۴۷ سال سرکوب.
۴۷ سال دفن آزادی.
۴۷ سال جنایت سیستماتیک علیه انسان.
خامنهای یک فرد نیست؛
او نماد ماشین مرگ است.
چهرهی رسمی خشونت، دروغ و خون.
نامی گرهخورده با اعدام، شکنجه، گلوله
و گورهای جمعی.
زیر سایهی او
کودکان هدف گلوله قرار گرفتند،
جوانان به دار آویخته شدند،
و مادران با عکس فرزندانشان پیر شدند.
نیکا، کیان، خدانور
و هزاران نام دیگر
فقط «قربانی» نیستند؛
آنها اسناد زندهی جنایتاند.
اگر خدایی هست،
در این سرزمین به صلیب کشیده شد؛
نه با فلسفه،
بلکه با باتوم، گلوله و طناب دار.
خدا آن روز مرد
که جهان را دید
و کاری نکرد.
این یک حکومت نیست؛
پروژهایست برای حذف انسان.
سیستمی که از مرگ تغذیه میکند
و با ترس نفس میکشد.
هرکس که هنوز از
«تعادل»، «گفتوگو» یا «مصلحت» سخن میگوید،
یا حقیقت را پنهان میکند
یا شریک جرم است.
این فقط فاجعهی ایران نیست.
جنایتی که مهار نشود،
صادر میشود.
تاریخ همیشه همین را گفته
و جهان همیشه دیر فهمیده است.
ما دنیایی بدون این نظام مرگمحور میخواهیم؛
دنیایی که در آن
زندگی ارزش دارد
و انسان ابزار قدرت نیست.
سکوت نکنید.
بیتفاوت نباشید.
این خونها
جهان را متهم میکند.
کمک کنید
پیش از آنکه این جنایت
به صفحهی بعدی تاریخ منتقل شود.
پیروز نامی
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!