اصطلاح «ساندیسخور» برای ما ایرانیها واژهی غریبی نیست؛ برچسبی که بهویژه در سالگرد روزهای نکبت بهمن ۵۷، بیش از هر زمان دیگری شنیده میشود. همهی ما تصویر اتوبوسهای ردیف شده در گوشه و کنار شهرها و روستاها را به یاد داریم که با وعدهی ساندیس، کیک و بستنی، جمعیت را برای تظاهرات حکومتی بسیج میکردند.
اما تکرار همین سناریو در قلب اروپا، فراتر از یک اتفاق، یک تراژدی مضحک است. تاریخ ثابت کرده است که صاحبان ایدئولوژیهای بسته، به دلیل ناتوانی در برقراری ارتباط با تودهی مردم و فقدان پایگاه اجتماعی، ناگزیرند به چنین نمایشهای فرمایشی متوسل شوند.
هفتهی گذشته، شاهد رسواییِ جریان «مجاهدین خلق» در برلین بودیم. در قابهای بستهی دوربینهای خودشان، پرچمها در اهتزاز بودند و همه چیز «عظیم» به نظر میرسید؛ اما دوربینِ تیزبینِ شهروند-خبرنگاران، پرده از واقعیتی کریه برداشت. وقتی دوربین به میان جمعیت رفت، مشخص شد که اکثریتِ مطلقِ شرکتکنندگان نه تنها ایرانی نیستند، بلکه حتی نمیدانند برای چه منظوری آنجا حضور دارند! تنها تفاوت این سیرک با نمونههای داخلیاش در ایران، تغییر منوی پذیرایی بود: ساندویچ به جای ساندیس.
شاید مقامات آلمانی متوجه این تقلبِ آشکار نشده باشند (هرچند گزارشهای برخی بلاگرهای آلمانی نشان از فاش شدن این رسوایی دارد)، اما سوال اصلی اینجاست: آیا خودِ این جریان نمیخواهد چشم بر واقعیت بگشاید؟
نکتهی تاملبرانگیز و البته تأسفبار اینجاست که مدعیانِ اپوزیسیون که شبانهروز تمام توان خود را صرف تخریب و تولید محتوا علیه «شاهزاده رضا پهلوی» میکنند، در برابر این رسواییِ بزرگ سکوت پیشه کردهاند.
حمله و کتک زدن یک خبرنگار- فیلمبردار توسط اوباش فرقه رجوی در برلین
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!
دیدگاهها
تظاهرات مجاهدین در برلین؛ یک…
تظاهرات مجاهدین در برلین؛ یک رسوایی بزرگ;
حنیف حیدرنژاد- سازمان مجاهدین از چند هفته قبل برای روز شنبه ۷ فوریه در برلین اعلام تظاهرات کرده بود. اهمیت این تظاهرات که برای مقابله با رضا پهلوی برنامهریزی شده بود، آنقدر زیاد تلقی میشد که مریم رجوی نیز شخصاً به برلین آمد تا سخنرانی کند. این برنامه به مناسبت «پیروزی انقلاب ضدسلطنتی» و با شعار «نه شاه، نه شیخ» برگزار شد. در پلاکاردها و شعارها، بارها جملهٔ «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه، چه رهبر» تکرار میشد.
مانند بسیاری از برنامههای دیگر، تعدادی شخصیت سیاسی بازنشسته که سالهاست دیگر در حلقهٔ قدرت و تصمیمگیری نیستند، دعوت شده و سخنرانی داشتند. یکی از چهرههای ثابت این برنامهها، رودی جولیانی، شهردار سابق نیویورک بود. وبسایت مجاهدین قبل از تظاهرات، به نقل از جولیانی وعدهٔ حضور ۱۰۰ هزار نفر در برلین را داده بود.
سازمان مجاهدین که عادت دارد پس از هر برنامه، با بزرگ نمائی، تعداد شرکتکنندگان را تا ده ها برابر اعلام کند، این بار در گزارشهایی که تاکنون منتشر کرده، تنها از عنوان کلی «تظاهرات بزرگ» استفاده کرده و هنوز بطور رسمی تعداد شرکت کنندگان را اعلام نکره است. حتی وقتی رسانههای وابسته به مجاهدین اخبار منابع خارجی را نقل میکنند، از ذکر آماری که آن رسانهها دربارهٔ تعداد شرکتکنندگان نوشتهاند، خودداری میشود.
در همین حال فیلمهای موجود از تظاهرات بهوضوح نشان میدهد که بهجز تعداد کمی از تظاهرکنندگان که صفوف اولیه را پر کرده بودند، اکثریت جمعیت را افراد غیرایرانی ـ بهویژه اوکراینیها ـ تشکیل میدادند.
یکی از روشهای شناختهشدهٔ مجاهدین برای بالا بردن تعداد شرکتکنندگان در مراسمشان، «پولپاشی» و اجیر کردن تظاهرکننده است. در این روش، از طریق «افراد واسط» در کشورهای مختلف، به آنها در ازای آوردن هر تعداد نفر، پول پرداخت میشود. فرد واسط نیز به اختیار خود، به کسانی که جذب میکند مقداری پول میدهد. هزینهٔ اتوبوس، رفتوآمد، اقامت (معمولاً در هتلهای سهستاره) نیز بر عهدهٔ مجاهدین است. در محل تجمع و تظاهرات نیز نوشیدنی و ساندویچ رایگان توزیع میشود. برای بسیاری از افراد فقیر که بهعنوان پناهجو در آلمان یا کشورهای همسایه زندگی میکنند، چنین سفر یک یا دو روزه، با تقبل همهٔ هزینهها و مبلغی پول توجیبی، «هم فال است و هم تماشا».
بنابر گزارش بسیاری از رسانههای آلمان، به نقل از پلیس، تعداد شرکتکنندگان در تظاهرات ۷ فوریه مجاهدین حدود ده هزار نفر بوده است. مجاهدین سرمایهگذاری زیادی کرده بودند - بهویژه به این امید که با حضور شخصی مریم رجوی در برلین - بتوانند جمعیت بسیار بیشتری جذب کنند. اما با جمعیتی چنین اندک روبهرو شدند؛ چیزی که بهروشنی با تبلیغات قبلی آنها فاصله داشته و یک رسوائی محسوب می شود.
چنین مراسمی برای هر نیروی سیاسی فرصتی است تا چهرهٔ اصلی خود را به افکار عمومی معرفی کند. معمولاً برای او با رسانهها مصاحبه ترتیب میدهند، یا اگر رسانهها آن نیرو را جدی ببینند، خودشان درخواست گفتوگو و مصاحبه میکنند. در تظاهرات برلینِِ مجاهدین، با وجود حضور خبرنگاران متعدد، تاکنون هیچ مصاحبهٔ آزاد و غیرکنترلشدهای با مریم رجوی منتشر نشده است.
سیامک نادری که شناخت بسیار خوبی از سازمان مجاهدین و روش های فریبکارانه آن، از جمله در جذب نیرو برای شرکت در تظاهرات دارد، در صفحه فیسبوک خودش عکس و فیلم های بسیاری را با توضیح مربوط به شرکت کنندگان - اکثرا از اوکرایین - انتشار داده است که دیدن آنها توصیه می شود.
در پائین، لینک برخی از رسانههای آلمانی دربارهٔ این تظاهرات و آمار اعلامشده (عمدتاً به نقل از پلیس) را ببینید:
https://www.rbb24.de/.../berlin-demonstration-iran-mullah...
https://www.tagesspiegel.de/.../ohne-mullahs-ohne-sohn...
https://www.spiegel.de/.../berlin-tausende-menschen...
https://www.reuters.com/.../thousands-protest-berlin.../
دقیقه ۵
https://www.youtube.com/watch?v=_hipAJ-Sxis