گناه ماست که مردم امید از زمین بریده چشم بر آسمان دوخته اند.

این سرکوب وکشتار شدید که جامعه را در بهت برده آیا قادر است نقطه پایانی بر اعتراضات و آمدن مجدد مردم به خیابان ها گردد؟  مسلما نه !چرا که تمام عواملی که باعث گردید چنین دریائی از جمعیت به خیابان ها سرازیر شوند نه تنها به قوت خود باقیست .بلکه این بار با شطی از خون ونفرت از حکومتی چنین بی رحم ومردم ستیز چنان در وجود هر ایرانی به عنصرانتقام و دیدن سرنگونی این حکومت تبدیل شده که حمله امریکا واسرائیل را کمکی در راستای یاری رساندن به سرنگونی حکومتی می دانند که در عرض تنها دو روز متجاوز از پنجاه هزار جوان رشید ایرانی را قلع وقم کرد ونیرو های تربیت شده برای کشتارش در بیمارستان ها تیر خلاص بر مجروهان زدند ودر کمال وقاحت از خانواده های کشته شدگان پول گلوله طلب کردند .
تمامی این کارهای وحشت انگیز رژیم در جهت ایحاد ترسی پایدار و نا امید کردن معترضان از تقابل با حکومت است. دستگاه سرکوب حکومتی تلاش می کند با معرفی متعرضان به عنوان عوامل خارجی و در خواست کنندگان حمله اسرائیل وامریکا این سرکوب خشن خود را توجیه کند وبا سو استفاده ازموضعگیری نیرو ها اپوزیسیون بخصوص چپ ها و جمهوری خواهان که دشمنیشان با خاندان پهلوی کمتراز دشمنی با رژیم نیست این سرکوب را مشروعیت بخشد ! و مانع از شکل گیری یک آلترناتیو  مورد قبول مردم بخصوص نسل جوان که خواست وسیمای خود را در سیمای شخص رضا پهلوی می بیند بگردد.
عنادی که بیشتر از همه بسود تداوم حکومت موجود عمل می کند . مسلم است که حکومت برای دامن زدن به چنین شکافی  سال ها سرمایه گذاری کرده وعناصر جهت دهنده خود را در بین هر دو جریان  با تکیه بر عناصر افراطی  سازماندهی نموده است .
بگونه ای که در اوج چنین فاجعه ای که باید بانی نزدیکی تمام جریان های سیاسی معتقد به مبارزه وسرنگونی جمهوری اسلامی شود!
بلعکس بازیر سوال بردن فرا خوان شاهزاده رضا پهلوی ازبار جنایت رژیم کاسته  !عملا بر بی اعتمادی بین نیرو های سیاسی مخالف رژیم می افزاید .افزایشی که مانع از نزدیکی واتحاد عمل در برابر رژیم سرکوب میگردد .
عملا بجای این که باعث شکل گیری تجمع وسیع در برابر رژیم گردد! امید ویک دلی بین  مردم ایجاد کند ! بر پراکندگی دامن می زندو از آنجائی که تمام عناصری که باعث بمیدان آمدن مردم گردیده بود به قوت هر چه بیشتر باقیست مردم بار دیگر بمیدان آمدن های خود جوش و غیر متمرکزخود ادامه می دهند وژریم  براحتی آنها را سرکوب وبر ناامیدی مردم خواهد افزود.
ناامیدی از پیروزی بر این رژیم  منجر به دل بستن بر حمله نیروی خارجی مثل امریکا را قوت می بخشد. چرا که دیگر از این رژیم ،از این نیرو های سیاسی پر مدعا وبدون عمل تکیه داده بر مفروضات ذهنی خود که فارغ از بار فشار وستمی که بر مردم می رود ، نا آگاه از خواست ،تفکر و نوع نگاه  نسل جوان امروز،که نگاهی متفاوت از آنها به زندگی، زیبایی‌شناسی و آزادی‌های فردی دارد واز همین رو در بسیاری جهات آنها را به جریان پهلوی نزدیک‌تر می سازد. بی خبر است. 
مرتب براین نوع نگاه آنها حمله می کند  طوری که بمیدان آمدن وجان بر سر عقیده نهادن آنها را نیز زیر سوال می برد خسته شده است.از نیرو هائی که حاضر به شکل دادن آلترناتیو واحد نیستند.آلترناتیوی که می تواند پیروزی با هزینه کم ودوران گذاری مطمعن تر را رقم زند ومانع از شکل گیری خلا سیاسی گردد. اما دریغ.
به نظر می‌رسد که آینده ایران بیش از آنکه به اتحاد اپوزیسیون وابسته باشد، به انرژی نسل جوان و فشار بحران‌های داخلی و خارجی گره خورده است. اپوزیسیون پراکنده شاید بتواند در لحظه‌های بحرانی اندک نقشی ایفا کند، اما بعید است که به یک نیروی سازمان‌یافته و مشترک تبدیل شود .از این روست که مردم چشم امیدی به این امامزاده ندارند. 
امید از زمینی که جز کشاکش گروه ها ،بگیر وببند ،شکنجه ،زندان و اعدام چیز دیگری برایشان نداشته بریده ! چشم امید به آسمان که بکمک آمده ونقطه پایان بر این رزم نا برابر بگذارد دوخته اند .ابوالفضل محققی .
.