بهمن تباهی

بهمن تباهی  
تاماهِ بهمن آمدو زی ماگذارکرد 
خلقی زنکبت قدمش غصه دارکرد

چون چهرهٔ عبوس عیان کردو رخ نمود 
جوروجفا فزودو دغا١ آشکارکرد

آن‌سوزِسردوغُرِّش رَعدش شعف زُدود 
ابرِسیاه بهمنی اش دل فکار کرد

هرجاگذشت آذر بیدادبرفروخت 
اندریمین٢بلاوخطابریسار٣کرد

در چنته آنچه داشت زآسیب بیدریغ 
بر باغ وراغِ سبزِ پُر از برگ و بارکرد

گه کشت وگه شکست و گهی بست وبردرید 
تاراج ٤و نهب ٥و جورچو غُز٦یا تتار٧کرد

دلبستگانِ مُلک بیازرد و بس زِ آن  
راهی براه رحلت و دارالقرار٨کرد

جورش گواه بود نهاد پلید را 
قَهرَش زشَرّ نَفس تَعَب ٩ها نثارکرد

آری بیامد او چوعدو١٠ خوی بدمنش 
بس کارزشت کردوبه آن افتخارکرد

گویی زمانه هرچه بدی داشت درنهان 
بهمن به مانمودو چو یک نابکارکرد

باری نماند هیچ ززشتی نکرده او 
ویحک ١١براو چو‌این همه بی شرمِ عارکرد

هر چندبهمن آمدوجورش روان فسرد 
آید دمى كه رفت و ز دوران گذارکرد

روزى كه كرددفع شرازملك اردشير ١٢
سور وسرور وعشرت خلق استواركرد

آری بهارچیره شدوسبزه بردمید 
ساقی به مجلس آمدومی غمگسارکرد١٣

گل‌ برگرفت پرده ز رخساردلفریب 
سور وسرور وعشرت خلق استوارکرد

بیند«سها"در آینه آمال دلفروز 
بهمن که سر براه نهاد و فرارکرد

فرّخ دمی که روز عدو شام تیره شد 
گاهِ ظَفَرکه بهمنیان بیقرارکرد

(١): دغا: مكار - دغل 
(٢): يمين: طرف راست
(٣):يسار: طرف چپ
(٤):تاراج:غارت- تاراج كردن مصدر متعدى است و به معنى غارت كردن است.
(٥): نهب: غارت- چپاول- تاراج جمع آن نهاب است..
(٦): غز: گروهى از تركمانان آسياى مركزى كه در زمان سلطان سنجر به ايران تاختند.
(٧): تتار:تاتار:تتر: قوم مغول و هريك از افراد مغول راهم گويند
(٨): دارالقرار: منزل آرامش و منظور دنياى پس از مرگ است.رحلت دارالقرار:حركت به مرگ 
(٩):تعب: رنج - سختى
(١٠): عدو: بدخواه - خصم 
(١١): ويحك: افسوس- واى درمقام تعجب و شگفتى گفته مى شود
(١٢): اردشير: منظور اردشير بابكان بنيانگذار شاهنشاهى ساسانى است 
(١٣): هریک از چهار فعل این بیت: (شد - دمید- آمد- کرد)فعل ماضى مطلق سوم شخص مفرد است. كه در معنى مستقبل محقق الوقوع بكار رفته است. مانند (شد) در شعر حافظ" فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش"
(١٤): آمال: جمع امل است. به معنى اميد ها و آرزو ها
(١٥): فرٓخ: خجسته- فرخنده- مبارك- خوش