چرا به بیانیهٔ میرحسین موسوی حمله شد؟

.

دوستانی که مقاله « چرا به بیانیه میر حسین موسوی حمله شد؟» از آقای ایرج اورجی را می خوانند و از سر اعتقاد به دمکراسی و حق آزادی بیان، با استدلالات آقای اورجی نسبت به میر حسین موسوی و بیانیه او احساس همراهی و همنظری پیدا می کنند، بهتر است که قبل از تصمیم به پشتیبانی از کلیت نظر او در این بیانیه، نظر انتقادی آقای فرامرز حیدریان در مورد این بیانیه و تحلیل آقای اورجی را نیز بخوانند. آقای حیدریان لایه پنهان در بیانیه میرحسین موسوی را که همانا تاکید به حق رژیم اشغالگر و خونریز اسلامی به شرکت در رفراندوم فرضی آینده بعنوان یک آلترناتیو همپای دیگر گزینه های پیش روی می باشد را می شکافد و برملا می کند. این یک عوامفریبی ظریف است که می خواهد همچنان جمهوری اسلامی را به رای مردم بگذارد. یک نقض غرض فریبکارانه که می خواهد چشم بر ۴۷ سال جنایات پی در پی رژیم اسلامی ببندد و آنرا دوباره به رای مردم بگذارد. مردم ایران بعد از چند بار اعتماد، به اختیار یا به اجبار، به اصلاح طلبان حکومتی از جمله به همین میر حسین موسوی، بعد از سال ۱۳۹۶ بارها به میدان آمده و شعار داده اند « اصلاح طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا»! مردم در جنبش‌های دیماه ۹۶، آبانماه ۹۸، شهریورماه ۱۴۰۱ و در قیام اخیر و جاری با اهدا هزاران قربانی جاوید نام ثابت کرده اند که دیگر خواهان اصلاح این رژیم نیستند. دریای خون بین ملت ایران و این رژیم فاصله انداخته و ملت ایران دیگر به هیچ چیزی جز سرنگونی و نابودی این رژیم نمی اندیشند، چه برسد به برگزاری رفراندومی که یکی از گزینه هایش رژیم اشغالگر اسلامی باشد.
آقای اورجی به کامنت مستدل آقای حیدریان توجه فرمایید!
محمود علوی

Sirus Malakooty
برآمدش نشانه یک دیرکرد است ، شاید سالها پیش می‌توانست اندک نقشی ایفا کند اما اکنون بویژه پس از وقایع دیماه بسیاری از نقشها بر آب به بی‌رنگی کشانده شدند

Kia Rostami

درود بر آقای اورجی گرامی،
اندکی صحبت دم دست برای نابودی تمام سوراخ سمبه های ولایت فقیه.

میر حسیر موسوی اگر با همین مشقی که نوشته است به سر جلسه اول «درس منطق» برود، رفوزه، رفوزه است؛ برای اینکه چطور میتوان چیزی را در ابتدا، نفی کرد؛ ولی بعد همان چیز نفی شده را پیش شرط گزینش دانست!!؟. چنین کاری فقط از ذهنیّتهای معیوب و فروچلیده در باتلاقهای مذهبی/ایدئولوژیکی و امثالهم برمی آید. حکومتی که زمامدارانش خودشان را جانشینان بی بدیل «الله» بر روی زمین میدانند و تکلیف شرعی و واجب و عبادتی خود را در تبلیغ و به کرسی نشاندن امر الهی میدانند، بحث از انتخاب کردن در حضورشان، اوج بلاهت است و بس. چگونه میتوان حقیقت را اصلاح کرد یا انتخاب؟. چیزی که «حقیقت» است، هرگز انتخاب شدنی نیست؛ بلکه «تایید و تصدیق» میشود. میرحسین موسوی و آنانی که برای او کباده میزنند؛ بویژه آدمهای متوهمی که به خود تلقین کرده اند به دایره «بزرگان صاحب اندیشه و کارکُشتگان مُجرّب» تعلّق دارند، اول باید توضیح دهند که «اسلامیّت» در کجای معادله مردم ایران قرار میگیرد و سپس کاست برآمده از آن، چه بخشی از واقعیّت متکثّر ایرانی را واتاب میدهند و درصد آنها در جامعه ایرانی، چقدر است، بعد بیاید اظهار لحیه کند. دوران حکومت فقاهتی دقیقا با شلیک نخستین گلوله بر پشت «مدرسه رفاه» به سینه عزیزترین فرزندان این آب و خاک، به پایان رسید و هرگز هیچ حقّانیّتی به حکومت نداشت و تا امروز نیز با تکیه به همان سلاح خونریز و قتل عام با توکّل به متعگان و رکابداران آتئیستش! سگدو میزند که خودش را سر پا نگه داررد. این تا اینجا.
برمیگردیم به مسئله «شاهزاده رضا پهلوی». صرف نظر از اینکه شاهزاده به سلسله پهلویها تعلّق دارد و این سلسله یکی از بی نظیرترین سلسله ها از لحاظ خدمات به مردم ایران در تاریخ کهنسال ایران بوده است، تلاشهای ایشون و مادرش ملکه دیبا در مصاف با حکومت فقاهتی مزید بر محبوبیّت او هستند. مشارالیه بارها و بارها دست همکاری خودش را به سوی همگان؛ مخصو صا مدّعیان هارت و پورت سیاست دراز کرد و هر دفعه، دیگران بودند که او را پس زدند. من سالهاست فریاد زده ام و استدلال آورده ام و گفته ام که اگر گرایشهای سیاسی و مدّعی اپوزیسیون، واقعا ریگی به کفششان نیست، باید دلیر باشند و نماینده خودشان را به مردم درونمرزی و بروزنمری معرفی کنند و نماینده نیز با دلاوری در کنار شاهزاده بایستد. مهم نیست که نمایندگان چه اعتقاداتی دارند، مهم این است که به مردم نشان دهند که اعتقاداتشان برای سعادت و آزادی و خوشزیستی و دیرزیستی مردم و بالندگی و شکوفایی ایران است. درد فاجعه بار اینجاست که مخالفان و جبهه گیران مقابل شاهزاده رضا پهلوی، نه تنها هیچ محبوبیّتی بین مردم ایران ندارند [طیف معروف به 57]؛ بلکه کثیری از آنها؛ مخصوصا ایدئولوژی زدگان متوهم، منفور نیز هستند: مثل توده ایها، اکثریّتیها و امثالهم. دیگر گرایشهای سیاسی نیز، اگر منفور نباشند، بی شک محبوبیّتی ندارند. حتّا فرقه مصدّقیها نیز محلی از اعراب ندارند. حالا برای اینکه بتوان به سطح رضایتبخشی رسید، راهی نیست سوای اینکه دیگر مدّعیان با شاهزاده در پروسه متلاشی و نابود کردن حکومت فقاهتی همپایی کنند و از طرف دیگر نه از طریق خصومت و کینه توزیهای متشرّعانه – که اکثر مخالفان شاهزاده تا امروز ثابت کرده اند زمین بروند، هوا بروند، آخرش در دیگ مذاب شرایع شیعه گری کینه توز، نافشان را بریده اند و بالیده شده اند- ؛ بلکه با استدلال و منطق و برهانهای قویمایه بکوشند که کارنامه خودشان را نقد کنند و به کسب رضایت از طرف مردم کامیاب شوند تا در انتخابات آتی بتوانند صاحب آراء چشمگیر و در مسائل کشورداری سهیم شوند. این کار را تا امرز به تعویق انداخته اند؛ زیرا کنشگران اینهمه گرایش سیاسی منفعل، هیچ سر رشته ای از سیاست ندارند؛ سوای هوچیگری و گرد و خاک به پا کردن. این را نیم قرن آزگار در حرف و عمل اثبات کرده اند. بنابر این، عقل سلیم حکم میکند که این طیف را باید به حال خود گذاشت و در کنار شاهزاده ایستاد. مردم ایران خودشان گفته اند و همچنان میگویند که ما چه کسی را میخواهیم و چه نوع نظام کشورداری را آرزومندیم. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان