شاهزاده رضا پهلوی و پرسشی که اپوزیسیون از آن می‌گریزد:

آیا شما از نتیجه صندوق رای می‌ترسید؟ من نمی‌ترسم
ترس از رأی مردم یا ترس از شفافیت؟**

گاهی یک سؤال ساده می‌تواند خیلی چیزها را روشن کند.
رضا پهلوی وقتی می‌گوید: «من از رأی مردم نمی‌ترسم»، در واقع دارد یک خط مشخص می‌کشد. او نمی‌گوید حتماً باید انتخاب شود؛ می‌گوید بیایید بگذاریم مردم تصمیم بگیرند.

اما همین حرف ساده، باعث شده بعضی از مخالفان جمهوری اسلامی به‌شدت عصبانی شوند. سؤال اینجاست: اگر همه دم از دموکراسی می‌زنند، چرا از رأی مردم ناراحت می‌شوند؟

رأی مردم یعنی پایان ادعاهای بدون پشتوانه

سال‌هاست که خیلی از گروه‌ها و چهره‌های اپوزیسیون، بدون اینکه از مردم رأی بگیرند، خودشان را نماینده مردم معرفی می‌کنند.
نه انتخاباتی بوده، نه سنجشی، نه رأی‌گیری‌ای که نشان بدهد واقعاً مردم چه می‌خواهند.

صندوق رأی این وضعیت را عوض می‌کند.
دیگر نمی‌شود فقط با حرف و سابقه و شعار جلو رفت.
رأی مردم می‌گوید: چه کسی واقعاً پشتوانه دارد و چه کسی ندارد.

چرا بعضی‌ها به‌جای حکومت، به پهلوی حمله می‌کنند؟

در شرایطی که مردم داخل ایران سرکوب می‌شوند و جمهوری اسلامی هنوز سر کار است، انتظار طبیعی این است که اپوزیسیون تمرکزش را روی مقابله با حکومت بگذارد.

اما در عمل می‌بینیم که بعضی گروه‌ها—چه بخشی از چپ‌ها و چه سازمان‌هایی مثل مجاهدین خلق—بیشتر انرژی‌شان را صرف حمله به رضا پهلوی می‌کنند تا حمله به جمهوری اسلامی.

این رفتار یک سؤال جدی ایجاد می‌کند:
چرا اولویت‌ها عوض شده است؟

اگر رأی دارید، چرا می‌ترسید؟

اگر این گروه‌ها واقعاً فکر می‌کنند مردم طرفدارشان هستند، صندوق رأی باید بهترین فرصت برایشان باشد.
در آن صورت، خیلی ساده می‌توانند بگویند: «بیایید رأی‌گیری کنیم و ببینیم مردم چه می‌خواهند.»

اما به‌جای این کار، تخریب می‌کنند، حمله می‌کنند و اصل رأی مردم را زیر سؤال می‌برند.
این رفتار بیشتر شبیه فرار از نتیجه است تا اعتماد به مردم.

سیاست بدون پاسخ‌گویی

بخشی از اپوزیسیون به سیاستی عادت کرده که در آن لازم نیست به مردم پاسخ بدهد.
نه رأی می‌گیرد، نه کنار می‌رود، نه قبول می‌کند که شاید مردم گزینه‌ی دیگری را ترجیح بدهند.

ورود رأی مردم به این فضا یعنی پایان این وضعیت.
و طبیعی است که بعضی‌ها از این شفافیت خوششان نیاید.

مهم این است که نتیجه چه می‌شود

در سیاست، نیت مهم است، اما اثر رفتار مهم‌تر است.
وقتی حمله‌های مداوم به یک چهره‌ی اپوزیسیون باعث تفرقه، دعوا و دور شدن تمرکز از جمهوری اسلامی می‌شود، باید پرسید:
این کار در نهایت به نفع چه کسی تمام می‌شود؟

حرف آخر

این مقاله نمی‌گوید چه کسی باید رهبر آینده ایران باشد.
فقط یک چیز می‌گوید: ملاک باید رأی آزاد مردم باشد.

کسی که از رأی مردم نمی‌ترسد، آماده رقابت است.
کسی که از آن فرار می‌کند، باید توضیح بدهد چرا.

و پرسش همچنان باقی است:
مشکل بعضی‌ها با رضا پهلوی چیست؟
ترس از رأی مردم، یا ترس از شفافیت؟
ارشان اذری