وقتی کسانی بیشتر دنبال عیب های مقتول می گردند! تا تقبیح آدم کشی!

وقتی کسی روش رفتاری تظاهر کنندگان و فراخوان دهنده یک قیام علیه استبدادی وحشی را بیشتر نقد می کند تا فرماندهان قتل عام را، چشمها بر نمایشگاهی از پستی و بی صفتی و تبهکاری خیره می شود!
آنها که دیو اسلام سیاسی را از قفس ازاد کردند و خمینی و خامنه ای را به تخت ولایت مطلقه مادام العمر نشاندند، تا ایران فرو پاشیده نشود، دست بردار نیستند!
آنها که اسلام سیاسی را به دانشگاه کشاندند و جوانانِ در گیر درس و مشق را به جنون بازگشت به قرن هفتم میلادی کشاندند تا از آن برای خمینی و خامنه ای نردبانی برای نشستن بر اریکه قدرت بسازند چرا شرم نمی کنند؟ چرا ساکت نمی شوند؟ باچه روئی از پاریس برای مردمی که چهل هفت سال است باهنر نمائی امثال تقی رحمانی در زجر و شکنجه اند، و قربانی اسلام سیاسی، که ملی مذهبی ها پراکنده اند، نسخه می پیچند؟ بر زخمهایشان نمک می پاشند؟ انگار که مردم عاقل و بالغ نیستند؟ اراده ای از خود ندارند؟ سبک و سنگین نمی کنند؟ پنجشنبه به خیابان میریزند، کشته می شوند و جمعه دوباره بر می گردند! تنها به این جهت که کسی فراخوان داده است. آقای ر حمانی توضیح دهد چرا در دوران پیش از انفلاب از کشور فرار نکردی ؟ چرا انقلابی کردی که از آن فرار کنی‌؟ با چه جرأتی انقلاب ۵۷ را را از هر تریبونی توجیه می کنی؟ 
آنها که در کشور ۹۵ در مسلمان انجمن اسلامی برپاداشتند و اولین بانیان خودی و نا خودی بین ایرانیان شدند، به مستان سرود آموختند تا بنای تبعیض برپاکنند، تا پایه های طالبان شیعه را استوار و دائمی نکنند دست از سر مردم نگون بخت ایران برنمی دارند!
آنها که جزوه "امام و امت " علی شریعتی را مانیفست مبارزه سیاسی با حکومت شاه کردند، و راه را برای پذیرش چیزی به نام امام خمینی هموار کردند، شرم نمی کنند و قتی از دموکراسی می گویند؟
نه جمهوری می تواند اسلامی باشد و نه ملی و مذهبی در امر سیاست و کشور داری قابل جمع! آیا در دوراهی های سرنوشت ساز ملی مذهبی باورمند به اسلام سیاسی ممکن است در انتخاب بین ملی و مذهب  جانب ملیت را بگیرد؟ می تواند اخرت طولانی و حوری و غلمان را رها کند و به دنیای به باور خودشان فانی بچسبد؟ و بقول مهدی بازرگان مگر می شود دنیا را فدای آخرت کرد؟
مگر مبارزه با اسرائیل و آرمان فلسطین که امثال تقی رحمانی همیشه بر آن پای فشرده اند موجب اینهمه بدبختی ایرانیان نیست؟ اگر شعارهای امثال ایشان نبود، اسرائیل به ایران حمله می کرد؟ به چه زبانی باید گفت خواست و نخواست مردم موجب حمله خارجی نمی شود، اما شعارها و آرمانهای سفیهانه می شود.
این غم به که بگوئیم که کسانی هستند که براحتی سفید شوئی می کنند خون هزاران هموطن خود را به جرم اینکه مسجدی به آتش کشیده شده است!
مگر مسجد و معبد بیش از جان هزاران انسان می ارزد؟ این ملی مذهبی بدنام از کجا میداند مردم مسجد آتش زده اند؟ براساس کدامین گزارش گروهی بی طرف و با تجربه؟ چرا حرف حکومت را در مورد محلل کبیر مهدی بازرگان نمی پذیرند و در این مورد قبول می کنند!
ایا این آقا کیفر خواست دادستان انقلاب را در مورد خودش می پذیرد؟ مامورین عدلیه ولی فقیه درست گفته بودند؟ ایا آن نامه معروف خمینی واخراج نهضت ازادی از حکومت درست بود؟ 
اینها وقتی از زندانی شدن خود می گویند بیاد بسیاری از زندانیان سیاسی آدم کشی چون خلخالی و خامنه ای و کچوئی و اسدالله لاجوردی می افتم که زندانی سیاسی دوران شاه تلقی می شدند و پُز میدادند که زندانی شده اند!