با فقط فيمينيستي بودن " زن زندگی _آزادی " موافق نيستم. به نظر من جنبش ملي مردم ايران بود

اول از همه بايد بگويم كه هميشه ترانه عليدوستي را بسيار دوست داشته و دارم. از من ترانه پانزده سال دارم تا چهارشنبه سوري ، شهر زيبا و برادران ليلا. به نظرم مردم به سينما علاقه دارند و نياز به ديدن فيلم و سريال خوب هميشه وجود داشته. توجه و علاقه ي مردم هم از همين نياز واقعي نشأت مي گيره. همين حالا هم مي بينيم كه مردم در سطح وسيع سريال و فيلم هاي خوب ايراني  را اگر باشد،مي بينند و در موردش حرف مي زنند. 
حالا مي رسيم به اين مصاحبه 
ما سال ها پيش و در شروع دوران تبعيد مدت كوتاهي در باكو كه آن وقت ها جزئي از اتحاد شوروي بود، به سر  برديم. در همان آغار أقامت مان شاهد بوديم در جمع پناهندگان به شوروي اختلاف نظر جدي وجود دارد. گروهي سياست هاي حزب توده را زير سوال مي بردند، بعضي ها يك انتقاداتي داشتند ولي فكر مي كردند بايد در همان چهارچوب حزب ماند و اصلاح كرد و گروهي هم اعتقاد داشتند كه كل سوسياليسم در اين كشور به بيراهه رفته. اين اختلاف نظر چنان نمايندگان نظرات مختلف را در مقابل هم قرار داده بود كه حتي در بعضي موارد روابط خانوادگي هم نداشتند و همديگر را به سازشكاري، اپورتونيسم، نوكري امپرياليسم و… متهم مي كردند. جالب است كه با گذشت مدتي كوتاه صف ها تغيير مي كرد. كساني كه مثلا دو ماه پيش همچنان موافق سياست هاي حزب بودند و حداكثر يك غر كوچولو مي زدند، مخالف دو آتشه مي شدند. نكته اين كه همين ها حتي از مخالفين پيش از خود هم راديكال تر بودند و به راحتي آن ها را كه در موضع ديروز خودشان بودند، محكوم مي كردند ولي همچنان به آن ها كه جلوتر از خودشان بودند، اعتنائي نداشتند. آن ها همچنان پشت پرانتز مي ماندند، انگار وقت شناس نباشند و در شرايطي نامناسب صداي شان را بلند كرده باشند. حتي بعد كه به كشورهاي مختلف رفتيم ، باز هم همچنان همان صف بندي ها ادامه پيدا كرد. هر كس با خود و آن ها كه در همان لحظه ي هميشه درست به حقيقت پي برده بودند، ماند تا سيل حوادث ما را به مسيرهاي كاملا متفاوت برد و صف بندي هاي قديمي محو شد. 
حالا شده حكايت اين مصاحبه، من كاري به اين كه با نظر ترانه عليدوستي در مورد فيمينسيتي بودن جنبش موافق نيستم ، ندارم. عقيده ي اوست. به آن بخشي مي پردازم كه در مورد فعاليت هنري خود حرف مي زند. براي ترانه عليدوستي آن لحظه ي درست همان وقتي است كه خودش ديگر كار نمي كند و تصميم مي گيرد هيچ فيلمي را با حجاب بازي نكند. او از كارهاي قبلي اش دفاع مي كند، مي گويد تمام تلاششان را كرده اند كه حجاب را دور بزنند، حرف هاي تازه بزنند و حتي خودش هم از اين كه توانسته اند اين همه كار بكنند به حيرت مي افتد. بگيريم تمام اين حرف ها درست باشد ، باز هم يك جاي خالي بزرگ خالي مي ماند. مي شود فقط از خود و فعاليت هاي سينمائي  حرف زد و يادي از آنان كه در همين مسير مي رفتند و به دلايل مختلف كنار زده شدند،چيزي نگفت؟ نگفت اين سينمائي كه او را ترانه عليدوستي كرد، چند نفر را پيش از او كنار زد، به تبعيد فرستاد و دقمرگ كرد. به نظر من نمي شود از يك دوره ي درخشان فعاليت سينمائي حرف زد و يادي مثلا از سوسن تسليمي كه ناچار به ترك ايران شد، نصرت كريمي كه هيچ وقت اجازه ي ساخت فيلم و حتي بازيگري پيدا نكرد حرف نزد. حالا كلا پيش از پنجاه و هفت را نديده مي گيريم. من فكر مي كنم مصاحبه اي بود كه در آن خانم عليدوستي خودش را توضيح داد و خيلي هم صادقانه و صميمي بود. فقط يك چيزهايي كم داشت، مثل ما در آن روزهاي دور كه بخشي از حرفهامان درست بود، ولي فكر مي كرديم حقيقت را فقط خودمان كشف كرده ايم و مهم تر آن كه در لحظه ي درست كشف كرده ايم. پيشينيان را نديده مي گرفتيم و به آنها كه مانده بودند نگاهي بي اعتنا داشتيم.