تیر خلاص به «گفتمان 16 آذر» ؛ با شعار _ «داس ؛ چکش عمامه ؛ 57 تمامه »_ در دانشگاههای ایران

زنان کرد و مردان کرد

دروود بر کیانوش عزیز،
صحبتی کوتاه از اتاق نقشه اجرایی در ناو آبراهام لینکلن!

به نظر من نباید رویدادها و وقایع اجتماعی و تاریخ و فرهنگی را با برچسبهایی انکاری و مذموم و امثالهم، مختوم شده قلمداد کرد. این جور برخوردها، هیچکس را آگاه بر تاریخ و فرهنگ مردم جامعه بار نمی آورد. تحوّلات اجتماعی و فرهنگی را باید از ابعاد ریشته ای به آنها پرداخت و سپس پروسه تحوّلات اجتماعی و کشوری را در واقعیّتهای بروز پیدا کرده شان و متعاقبش نتایجشان، دقیق در دایره سنجشگری بدون غرض و مرض گذاشت از بهر اقدامهایی برای بهبود و بهزیستی و بهگزینی و به آرایی جامعه و اخلاق اجتماعی و کشورداری و مهمتر از همه تجد نظر در نگرشهای فردی و جمعی. حقیقت این است که زیاد صحبت و مصاحبه و بگومگو میشود؛ ولی کمتر میتوان انسانهایی را از میان اینهمه حرفهای خروار خرواری پیدا کرد که توانسته باشد بر اصل قضایا تمرکز و نظراتی را بر زبان و قلم رانده باشد. اگر فرض را بر این بگذاریم که با سقوط و خلع ید و عزل حکومت آخوندی با کمترین تلفات ممکن بتوان شرایطی را ایجاد کرد که مردم ایران – یعنی آنانی که شرایط انتخاب کردن را داشته باشند -، بدون هیچ جبری و زوری و اکراهی به گزینش نوع نظام کشورداری و متعاقبش حتّا برغم مایل نبودن شاهزاده به گزینش او به نام «پادشاه» اقدام کنند، آنگاه میماند انتخابات برای تشکیل مجلس موسسان و حضور نمایندگان مردم در آنجا. بحث معضلات میهنی را نباید به حول و حوش چیزهایی تمرکز داد که بی ربط به جامعه ایرانیان در جغرافیای فعلی آن هستند. مثلا حقوق اقوام ایرانی را نباید اینطور تفسیر و تشریح کرد که به مزاج سازمانها و فرقه ها و گروهها و أحزاب و تشکیلات سیاسی و فلان و بیسار خوش آید؛ بلکه مجلس محلّی مردم هر استانی که به نام قوم خودشان نامیده میشوند، بکوشند که احتیاجات و انتظارات خود را خیلی معقول عبارتبندی کنند و در اختیار نمایندگان مجلس موسسان جهت بررسی و مشاوره و حلّ و فصل آن بسپارند و تا واقعیّت پذیر شدن – نمیگویم صد در صد؛ بلکه دست کم، شصت و پنج درصد آنها – همواره در تبادل نظر انتقادی و مشورتی با همدیگر بمانند. نه اینکه بیایند اغتشاش و اسلحه کشی و مزخرفکاریهای برخاسته از بلاهت و حماقت را علم کنندو به جای حلّ و فصل مشکلات بر پیچیده تر شدن معضلات بیفزایند. دوران اسلحه کشی باید بعد از آخوندها برای همیشه از جامعه ایرانیان رخت بربندد و به خاک سپرده شود و دوران منطق و استدلال و برهان و حرف حساب، مطرح و بال و پر داده شود. امروزه روز دیگر نمیشود بر کودکان دبستانی نیز حکومت مطلق و استبدادی داشت؛ چه رسد به بزرگسالان؛ آنهم جامعه ای مثل مردم ایران با آنهمه سابقه فرهنگی و تاریخی و دلاوریهای پهلوانی که گوهر وجودی آنهاست و گیوتینداران را نیز به زانو انداخته اند.
من سالهاست که بر «پرنسیپهای فرهنگ باهمستان مردم ایران» تاکید مبرم کرده ام و از ابعاد مختلف نیز به تفهیم آنها تلاشها کرده ام تا امروز. وقتی که دولت آینده بر شالوده پرنسیپهای فرهنگ باهمستان مردم ایران، شکلگیری کند، آنگاه معضلات را نه تنها خود مردم ایران با گشوده فکری حلّ و فصل خواهند کرد؛ بلکه دولت در تسهیل حلّ مشکلات میتواند نقش بسیار همپایی و مشارکتی و حمایتی نیز ایفا کند. اصل قضیه باید بر چیزی تمرکز کند که اختلاف را نه بر شالوده تمایز و تبعیض قائل شدن بین انسانها و اقوام؛ بلکه بر اساس و بنیان «همجانی و هموطنی» دریابد و بفهمد و همه اقوام را از اعضای یک خانواده بداند و به همان میزان دوست بدارد و در فکر خوشزیستی و دیرزیستی آنها باشد. هیچ مشکلی نیست که انسانها نتوانند از پس آن بر آیند. آنچه که مسائل را لاینحل و زنگارگرفته میگذارد، ریشه اش در این نهفته است که برخی یا جمعی یا قومهایی نمیخواهند با سخن و حرف حساب به آرزوها و انتظارات خود برسند؛ بلکه با جبهه بندیهای جنگجویی میخواهند به چیزی برسند که هیچ راه حلّی نیست؛ سوای مصیبت و فلاکت هم برای خودشان، هم برای دیگران. قومی که میخواهد به خواسته هایی برسد، حقّ ندارد دیگر اقوام ایرانی را با برچسب «فارس»، اتهام بزند و موضع خصمانه بگیرد. همه اقوام ایرانی، محق و مجاز هستند که طبق قوانین مجلس موسسان به حقوق خودشان برسند بدون آنکه به حقوق ملّی و میهنی بخواهند صدمات جبران ناپذیر بزنند. ایران به همان اندازه به تک تک اقوام ایرانی تعلّق دارد که اقوام متنوّع به خاک ایران و تاریخ و فرهنگش. مشکلات همیشه بوده است و خواهد بود. ما یا به همدیگر اعتماد میکنیم و پهلوانوار به حل و فصل مشکلاتمان همّت میکنیم یا اینکه «گیوتین الهی» را باید تاب بیاوریم و آماده باشیم که دیر یا زود «تیرخلاص» به مغز تک تکمان اصابت کند.
شادزی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

چنگیز:

Sarafi Arya