اتحاد مرز نمی شناسد

دروود بر آقای آذری گرامی،
مختصر و گذرا.

لزومی ندارد که رقیبان پادشاهی بسوزند و بنالند. آنها نیز باید بیاموزند که چشمهایشان را بشویند و آیینه ای در برابر خود بگذارند و با خودشان صمیمی باشند و از خود بپرسند که ما کیستیم و به کجا تعلّق داریم و ریشه های ما به کجا برمیگردند؟. شاید در انتهای تامّلات خودشان بتوانند کشف کنند که «ایرانی» هستند و به خاک ایران و مردم ایران متعلّقند و بیاموزند که برای ایران باشند و با تمام وجودشان به «زیباآرایی»، زیباترین مادری همّت کنند که در طول تاریخ به صدها لجن و باتلاق درغلتیده شد؛ اما هرگز خردلی از زیبائیهایش کاسته نشد که نشد و هر بار که برخاست، زیبائیهایش از میان اینهمه لجن آلودگیها و صدمات خونبار، همونان زیبا و پُر صلابت درخشید و بر پاهای خویش استوار ایستاد. مسئله فقط انگیختن دیگران به کشف هویّت و اصالت خودشان است و هر زمان، هیچوقت دیر نیست؛ بلکه نفهمیدن اکنون، دیر است که زمان را دیر رس میکند و پشیمانی را آوار بر آدمی. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان