بنایِ جنبشِ زن، زندگی، آزادی، در دوران قاجاریه توسط سرکار خانم فاطمه برغانی قزوینی، ملقب به طاهره قُرَّةُالعَین نهاده شد. سالها بعد از آن، سرکار خانم مریم عمید با انتشار روزنامه شکوفه، خاکستری را کنار زد تا روشناییِ آتشی که در زیر آن پنهان بود، رخ نشان دهد و زنان کشورمان را از حق و حقوق خویش آگاه سازد. حال، همان درختی که طاهره قُرَّةُالعَین کاشت و توسط مریم عمید آبیاری شد، میلیونها شکوفه داد و میرود تا به انقلابی بدل شود که نه فقط زنان ایرانزمین، بلکه زنان منطقه را هم به آزادی و برابری برساند.
فـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردا روشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن است 🔻
اگر تلاشِ باندهای مافیایی – تروریستی سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات جهتِ شدّت بخشیدنِ تفرقه در صفوف اپوزیسیون به ثمر نرسد، انتظار و درد و رنجِ 47 سالۀ ما، رو به پایان است و انقلابِ نوین مردم ایرانزمین، به زودی پیروز خواهد شد.
مشکلِ نه چندان کوچکی که الان با آن مواجه هستیم، این است که یکی از ترس به قدرت رسیدنِ سرکار خانم رجوی، در کنار نظامی میایستد که در طی چهار دهۀ گذشته، ایران و ایرانی را به روز سیاه نشانده است و دیگری از ترس قدرت گرفتنِ آقای پهلوی، آب به آسیاب باندهایی میریزد که قاتل صدها هزار تن از فرزندان ایرانزمیناند و بیوقفه به قتل و غارت ادامه میدهند.
ولی من به کمتر از اپوزیسیونِ باندهای جهل و جنایت حاکم بر ایران بودن قانع نیستم و به هیچ وجه نمیخواهم که اپوزیسیونِ دیگر گروههای اپوزیسیون باشم. علتش هم این است که 🔻
🔶 هوشیاریِ شگفتانگیزِ زنان و مردانِ آزادۀ این مرز و بوم، چنان امیدی در دل من ایجاد نمود که هیچ هراسی از قدرت گرفتنِ استبدادِ دیگر در فردایِ بعد از سرنگونی ندارم و مطمئنم که مردم ایرانزمین، ناظر رفتار و کردارِ امروزِ ما در فضای مجازی و حقیقی هستند و بیتردید در فردای آزادی ایران و ایرانی، به کسانی رأی خواهند داد که از دنیای مدرن امروزی تأثیر پذیرفته و اهل منطق و مدارا باشند.
نه از مذهب و پوششِ سرکار خانم مریم رجوی بیمناکم و نه از "بازگشت استبدادِ سلطنتی" ترسی به دل راه میدهم.
نه از دیکتاتوریِ پرولتاریایِ جریاناتِ موسوم به چپ واهمه دارم و نه جنگِ هدایت شدۀ پرچم در پوش ملیگرایی و مخالفانِ آن، یأسی در دل من ایجاد میکند.
🔷 من، عدالت و آزادی و دمکراسی در فردایِ ایرانزمین را نه همچون عکس خمینی در ماه، بلکه در قلب و درایتِ همین زنان و مردان آزادهای که باندهای جهل و جنایت حاکم بر ایران را به ستوه آوردهاند و با شعار "زن، زندگی، آزادی" دُوَل و مللِ جهان را با خود همراه ساختهاند، به وضوح میبینم.
آری، به زودی بهاری از راه میرسد که نسیم سحرش مرهمی بر دردهایِ جانکاهِ مادرانِ و پدرانِ داغدیده و عزیزانِ چشم به درب دوخته خواهد بود و گرمیِ هوایش، خزانِ 47 سالۀ خمینی و خمینیصفتان حاکم بر ایران را برای همیشه از بین خواهد بُرد.
✅ آن روز، برای همۀ ما بزرگترین پیروزی است و من و ما، نه همچون خمینی با احساسی "هیچ" و قلبی مملو از کینه و حسِّ انتقام، بلکه با سری سبز، احساسِ صیقل خورده و سالم، وجودی سرشار از عـــــــــــشق و سبد سبد گل سرخ به همان دیاری که برایِ آزادیِ مردم ستمدیده و مهربانش سالها جنگیدهایم، بر میگردیم و من آنگاه خاطراتِ کودکی و نوجوانیِ نداشتهام را در آغوش میگیرم و بر مزارِ یارانِ جانباختهام بوسه میزنم و بار دیگر با آن عهد میبندم که پاسدار آزادی و عدالتی باشم که آنان جانِ شیرین خویش را برای تحقق چنین آرمان انسانی و والایی فدا کردهاند.
از گلبرگهای آن سرزمین دستمالی میبافم و آن را از عطرِ خوشِ یاس، لبخندِ شیرینِ گل، لطافتِ زندگیِ بخشِ باران و طراوتِ نشاط آفرین شبنم پر میکنم و مقدس درسی از عشق با خرمنی از آفتاب را در کاسۀ قلبِ کارد کشیدهام میریزم و به آنانی که باید، هدیه میدهم تا وجودِ خود و آنان را ارضا کنم. به امیدِ آن روز ❤️
🔻 آری، فـــردا روشن است و مـا بـرای رسـیـدنِ بـه آن، بــایـد حـال را دریـابـیم 🔻
🔶 باید از چشم دوختن به یک گروه و یا مجموعه واحد، افراط در وسواس و تفریط در خوشبینی بیرون آمده و به دور از برخوردهای عکس العملی، انتقادهای غیر سازنده، کنشهای هیستریک، دور زدن و گاف گیری از گذشتههای دور همدیگر، با باندهایی مبارزه کنیم که در طی این 47 سال ایران و ایرانی را به روز سیاه نشاندند و همچنان گستاخانه به پیش میتازند.
🔷 هر گروه مخالفِ باندهای حاکم بر ایران، باید شخصیتها و گروههای دیگر را همراه و مکمل خویش به پندارد و به این بیاندیشد که میان ما « دریای خون » نیست! میان ما حقیقتی است که کتمان می شود، واقعیتی که استتار میگردد و همه ما فریادی داریم که توسط دشمن مشترک سرکوب میشود، حق و حقوقی داریم که ناجوانمردانه زیر پا قرار میگیرد و فقط با هم و در کنار هم میتوانیم به هدفمان که رسیدن به عدالت و آزادی است، برسیم.
نمی خواهم بگویم که تاکنون مبارزهای نبوده و الان هم نیست، می خواهم علت نتیجه مطلوب ندادن قریب به پنج دهه مبارزه پر هزینه را خاطر نشان سازم. مبارزهای بوده و هست. مبارزان از جان گذشته هم بی شمار بودند و هستند ولی مشکل در آرایش نیروها و نگرش قبیلهای ماست و باید مرزبندیهایمان را تغییر دهیم.
در اردوگاه آزادی هزاران قبیله میتوانند کنار هم قرار گیرند همانا در اردوگاه اختناق هم اینگونه است. تا سقف ذهنیمان را بالا نبریم و در مدار کیفیتری سقف نزنیم، همچنان همان راه 47 گذشته را میپیمائیم و حاصل کاری جز آب به آسیاب باندهای مافیایی – تروریستی حاکم بر ایران ریختن نداریم. باید در شعار و عمل ثابت کنیم که هر کسی سد راه ما برای رسیدن به آزادی نباشد، با ما و در کنار ماست.
🔺 فقط در این صورت است که میتوانیم بر این دشمن مشترک فائق آئیم و به آزادی برسیم. ❤️
✅ برخی از افشاگریهایِ گروه ضد جاسوسی آذرخش در این سایت درج شد. اگر مایل به خواندنِ آنها هستید، به اینجا کلیک کنید
✅ برای دیدن و شنیدنِ فکتهای گذشته که در یوتیوب آپلود شد، به اینجا کلیک کنید
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!
دیدگاهها
پرهیز از تفرقه و تشویق به اتحاد و همبستگی
🔶 باید از چشم دوختن به یک گروه و یا مجموعه واحد، افراط در وسواس و تفریط در خوشبینی بیرون آمده و به دور از برخوردهای عکس العملی، انتقادهای غیر سازنده، کنشهای هیستریک، دور زدن و گاف گیری از گذشتههای دور همدیگر، با باندهایی مبارزه کنیم که در طی این 47 سال ایران و ایرانی را به روز سیاه نشاندند و همچنان گستاخانه به پیش میتازند.
🔷 هر گروه مخالفِ باندهای حاکم بر ایران، باید شخصیتها و گروههای دیگر را همراه و مکمل خویش به پندارد و به این بیاندیشد که میان ما « دریای خون » نیست! میان ما حقیقتی است که کتمان می شود، واقعیتی که استتار میگردد و همه ما فریادی داریم که توسط دشمن مشترک سرکوب میشود، حق و حقوقی داریم که ناجوانمردانه زیر پا قرار میگیرد و فقط با هم و در کنار هم میتوانیم به هدفمان که رسیدن به عدالت و آزادی است، برسیم.
نمی خواهم بگویم که تاکنون مبارزهای نبوده و الان هم نیست، می خواهم علت نتیجه مطلوب ندادن قریب به پنج دهه مبارزه پر هزینه را خاطر نشان سازم. مبارزهای بوده و هست. مبارزان از جان گذشته هم بی شمار بودند و هستند ولی مشکل در آرایش نیروها و نگرش قبیلهای ماست و باید مرزبندیهایمان را تغییر دهیم.
در اردوگاه آزادی هزاران قبیله میتوانند کنار هم قرار گیرند همانا در اردوگاه اختناق هم اینگونه است. تا سقف ذهنیمان را بالا نبریم و در مدار کیفیتری سقف نزنیم، همچنان همان راه 47 گذشته را میپیمائیم و حاصل کاری جز آب به آسیاب باندهای مافیایی – تروریستی حاکم بر ایران ریختن نداریم. باید در شعار و عمل ثابت کنیم که هر کسی سد راه ما برای رسیدن به آزادی نباشد، با ما و در کنار ماست.
✅ آری فقط در این صورت است که می توانیم بر این دشمن مشترک فائق آئیم و به آزادی برسیم.