وطن دار و بی وطن

در این کلمه وطن! دراین کلمه خاک! دراین کلمه مردم! چه نیروئی پنهان گردیده است؟ که قلبت را به آتش می کشد.در تمامی سلول های بدنت نفوذ می کند. چون عاشقی شیدا ترادر رویائی لذت بخش فرو می برد.
کلماتی که قدرت می دهند، هویت می بخشند ،عشق می آفرینند.ترا بگذشته ،به حال وآینده پیوند میدهند.
کلماتی که هرکدام دیگری تکمیل می کند تفسیر می نماید و نهایت با نام ایرانی وظیفه ای بس سنگین بر دوشت می نهند.
وطن معنا نمی یابد اگر این خاک !با مردم در نیامیزد و وظیفه نهاده شده بر دوش تک تک باشندگان آن با جوابگوئی به این وظیفه ملی توام نگردد.
! وطن این کلمه زیبای نشسته بر جان شکل نمی گیرد وقلبت برای آن نمی طپد اگرمردم حضور تاریخی در آن نداشته باشند. 
حضورمردمی در درازنای تاریخ که از میان رنج ها، قهرمانی ها،تلاش و ایجادگری ،خنده و اشگ عبورکرده اند تا سرزمینی بنام ایران را بسازند. 
چه میکردیم اگر آرش جان بر تیر نمی نهاد تا مرز ایران زمین را باجان خود ترسیم کند؟چه میکردیم؟ چه خواهیم کرد؟ اگر این نسل پرشهامت وتاریخ سازامروز برای آزادی از چنگال اهریمنی  بنام حکومت اسلامی  قدم در میدان نمی نهاد؟ وبه بهائی بس سنگین به قیمت جان عزیز هزاران هزار جوان ایرانی از شرف و آزادگی این سرزمین دفاع نمی کرد؟
اندوهی بس سنگین بر قلب هایمان نشسته است ! بر قلب کسانی که پیوسته با نام ویاد ایران طپیده ،مالا مال عشق ،غرور وآزادگی.غرورتعلق به
سرزمینی متفاوت چون کوههای سرکش آن!زیسته اند.  مغرور وپرصلابت حتی زمانی که حکومتی چنین نامردمی بر آن مسلط گردیده و راه نفس براوبسته است .غروری ناشی از تعلق به  نسل جوانی که با فریاد آزادی قدم در میدان  نهاده تا از آزادگی وریشه های تاریخی من وتو که ما باشیم دفاع کند.
سرزمینی که حتی اسطوره ای آن نیز با قهرمانی ومبارزه با ظلم نام خود برکشیده اند.هیچ جان آزاد ،هیچ لحظه شاد وفرح بخشی درتاریخ این سرزمین نمی یابی که حاصل مبارزه ای سنگین همراه باجان باختن مردمی که برای آزادی وآزادگی خود مبارزه می کردند،نباشد. این سرزمین رگ وپیش را با ساروجی از استخوان و خون این مردم بنا نهاد اند .راز پایداری آن نیز درهمین نهفته است.از این روست که حکومت هیچ ولدالزنائی را که ریشه در این خاک نداشته باشد بر نمی تابد ! ولو به قیمت جان.ابوالفضل محققی دار و بی وطن

در این کلمه وطن! دراین کلمه خاک! دراین کلمه مردم! چه نیروئی پنهان گردیده است؟ که قلبت را به آتش می کشد.در تمامی سلول های بدنت نفوذ می کند. چون عاشقی شیدا ترادر رویائی لذت بخش فرو می برد.
کلماتی که قدرت می دهند، هویت می بخشند ،عشق می آفرینند.ترا بگذشته ،به حال وآینده پیوند میدهند.
کلماتی که هرکدام دیگری تکمیل می کند تفسیر می نماید و نهایت با نام ایرانی وظیفه ای بس سنگین بر دوشت می نهند.
وطن معنا نمی یابد اگر این خاک !با مردم در نیامیزد و وظیفه نهاده شده بر دوش تک تک باشندگان آن با جوابگوئی به این وظیفه ملی توام نگردد.
! وطن این کلمه زیبای نشسته بر جان شکل نمی گیرد وقلبت برای آن نمی طپد اگرمردم حضور تاریخی در آن نداشته باشند. 
حضورمردمی در درازنای تاریخ که از میان رنج ها، قهرمانی ها،تلاش و ایجادگری ،خنده و اشگ عبورکرده اند تا سرزمینی بنام ایران را بسازند. 
چه میکردیم اگر آرش جان بر تیر نمی نهاد تا مرز ایران زمین را باجان خود ترسیم کند؟چه میکردیم؟ چه خواهیم کرد؟ اگر این نسل پرشهامت وتاریخ سازامروز برای آزادی از چنگال اهریمنی  بنام حکومت اسلامی  قدم در میدان نمی نهاد؟ وبه بهائی بس سنگین به قیمت جان عزیز هزاران هزار جوان ایرانی از شرف و آزادگی این سرزمین دفاع نمی کرد؟
اندوهی بس سنگین بر قلب هایمان نشسته است ! بر قلب کسانی که پیوسته با نام ویاد ایران طپیده ،مالا مال عشق ،غرور وآزادگی.غرورتعلق به
سرزمینی متفاوت چون کوههای سرکش آن!زیسته اند.  مغرور وپرصلابت حتی زمانی که حکومتی چنین نامردمی بر آن مسلط گردیده و راه نفس براوبسته است .غروری ناشی از تعلق به  نسل جوانی که با فریاد آزادی قدم در میدان  نهاده تا از آزادگی وریشه های تاریخی من وتو که ما باشیم دفاع کند.
سرزمینی که حتی اسطوره ای آن نیز با قهرمانی ومبارزه با ظلم نام خود برکشیده اند.هیچ جان آزاد ،هیچ لحظه شاد وفرح بخشی درتاریخ این سرزمین نمی یابی که حاصل مبارزه ای سنگین همراه باجان باختن مردمی که برای آزادی وآزادگی خود مبارزه می کردند،نباشد. این سرزمین رگ وپیش را با ساروجی از استخوان و خون این مردم بنا نهاد اند .راز پایداری آن نیز درهمین نهفته است.از این روست که حکومت هیچ ولدالزنائی را که ریشه در این خاک نداشته باشد بر نمی تابد ! ولو به قیمت جان.ابوالفضل محققی