی تمییز و تشخیص و غیره و ذالک او را برآورد کرد و تخمین زد. امّا اگر چندین نفر به دور هم بنشینند و سپس مطلبی را به طور مشترک بنویسند و نشر دهند، آنگاه خیلی سخت میتوان تمییز و تشخیص داد که میزان و سطح شعور و درک و فهم و آگاهی و تجربه و غیره و ذالک و نقش تک تک نفرات مشارکت کننده، چقدر است و چگونه باید تک تک آنها را در شاخص ارزیابی مد نظر گرفت؟. تنها راهی که برای منتقد میماند، این است که مطلب مشترک را در ساختار کلّیتهای ادّعای اش بررسی انتقادی کند. در مطلب گردانندگان جبهه نجات ملّی ایران [قرنهاست که نجات دهندگان ایران و ایرانی، هم مردم را به صدها دام انداخته اند، هم ایران را به قعر فلاکتها!]. من همیشه حسرت این را داشتم که هموطنانم – چنانچه ایرانی بودند و حسّ میهندوستی و مردمدوستی داشتند، فارغ از همه تفاوتهای قومی و نژادی و سلیقه ای و زبانی و غیره و ذالک و حتّا اعتقادات مذهبی و وابستگیهای فلانی و بیساری – در کنار یکدیگر می ایستادند و برای همدیگر و بالندگی میهن بودند. حسرتی که به رویاها میماند تا واقعیّت ملموس. در هر صورت بگذریم و بپردازم به برخی نکات در مطلب انتشاری.

1- «هدف ما استقرار حکومتی برای کشورمان است با سامانه‌ای فرادینی، فراجناحی، غیرمتمرکز، مردمی و ضامن آزادی و دموکراسی؛ حکومتی که در برابر هرگونه تبعیض ایستادگی کند، مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر باشد و مشروعیت خود را نه از ایدئولوژی، بلکه از اراده آزاد همه شهروندان کسب کند.»

هیچکس نمیتواند با استناد کردن به مفاد اعلامیه ای، لایحه ای، مقرّراتی عام و کلّی برای میهن و مردم خودش، حکومتی/فرمانروایی/سیستم کشورآرایی دلخواه ترتیب و تشکیل دهد؛ طوری که هیچگونه سنخیّتی با تاریخ و فرهنگ مردمش نداشته باشد. وقتی که ما تاریخ و فرهنگ مردم خودمان را نشناسیم و نخواهیم نیز ثانیه ای برای شناخت تاریخ و فرهنگ مردم خود، تلاش مسئولانه کنیم؛ آنگاه دنبال این میگردیم که چگونه میتوان چارچوبهای از هم گسیخته مناسبات اجتماعی و کشوری را با «چسب و سریشم و أنواع عاریتها» به همدیگر چفت و بست کنیم با این امید که حتما پایدار و با دوام میماند برای قرون متمادی. امّا اگر فرهنگ و تاریخ مردم خود را در تمام جزئیّات و پرنسیپهایش بشناسیم؛ آنگاه میدانیم که سریشم و چسب و ملاطهای ارزشمند دیگر جوامع را در کجا و چگونه به کار ببریم تا به استحکام و کاربست شیرازه باهمستان مردم خود کمک کنیم. کسانی که عظمت منظومه ای بُنمایه های عمیق و بی همتا و سرشار از غنای گیتایی – کیهانی تجربیات تکاندهنده فرهنگی مردم ایران را به دور می افکنند یا با قصد و غرض، نادیده میگیرند تا بیایند با آویزان شدن به مفاد و کلیّاتی عام به نام «اعلامیه حقوق بشر» به ساختن حکومت ایده الی خود بپردازند، پیداست که با تمام نیّت خیری که دارند، هنوز سُرنا را از سر گشادش مینوازند. مناسبات دمکراتیک در چفت و بست کشورهایی که وجود دارند و میشناسیم، محصول مفاد «اعلامیه حقوق بشر» نبوده است و نیست؛ بلکه محصول شیرازه و تار و پود فرهنگ مردم جوامع بوده است که متعاقبش در قانون اساسی ملّی، نه تنها مفاد لایحه حقوق بشر؛ بلکه همچنین منشورهای بشردوستانه را تایید و تصدیق و ارج گزارده اند. فقط آچمزهای وطنی هستند که فرهنگ و تاریخ ایران را به قعر مستراب انداخته اند و صبح و شب در باره «حقوق بشر و سکولاریته و لائیسیته و امثالهم قُد قُد میکنند». آنچه که باید و میتواند لژیتیماتسیون دستگاهها و ارگانهای قدرت و کرانمندیهای کاربردی مقتدرین را متعیّن و ملزم و مسئول کند، اعلامیه ها نیستند؛ بلکه فرهنگ مردم جامعه است که میگوید قوانین نوشتاری چگونه باید عبارتبندی شوند تا نحوه های دادرسی و شیوه های اجرایی در تضاد با فرهنگ مردم بروز پیدا نکنند و موجب اغتشاشات و اختلالات در مناسبات اجتماعی و کشوری نشوند. هیچ جامعه ای از ایدئولوژیها و ادیان ایمانخواه و مذاهب متنوّع و جهانها نگریهای رنگارنگ، خالی و تخلیه نیست و نخواهد شد. حتّا در همان جوامع به ظاهر یکدست مذهبی میتوان صدها نحله از گرایشهای ضدّ و نقیض اعتقاداتی را تشخیص داد از جمله در اسلامیّت که تعداد فرقه های آن به صدها شاخه میرسند. با صرف ثبت قوانین نمیتوان هرگز به محکوم کردن اعتقادات انسانها که به خیالات شگفت انگیز و فانتزیبافیها و خرافات و تلقینات و جادو و جنبل و صدها زیر و بمهای عجیبب روح تاریک انسان آغشته اند، غُل و زنجیرهای قانونی آویخت. چنین کاری ناممکن بودنش، اظهر من الشّمس است. هنر کشورداریی که مستقل از دخالت و نفوذ مستقیم نحله ای اعتقاداتی باشد – مهم نیست مذهبی/ایدئولوژیکی/نظریّه ای و امثالهم – در بند و بست قوانین و احکام نیست؛ بلکه در تفهیم و آموزش و پرورشی نهفته است که هر انسانی را به حیث عضوی از جامعه ای بار آورد به گونه ای که خودش را متعلّق به دیگران بداند؛ نه گسسته از دیگران؛ یعنی اینکه اعتقادات، باعث تبعیض و ایجاد کننده موانع نشوند؛ بلکه «همجانی انسانها» به اعتقادات دیگری در مرزهای خودش ارجگزاری کند. مهم نیست که چه کسانی به چه چیزهایی اعتقاد دارند، مهم این است که انسان معتقد به همان اندازه، جان شیرین دارد که من و دیگران با اعتقادات خاصّ خودمان، جان داریم و جانمان شیرین است. پس حکومت باید در «همجان بودن» انسانها مشترک باشد تا تنوّع و گوناگونی واقعیّتهای زیستی به حیث ابعاد کریستالی واحد به شمار آیند و هیچکس در فکر نفله کردن و حذف و نابودی دیگری نباشد. از نمونه این جامعه ها میتوان «هندوستان» را مثال زد که خواهر فرهنگی مردم ایران است. آنچه که باید حکومت را فراسوی تضادها و تنشها تحکیم و استوار کند؛ شیرازه و بُنمایه فرهنگ است؛ نه لوایح و قوانین قیراطی و فرمولبندی شده کلّی با هزارگونه امکان تعبیر و تفسیر داشتن.