این روز ها سخت غمگینم وبی تاب .آنی قادر به فراموش کردن قتل وعامی نیستم که زیباترین فرزندان این سرزمین را با دستور جانی بالفطره ای بنام خامنه ای وجانیان حلقه زده بر دور او وحشیانه بقتل رساندند. اما زمانی که به شهامت این جوانان می نگرم که باآگاهی از دد منشی رژیم با وصیت نامه ای در جیب پای در میدان نهادند وحماسه بزرگ هفدهم وهژدهم دی ماه را آفریدند. غرق در غرور وافتخار می شوم .
سرزمین غریبی است .غریب از آن رو که هر زمان آزادی خواهان آن برای گرفتن حق خود ،برای رسیدن به آزادی پای در میدان نهاده .هرگز نهراسیده اند .شهامتی که شگفتی می آورد و تکثیر می گردد.
به پایمردیت در مبارزه که حال "پای زنیت " نیز بر این فرهنگ افزوده شده فرا می خواند.
دیدن این تصویر آرامم کرد !تنها اراده ،پاگیزگی درون ، استواری واعتقاد به راه انتخاب کرده می تواند چنین لبخند آرامش بخشی زیر نقاب مرگ بنمایش بگذارد.
دیدن این تصویر مهری که همیشه به ملتم بخصوص نسل جوان دارم رادرمن دوصد چندان کرد . این لبخند .لبخند پیروزی است .هیچ گلوله وطناب داری قادر نیست عظمت آن را در هم شکند. صاحب چنین لبخندی عاشقیست که مقصود در بر گرفته است .
این روح واقعی جنبش دی ماه است .أگاه به راه رفته وامیدوار که با لبخند در برابر مرگ ناخواسته بمیدان می رود می ایستد برمرگ لبخد می زند و در میان سنج ،دهل ورقص این عنصر شادی بخاک بر می گردد.کدام نیرو قادربه شکستن چنین نسلیست؟
"شعبدهبازانِ لبخند
در شبکلاهِ درد
با جاپایی ژرفتر از شادی
در گذرگاهِ پرندگان.
در برابرِ تُندر میایستند
خانه را روشن میکنند.
و میمیرند. "شاملو
با خود زمزمه می کنم عزیز ندیده تو نماد نسلی هستی که برای شادی مبارزه کردی ! لبخند تو برمرگ از هزار گلوله بر قلب جنایت کاران کاری تر بود .آرامشم دادی که چگونه این روزهای سخت را سر کنم .منت دارم.
نسل زیبای سرزمینم !بر ای شهامتی که این پیرانه سری بما دادید!غرق در شورم !بخاطردریچه ای که در برابر دیدگان ما بسوی زندگی وشادی گشودید سخت سپاس گزار . نامت جاوید "مصطفی غفاری" وجاوید نامان دیگر
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!