چند نفر به یک نفر؟!

والا فخر آور هم در همین زمینه شبیه گلشیفته هست. چند نفر به یک نفر در موردش صادق هست. شما خوبه یک مطلب در دفاع از طفلکی فخراور بنویسید.

گلشیفته نظر خودش را گفته و مردم هم حق دارند نظر خودشان را بگویند ایراد کجاست ؟
داستان آمریکا و حمله هم ربطی به ما ندارد آنها دنبال منافع خودشان هستند ولی با منافع مردم ایران همخوانی دارد . این کشتار هولناک دورزوه آیا دلیل نمیشود که مردم به کمک دیگران نیاز داشته باشند ؟ شما راه دیگری دارید یا باید منتظر کشتار بعدی باشیم . اگر همه اپوزیسیون جمع می‌شدند یک الترناتیو بسیار قوی تر تشکیل میشد البته شاید آرایش منطقه هم عوض میشد .
در ثانی صحبت های گلشیفته راجع به جنایات رژیم چیزی گفته نشده و اینکه چرا مردم نیاز به کمک خارجی دارند ؟
شما تحت تاثیر جو سبزی پلو با ماهی قرار گرفته آید و طعنه و کنایه میزنید ولی خیابان که بحث روشنفکری نمی‌فهمد خیابان توده مردم هستند که کاراکتر خاص خودشان را دارند و شعارهای خودشان را می‌سازند . این خاصیت یک رستاخیز ملی است . سال ۵۷ شورش ها به کمک خارجی همان داستان کمربند سبز پیروز شد. هیچ خیزشی در دنیا بدون کمک خارجی به پیروزی نرسید . ‌گلشیفه یک هنرپیشه هست و سواد سیاسی ندارد ولی بخاطر معروفیت در مدیا تاثیر گذار است . حرفهایش ایرادات زیادی داشته است باید گفت چرا شما دفاع میکنید ؟ رضا پهلوی بارها گفت ما روی مردم خودمان حساب میکنیم ولی باید روی سیاستهای خارجی هم تاثیر گذاشت .

یکی از جدی‌ترین خطاهایی که در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از ۱۴۰۱، در فضای سیاسی ما رخ داد، سوار شدن موجی از سلبریتی‌ها بر امر سیاست بود؛ پدیده‌ای که به‌ تدریج، امر سیاست را به ابتذال کشاند. چهره‌هایی مانند گلشیفته فراهانی و نازنین بنیادی‌ها، ناگهان از صنعت سرگرمی، خود را به عرصه‌ای پرتاب کردند که نه دانشی در آن دارند و نه درکی از پیچیدگی‌هایش.
مسئله بر سر سلب حق اظهارنظر سیاسی از فعالان این عرصه نیست؛ اما تفاوت است میان نظر شخصی و نشستن در جایگاه مرجع سیاسی. کمااینکه در هیچ جامعه‌ای انتظار نمی‌رود همه شهروندان دارای دانش سیاسی باشند. اما این سلبریتی‌ها از ۱۴۰۱ به بعد، ناگهان خود را در قامت چهره‌های راهبر سیاسی (به خصوص‌در سال ۱۴۰۱ به شکل رهبری شورایی) دیدند و در نقشی فرو رفتند که میدان آنها نیست. تاکید بر دانش در میدان سیاست از آنجاست که یک جمله‌ نسنجیده در این سطح می‌تواند فهم عمومی را منحرف کند و تصویری کاریکاتوری از واقعیت بسازد.
نمونه‌ آن، گفت‌وگوی اخیر گلشیفته فراهانی با یک شبکه‌ تلویزیونی در فرانسه؛ جاییکه او فارغ از گفته‌هایی که با آنچه از تریبون‌های جمهوری اسلامی منعکس می‌شود مو نمیزند، در بخشی کودکانه می‌گوید: «ایران برای ترامپ گنج است و او می‌خواهد به ایران حمله کند تا با این گنج بدهی‌هایش را بدهد.» این گزاره، فارغ از هر امری، نشانه‌ فقدان ابتدایی‌ترین شناخت از منطق اقتصاد سیاسی و روابط بین‌الملل است؛ تقلیل سیاست به دیالوگی از نمایش‌های روحوضی.
حال بماند که اساسا بازیگران یا همین سلبریتی‌ها از حوزه‌ای می‌‌آیند که در آن نقش‌ها قابل تعویض‌اند و هر اجرا می‌تواند با کارفرما و کارگردانی تازه، روایت دیگری بگیرد. وقتی چنین منطقی به سیاست راه پیدا می‌کند، مواضع می‌توانند با تغییر کارفرما دگرگون شوند و آنچه باقی می‌ماند، مهارت در ایفای نقش خواسته شده باشد.
شهرت هنری، در هر سطحی، صلاحیت سیاسی ایجاد نمی‌کند. زیان این روند متوجه جامعه‌ای است که به صداهای بلند اما کم‌مایه میدان می‌دهد. ورود چهره‌های کم‌دانش به عرصه‌ سیاست، آن را به امتداد صنعت سرگرمی تبدیل می‌کند؛ جایی که توجه از کیفیت اندیشه پیشی می‌گیرد.
جامعه‌ای که به حفظ شان سیاست اهمیت می‌دهد، باید دست به نوعی «سلبریتی‌زدایی» از امر سیاسی بزند و مرجعیت را به کسانی که توان تحلیل و دانش دارند، نه به آنان که نمایش در برابر دوربین تنها سرمایه‌شان است، واگذار کند.

از
یکی از جدی‌ترین خطاهایی که در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از ۱۴۰۱، در فضای سیاسی ما رخ داد، سوار شدن موجی از سلبریتی‌ها بر امر سیاست بود؛ پدیده‌ای که به‌ تدریج، امر سیاست را به ابتذال کشاند. چهره‌هایی مانند گلشیفته فراهانی و نازنین بنیادی‌ها، ناگهان از صنعت سرگرمی، خود را به عرصه‌ای پرتاب کردند که نه دانشی در آن دارند و نه درکی از پیچیدگی‌هایش.
مسئله بر سر سلب حق اظهارنظر سیاسی از فعالان این عرصه نیست؛ اما تفاوت است میان نظر شخصی و نشستن در جایگاه مرجع سیاسی. کمااینکه در هیچ جامعه‌ای انتظار نمی‌رود همه شهروندان دارای دانش سیاسی باشند. اما این سلبریتی‌ها از ۱۴۰۱ به بعد، ناگهان خود را در قامت چهره‌های راهبر سیاسی (به خصوص‌در سال ۱۴۰۱ به شکل رهبری شورایی) دیدند و در نقشی فرو رفتند که میدان آنها نیست. تاکید بر دانش در میدان سیاست از آنجاست که یک جمله‌ نسنجیده در این سطح می‌تواند فهم عمومی را منحرف کند و تصویری کاریکاتوری از واقعیت بسازد.
نمونه‌ آن، گفت‌وگوی اخیر گلشیفته فراهانی با یک شبکه‌ تلویزیونی در فرانسه؛ جاییکه او فارغ از گفته‌هایی که با آنچه از تریبون‌های جمهوری اسلامی منعکس می‌شود مو نمیزند، در بخشی کودکانه می‌گوید: «ایران برای ترامپ گنج است و او می‌خواهد به ایران حمله کند تا با این گنج بدهی‌هایش را بدهد.» این گزاره، فارغ از هر امری، نشانه‌ فقدان ابتدایی‌ترین شناخت از منطق اقتصاد سیاسی و روابط بین‌الملل است؛ تقلیل سیاست به دیالوگی از نمایش‌های روحوضی.
حال بماند که اساسا بازیگران یا همین سلبریتی‌ها از حوزه‌ای می‌‌آیند که در آن نقش‌ها قابل تعویض‌اند و هر اجرا می‌تواند با کارفرما و کارگردانی تازه، روایت دیگری بگیرد. وقتی چنین منطقی به سیاست راه پیدا می‌کند، مواضع می‌توانند با تغییر کارفرما دگرگون شوند و آنچه باقی می‌ماند، مهارت در ایفای نقش خواسته شده باشد.
شهرت هنری، در هر سطحی، صلاحیت سیاسی ایجاد نمی‌کند. زیان این روند متوجه جامعه‌ای است که به صداهای بلند اما کم‌مایه میدان می‌دهد. ورود چهره‌های کم‌دانش به عرصه‌ سیاست، آن را به امتداد صنعت سرگرمی تبدیل می‌کند؛ جایی که توجه از کیفیت اندیشه پیشی می‌گیرد.
جامعه‌ای که به حفظ شان سیاست اهمیت می‌دهد، باید دست به نوعی «سلبریتی‌زدایی» از امر سیاسی بزند و مرجعیت را به کسانی که توان تحلیل و دانش دارند، نه به آنان که نمایش در برابر دوربین تنها سرمایه‌شان است، واگذار کند.

نوشته‌ی شما نه دفاع از گلشیفته فراهانی است، نه تلاش برای گفت‌وگوی سیاسی؛
متن شما یک تسویه‌حساب ایدئولوژیک است که در آن، گلشیفته فقط نقش سپر انسانی را بازی می‌کند.
شما می‌گویید «هیچ‌کس نماینده مردم ایران نیست» — درست.
اما بلافاصله گلشیفته را در جایگاهی می‌نشانید که گویی سخنش فراتر از نقد است.
اگر نمایندگی وجود ندارد، مصونیت اخلاقی هم وجود ندارد.
حرف سیاسی، نقد سیاسی می‌خواهد؛ نه مظلوم‌نمایی.
هیچ آدم عاقلی جنگ و ویرانی را دوست ندارد. مخالفت با حملهٔ نظامی، به‌خودیِ خود نه فضیلت اخلاقی است و نه نشانهٔ بلوغ سیاسی. سؤال اصلی ساده است: راه‌حل عملی شما چیست؟
متن آقای نصرتی تقریباً فقط روی ترساندن از «خطر جنگ» تمرکز دارد، اما حتی یک راه مشخص و عملی برای تضعیف یا کنارزدن جمهوری اسلامی ارائه نمی‌دهد. وقتی تمام بحث صرفِ ردِ فشار خارجی می‌شود، ولی هیچ برنامه‌ای برای مهار سرکوب، شکستن قدرت حکومت یا وادار کردن آن به عقب‌نشینی مطرح نمی‌شود، نتیجه در عمل چیزی جز ادامهٔ وضع موجود نیست؛ چه نویسنده بخواهد، چه نخواهد.
سیاست جای نیت‌های خوب نیست؛ جای نتیجه است. اگر نه فشار خارجی مجاز باشد، نه تهدید، نه ابزارهای بین‌المللی و حتی نه بحث دربارهٔ آن‌ها، باید روشن گفت که این نگاه عملاً فقط به نفع یک طرف تمام می‌شود: جمهوری اسلامی. ترساندن مداوم جامعه از هر نوع فشار، بدون ارائهٔ جایگزین واقعی، بیشتر نقش ترمز سیاسی دارد تا راه نجات.
مسئلهٔ امروز ایران انتخاب بین «صلح اخلاقی» و «جنگ غیراخلاقی» نیست. مسئله این است که یک حکومت مسلح و سرکوبگر را چگونه می‌شود وادار به عقب‌نشینی کرد. وقتی به این سؤال پاسخی داده نمی‌شود و فقط به زبان اخلاقی پناه برده می‌شود، نه تحلیلی شکل می‌گیرد و نه راه‌حلی.