وای او بادم شمشیر به پیکار بهار

پیکار با بهار 
وای او با دم شمشیر به پیکار بهار 
خون گل را ز زمین تا به لب بام گرفت

آه او بر سر هرغنچهٔ گل تیغ آهیخت 
جان یاس و سمن و سرو به یک گام گرفت

سر سوسنبر و نسرین و شقایق ببرید 
باغ خون دل شد و زآن ابر سیه فام گرفت

صدف خندهٔ بستان چو به پیکار شکست 
روح قهاّرغضب زین شکن آرام گرفت

بخت نفرین شده اندوخت از او رنج و عذاب 
خالق رنج از آن شدّت آلام گرفت

به قضا روشنی دیده به اصرار سپرد 
ز قدر تیرگی بخت به ابرام گرفت

سودوسرمایه زکف داد به بازار عزا 
آنچه اندر پی سودا زغزا وام گرفت