ندای شهر شیون شد
شبق جوشان مذابِ قير بر دوش ِشفق مى ريخت
جنايت خون ِمظلومان به چاه ِ وَيْلِ شب مى ريخت
چنان آرام فريادِ هراس انگيزِ عصيان بود
كه سيل ِ خشم ِ نفرت در بن چاهِ ادب مى ريخت
پياده فيل و اسب و رخ همه در نطعِ خون مقتول
وزيرِ آچمزشهمات را افيون به لب مى ريخت
سيه ابروىِ هذيان گوى ِشب ورد ِاجل مى خواند
شبِ بيمار بر گلزار رنگ زردِ تب مى ريخت
جنايت آن زمان كوته ترين راه ِ سعادت بود
گلاب ِآبرو را دستِ مسكينِ طلب مى ريخت
به ناگه مُرغُوايى شوم قلبِ كهكشان لرزاند
مَلَكْ بر آسمان رفت و مَلِكْ از خوابِ خوش واماند
شَبَقْ پرويزنِ شب ريخت بر موىِ شفق ناگاه
پريشان گيسوى ِشب شانه هاى كوه را پوشاند
پَرَنْدِ تابِ گيسوى ِشبِ تاريك و قير اندود
لعابى قيرگون بر پيكر سبزِ چمن افشاند
سپاه شب چنان يورش به سيماى ِسحر آورد
كه از دهشت سپيدِ صبح را تا عمق ِشب تاراند
نداىِ شهر شيون شد بهشت سبز گلخن شد
اهورا اهرمن شد مركبِ چوبين به دوزخ راند
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!