بر فرض هم جمعا در همه جا میلیون نفر بودن، برگشتن این خانم از تظاهرات پادشاهی خواه، صحبت هاش شنیدنیه

دروووود!
سخنی کوتاه.

اختلاف نظر از عهد بوق در بین انسانها وجود داشته است و تا زمانی که انسان بر روی کره زمین بقا دارد، اختلاف نظر وجود خواهد داشت. من تمام عمرم با مادر و پدر و خواهران و برادرانم و خویشانم و دوستانم و مردم آبادی، اختلاف نظر داشتم و آنها نیز به نوبت خودشان با همدیگر تا سر حدّ جنون، اختلاف نظر داشتند. ولی احتلاف نظرمان، هیچگاه به بریدن سر همدیگر مختوم نشد و همه جا در کنار همدیگر بودیم. اختلاف نظر از هر جایی که خاستگاه داشته باشد، دلیلی بر این نیست که انسانها مثلا شعور ندارند در باره اهم مسائل با یکدیگر صحبت کنند ؛ نه برای اینکه بر اختلاف نظر یکدیگر چیره شوند؛ بلکه برای اینکه به مخرج مشترک واحدی برای رسیدن به حدّاقلی در گستره حداکثرها برسند. فرض کنید حدّاکثر مطالبه من، چلوکباب باشه. ولی در اینجا و اکنون که دارم از گشنگی له له میزنم، حدّاقلی که میتوانم به آن برسم، یک تخم مرغ آب پز است برای از پا نیفتادن و زنده ماندن در سمت سوی رسیدن به چلو کباب در وضعیّت و موقعیّت ایده آلی.
این خانم محترم، هیچ حرفی برای گفتن نداره، سوای حرفهایی که ما تمام عمرون شنیده ایم و و مختص جامعه ایرانی نیز نیستند. در سراسر دنیا، فحشکاری به فرمهای مختلف وجود دارد. در جامعه ایرانی نیز به وفور میتوان هم شاهد شنیدن و گفتن فحشها بود. ولی هیچ فحشی نیز به خودی خود تا زمانی که موضوع، جنبه حقوقی نداشته باشد، به جایی برنمیخوره و گویای چیزی نیز نیست. من از کودکی در خانواده و کوچه و مدرسه و اطرافم تا همین الان اینقدر انواع و اقسام فحشهای رکیک شنیده ام و خوانده ام که مثنوی هفتاد من میشوند. ولی همانطور که گفتم، تا زمانی که فحش و اهانت در دامنه حقوقی قرار نگرفته است، هیچ خاصیّتی ندارد، سوای راهی برای تخلیه آدمها که از خیلی چیزهایی که باعث عصبانیّت، سرخوردگی، منفوری ، دلخوری و غیره و ذالک هستند. بنابر این، صرف گفتن و شنیدن فحش، دلیلی برای کتمان و نفی حقیقتهای بزرگ نیست. همین.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان