به گزارش پلیس های محلِ تظاهرات در شهر مونیخ و تورنتو و لوس آنجلس و بروکسل به شرح زیر است:

به گذارش پلیس های محلِ تظاهرات طرفداران پادشاهی شرکت کنندگان در  شهر مونیخ و تورنتو و لوس آنجلس ر بروکسل به شرح زیر است:
مونیخ-۲۵۰۰۰۰ نفر
تورنتو-۳۵۰۰۰۰نفر
ودر لوس آنجلس هم ۳۵۰۰۰۰ نفر شرکت کرده اند.
بیائیم آنطور که گروهی از جمهوری خواهان می گویند، برا ورد پلیس کشورهای سرمایه داری و احتمالا طرفدار شاهزاده رضا پهلوی! را اغراق آمیز فرض کنیم و همه را نصف کنیم! با براورد تعداد تظاهر کنندگان بروکسل توسط پلیس یعنی ۷۰۰ نفر چه باید کرد؟ اینهم می شود نتیجه دشمنی پلیس فاشیست و فلان و بهمان بروکسل باشد! انرا ده برابر می کنیم و به ۷۰۰۰ افزایش میدهیم! پس از این جرح و تعدیل با سخن ارقام چه می کنید؟
این شرایطی است که جمهوری خواهان خود به خود تحمیل کرده اند! چون هنوز سرامدان جمهوری خواه در دنیای سالهای ۵۷ زندگی میکنند! بارها همینجا به این حضرات در طول ۲۰ سال توصیه کردم با چند جوان ۲۰-۲۵ ساله داخل ایران صحبت کنند تا شاید کمی روشهای خودرا تغییر دهند.
توصیه کردم کمی حافظ بخوانند! 
زندگی در استبداد سیاه مذهبی حتی ۷۰۰ سال پیش هم وحشتناک بوده است، خلاص شدن از ان خلاصی از جهنم است ، خلاصی از وحشت است . جمهوری خواهان چطور فکر نمی کنند که با حمایت آشکار و پنهان از رژیم اسلامی دوستی برایشان باقی نمی ماند؟ و نمانده است. مگر حمایت از خاتمی یا روحانی و امثال آن در خدمت رژیم اسلامی بودن نیست؟ اصلاحات تا چند دهه؟ مگر انسان دوباره زنده می شود؟ مگر جوانی تجدید می شود؟ تا کی جوان قرن بیست و یکمی می تواند با تبعیض و تحقیر زندگی کند ؟
آنکه شمارا شکست داده است تنها جناب رضا پهلوی نیست! فرخ نگهدار است! و همه جمهوری خواهانی شبیه او  که نرد عشق با جمهوری اسلامی می بازند و با ختند و حال همه را از جمهوری ایرانی! که قرار است با ظهور امام دوازدهم شیعیان یکجا ظهور کند بهم زدند!
چرا به شاهزاده دشنام می دهید؟ عکس خود در آینه ببینید! جوان ایرانی تفاوتی بین جمهوی خواه ارمان فلسطین محور با علی خامنه ای نمی بیند! پادشاهی خواهان را شما خود برنده کرده اید! اینترنشنال چه کاره است؟ بیست سال یقه فقهای شیعه را رها کرده اید و یقه محمد رضاشاه فقید را گرفته اید! کشتار ۹۶-۹۸ -۲۰۱۱ را به سرعت فراموش می کنید، هزاران نوید افکاری و نیکان و ندا را که نسل امروز می شناسد، با آنها زندگی کرده اند، مثل خودشان است کنار گذاشته اید و به چند نفر هم مسلک خود می پردازید که  برای این نسل اهمیتی ندارند!   
نیمی از جمعیت جوان ایران زندگی را چون پدرانشان معنی نمی کنند!نه دنبال حوری و شیر وعسل آن دنیایند و نه دنبال جامعه بی طبقه و دیکتاتوری پرولتاریا! معنی کوتاهی عمر را فهمیده اند، می خواهند در این مدت کم از زندگی لذت ببرند! نمیخواهند در دوران حافظ زندگی کنند! هرکه زودتر این امیر مبارزالدینِ محتسب را بر کنار کند برایش کف میزنند! خود حافظ هم به وجد می آید:
سحر زهاتف غیبم رسید مژده بگوش
که دور شاه شجاع است می دلیر ! بنوش!
از نظر جوان امروزی زندگی مبارزه برای عقیده نیست! زندگی آرمان نیست! جوان امروز می خواهد زندگی کند، می خواهد شاد باشد ، لیوانی آب جو در محیطی شیک و بی دغدغه نوشیدن برایش با ارزش تراست از روخوانی تاریخ مبارزاتی چپ و راست و ملی و غیر ملی!
جوان امروز اعدام و جنایت را دوست ندارد، اما به دهه شصت فکر نمی کند! از داستان ۲۸ مرداد بی خبر است و یا برایش تفاوتی ندارد ۵۰ سال پیش حق با چه کسی بود! همانطوریکه اهمیت نمی دهد حق با علی بود یا معاویه! به ان چیزی می اندیشد که در این دوروز عمر به کارش آید.
امریکا دشمنش نیست!  آمریکا مظهر تمدن است ! همینکه اینترنت را ابداع کرده و در اختیارش گذاشته خوشحال است، کاری به کارتل های نفتی ندارد ! فیدل کاسترو را باچشم زندگی فجیع و محنت زده مردم کوبا می بیند! نه باچشمان شیفته شما ! از جمهوری اسلامی نفرت دارد نه حتی به جهت اعدام های دهه شصت که به خاطر نمی آورد ! به جهت اعدام زندگی وشادی وامروز! و عمرشان که بیهوده برباد می رود، همانها که خود را نسل سوخته میدانند! و مسبب بدبختی های خویش را انقلابیون ۵۷.معلوم است دفاع از انقلاب ۵۷ تخم نفرت می کارد.
و اما امروز ! شما باخته اید! پادشاهی خواهان برده اند! چشمهایتان را بشوئید! شاه و رئیس جمهور ابزارند برای برگرداندان زندگی و امید! برکندن فقر سیاه! بیرون راندن آدم کشان از قدرت ! نه هدف. کسی را نمی خواهند که مزه پپسی را قسمت کند! کسی را می خواهند که دیگر اجازه ندهد کسی لچک زوری بر سرشان کند! می خواهند همه مظاهر این دوران سیاه بدور انداخته شود، از مادران و مادر بزرگها از آزاد بودن زن و مرد در زندگی خصوصی در دوران شاه شنیده اند! نان و شادی و زیست شرافتمندانه ارزوی اول است! اصلا به دموکراسی فکر نمی کنند! دوبی و ترکیه شدن غایت آرزویشان است! 
هم و غم را به جای مبارزه با پادشاهی، با محمد رضاشاه و رضاشاه باید برای پیدا کردن راه هائی باید مصروف کرد که با ایجاد یک مجلسی ملی و انضباط مالی وضعیت نیمی از ایرانیان که بافقر دست بگریبانند بهبود یابد، فساد کنترل شود، ملاها به لانه هایشان برگردند. به جای ظرف به مظروف فکر کنید! دنبال راه حلی برای محیط زیست باشید، شکست را بپذیرید !