از ایرانِ خرّمدینان و میکده خراباتیان و کاباره جهانی اش

تاریخ نگارش:12/01/2026

از ایرانِ خرّمدینان و میکده خراباتیان و کاباره جهانی اش
فرودآمد سیمرغ از البرز کوه و رامشگری و نی نوازی و می افشانیهایش

مکن خویشتن را زمردمکُشان

چرا باید ایران و «کثرتهای متفاوت» آن را دوست داشت و به آنها مهر ورزید؟. چرا باید بر تمام آنانی که میخواهند ایران را «وحدت عقیدتی و همشکلی و همفُرمی» دهند، با درایت و منطق و استدلال و برهان و صبوری بدون هیچگونه کاربست خشونت و پرخاش و خونریزی و آزار چیره شد؟. چرا ایران و مردمش، بیش از هر دورانی دیگر در تاریخ گذشته اش به «صلح و آرامش و نشاط و امنیّت و رقص و پایکوبی و شادخواری و مهربانی و گشوده فکری و راستمنشی و برای یکدیگر بودن و رفتارهای ستودنی و آبادانی و سازندگی و زیبآآرایی مناسبات انسانی و حفاظت و پرورش محیط زیستبوم و حیواندوستی و همسایه داری و پیوندهای دوستانه با تمام کشورهای جهان» محتاج و ملزوم است؟. چرا هر چیزی که به نفرت و تهاجم خونریزانه و خصومت ویرانگر بخواهد میدان و امکان بدهد، باید بلافاصله با واکنش جمعی مردم ایران، رویارو شود؟. چرا باید «جان و زندگی و نگاهبانی از آنها» را از اهمّ وظایف وجدانی خویشتن و همنوعان خود دانست؟. چرا باید آموخت و تایید و تصدیق کرد که ایران را فقط با همکاریها و باهماندیشیها و همعزمیها و همبستگیها و همکاریها و داشتن ایده ها و افکار بکر و بدیع و نو به نو میتوان شکوفا کرد و فرابالانید و میوه های آن را هم برای خودمان بچینیم و هم به جهانیان عرضه کنیم؟. چرا هر گونه حرکتی که به سوی گسست و انفصال ما ایرانیان از همدیگر شود، باید پیشاپیش با آن رویارو شد و اهرمهای زیانبارش را از کار انداخت؟. چرا ایران در تنوّع و ادغام و باهم آمیختگی اقوامش است که زیباترین فرش و رنگین کمان شگفت انگیز و دلربای جهانی میشود؟. 
ایران سرزمین مهربانیها و سلحشوریها و جانفشانها و آفرینشها و هنرها و لطافتهای ژرفاندیش شاعرانه و جانهای آزاده و زیباییهای مینیاتوری بود و هست. ایران، مادر تضادهای نفرت آلود نبود؛ بلکه میداندار آشتیها و دوستیها و همبستگیها و شورانگیزیها و خنده ها و رقصها و ایثارگریها بود و هست. شهریاران را چه شد؟. دوستداران را چه شد؟. یاران را چه شد؟. حقّ شناسان را چه شد؟. عندلیبان را چه شد؟. سواران را چه شد؟. میگساران را چه شد؟. سعی باد و باران را چه شد؟. کی و کجا بود که ما همدیگر را گم کردیم؟. کی و کجا و به چه دلایلی بود که ما خاصم خونریز همدیگر شدیم؟. چه بر سر ما رفت که شبانه روز بر «سفره خونین عزیزان» خود نشستیم و ضیافت خون گرفتیم؟. چه شد که ما، «مادر خویش» را خوار و ذلیل و سوگوار کردیم؟. چه شد که ایران عزیز را فقط به رودخانه جاری اشکهای تلخ و جگرخراش و قبرستانهای وسیع تبدیل کردیم؟.  
من در گریه هاتم، ای ایرانم. من در ناله ها و زنجموره هاتم، ای ایرانم. من در فریادهای دلخراشتم، ای ایرانم. من همیال و همدردتم، ای ایرانم. من خاک غرق در خونتم، ای ایرانم. من جنگلهای سوخته ات هستم، ای ایرانم. من گنجهای غارت شده ات هستم، ای ایرانم. من کوههای سر به فلک کشیده ات هستم، ای ایرانم. من وجب به وجب بیابان و شوره زار و کویرهاتم، ای ایرانم. من درّه ها و پیچ و خمها و تاریخ و فرهنگ کهنسالتم، ای ایرانم. من پیکر تکه پاره شده فرزندانتم، ای ایرانم. من گورهای گمشده سلحشورانتم، ای ایرانم. من با توام شب و روز در هق هق بغضهای ترکیده و ناترکیده هزاران ساله ات، ای ایرانم. من نام تمام بی نام و نشانهای پهلوانان دلاورت هستم، ای ایرانم. من در سوگواریهای با جامه پیروزه رنگت هستم، ای ایرانم. من هستی تمام فرزندانتم، ای ایرانم. من، گیلکم و مازنی ام و ترکم و لرم و بلوچم و کُردم و عربم و فارسم و ترکمنم و یهودی ام و ارمنی ام و آشوری ام و صدها قوم ریز و کلانتم، ای ایرانم. من تمام خدایان و پیامبران و ادیان و مذاهب و فرقه هاتم، ای ایرانم. من زیباترین زنان و دختران و رشیدترین پسران و مردانتم، ای ایرانم. من مادران و خواهران و پدران و برادران شکسته و زجر دیده و سینه سوخته ات هستم، ای ایرانم. من تمام فرزندان آواره و دربدر و رانده شده ات هستم، ای ایرانم. من تمام دار و ندارتم، ای ایرانم. من، پا به پاتم، لحظه به لحظه، ای ایرانم. من با توام در خواب و بیداری، در رویاها و آرمانها و آرزوها و حسرتها و امیدهایت، ای ایرانم. من دلباخته توام، ای ایرانم. بی تو، هیچم و با تو، هستی دارم. با تو سرفرازم و مغرور. با تو عاشقم و مطرب شادی آفرین. با تو ایثارگرم و نغمه خوان زندگی سرشار از ارجمندی. با تو هستم و بی تو نیستم، ای ایرانم. ما، فرزندانت، با همدیگر خواهیم ساخت از خشت وجودمان، ایرانی آباد و آزاد که تار و پودش موسیقی و دست افشانی و پایکوبی و شادزیستی و دیرزیستی باشد برای تمام مردم جهان، ای ایرانم. ای سیمرغ گسترده پر. ما ایران را میکده خراباتیان برای عشقورزیها و دوست داشتنها و خنده ها و قهقهه ها و مهربانیها و پهلوانیها و جوانمردیها و برای یکدیگر بودنها خواهیم آراست. ما فرزندانت، ای ایرانم، با همدیگر سراسر میهن را به کاباره جهانی رقص و آواز واخواهیم گرداند.  ما امیدوارانیم و جویندگان راستمنشی و آزادمنشی. ما سرو سهی و راست قامتانیم که به هفت آسمان فلک فرا میبالیم و شکوفه های زندگی سرشار از مهرورزی را همچون باران لطف و باد صبا نثار میکنیم. «ما ایرانیم، ای ایرانم».