نام کتاب: گفتوگو با شیرین یادگاری
نویسنده: آناهیتا دیپیر
انتشارات: گفتگوی روز
سال انتشار: دی ۱۴۰۴ - ژانویه ۲۰۲۶
به نقل از دیباچه کتاب، به قلم: آناهیتا دی پیر
گفتوگو با شیرین یادگاری بخشی از مجموعه مصاحبههای پژوهشی پیرامون «جنبش زنان ایران» است که با هدف مستند سازی تجربهها، روایتها و تحلیلهای کنشگران معاصر زنان، در داخل و خارج از ایران، طراحی و اجرا میشود. این طرح، به عنوان بخشی از پروژهی گفتوگوی روز، میکوشد تا از خلال گفتوگوهایی میان نسل های مختلف، لایههای کمتر شنیده شده تاریخ شفاهی زنان ایرانی را بازخوانی کند و میان حافظه فردی و حافظه جمعی پیوندی علمی و مستند برقرار سازد.
در میان مصاحبه شوندگان این مجموعه، خانم شیرین یادگاری جایگاهی ویژه دارد. زندگی و فعالیتهای او در مرز میان تجربه شخصی و کنش اجتماعی قرار دارد؛ تجربه زیستهٔ نسلی که در سالهای پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ کودکی را پشت سر گذاشت، در فضای بسته و ایدئولوژیک دهههای بعد رشد کرد، و در عین حال توانست با پشتکار، تحصیلات و ارتباطات فراملی، سهمی در عرصههای آموزشی، اجتماعی و بینالمللی ایفا کند. این گفتوگو نه تنها بازتابی از مسیر فردی یادگاری است، بلکه آیینهای است از موقعیت زن ایرانی در گذار تاریخی از جامعهای سنتی و انقلابی به جامعهای جهانی و شبکه محور.
اهمیت این مصاحبه در پیوند میان سه سطح از تجربه نهفته است: نخست، تجربه خانوادگی و کودکی در بطن تحولات انقلابی و جنگی که بر نسل او سایه افکند. دوم، تجربه حرفهای در عرصههای آموزشی و همکاری با نهادهای بینالمللی همچون سازمان ملل و یونیسف. و سوم، تبیین نظری و روانشناختی او از مفاهیمی چون خشونت، خودشیفتگی اجتماعی، توانمندسازی زنان و پیوند سیاست با «قدرت نرم». یادگاری از معدود زنانی است که در گفتوگوهای این مجموعه، جنبش زنان را نه صرفاً به مثابه یک حرکت سیاسی یا فمینیستی، بلکه به عنوان فرایندی درونی، تربیتی و فرهنگی مینگرد؛ فرایندی که به باور او، از «مهارتهای نرم» و آگاهی جمعی آغاز میشود و میتواند به بازسازی ساختار اجتماعی بینجامد.
در روایت خانم یادگاری، مفهوم «جنبش زنان» با مفاهیم امید، درمان، رشد و خلاقیت پیوند میخورد. او با اشاره به ضرورت ایجاد «کمپین نجات» یا «کمپین حق زندگی» بر این باور است که اساسیترین مطالبهٔ زنان امروز، بازگرداندن «حق طبیعی زیستن» و «کرامت انسانی» است. این تأکید، جهت گیری فرهنگی و اخلاقی ویژهای به گفتوگو میدهد که آنرا از سطح اعتراض سیاسی فراتر میبرد و در چارچوبی انسان گرایانه و آموزشی جای میدهد.
از منظر پژوهشی، گفتوگوی حاضر سندی است از مرحلهای تازه در تاریخ جنبش زنان ایران؛ مرحلهای که در آن، روایت زنان نه صرفاً بر محور رنج و محرومیت، بلکه بر محور کنش آگاهانه، بازسازی روانی و جستوجوی امید در تاریکی شکل می گیرد. امیدی که در زبان یادگاری، هم بُعدی درونی دارد و هم اجتماعی؛ و در نهایت، به زبانی انسانی و جهان شمول بدل میشود که مخاطب آن، نه فقط زنان ایران، بلکه هر انسان جویای کرامت و برابری است.
کتاب گفتوگو با شیرین یادگاری، به کوشش: آناهیتا دیپیر با فرمت پی دی اف
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!